Dog z Bordeaux

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dog z Bordeaux
DJT 0086.jpg
Dog de Bordeaux
Inne nazwy fr. dogue de Bordeaux,
niem. Bordeauxdogge,
ang. bordeaux mastiff,
dog de Bordeaux,
mastif francuski
Kraj pochodzenia Francja
Wymiary
Wysokość 60–68 cm (psy)
58–66 cm (suki)
Masa 55 kg (psy)
45 kg (suki)
Klasyfikacja
FCI Grupa II, sekcja 2,
wzorzec nr 116[1]
AKC Miscellaneous
ANKC Grupa 6 (Utility)
KC(UK) Working
NZKC Utility
UKC Grupa 1 – Guardian Dogs
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Głowa doga de Bordeaux

Dog z Bordeaux (oryginalna nazwa dogue de Bordeaux) – rasa psa zaliczana do grupy molosów w typie doga, wyhodowana we Francji jako pies stróżujący i do polowania. Współcześnie pełni również rolę psa-towarzysza. Nie podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Jego krewnymi są najprawdopodobniej mastify angielskie oraz buldogi. Pies ten w przeszłości wykorzystywany był do walk psów oraz polowań. Dogue de Bordeaux to stara rasa francuska spokrewniona z mastifami, stąd też inna nazwa tego psa to mastif francuski.

Klasyfikacja FCI[edytuj | edytuj kod]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II - Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.1 - Molosy typu mastifa[3].

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Niegdyś pies do polowań, bojowy, obronny i stróżujący, obecnie pies rodzinny i stróżujący[4].

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Współczesny dog z Bordeaux jest psem łagodnym, o zrównoważonym charakterze. Lubi towarzystwo dzieci. Sprawdza się jako pies obronny i stróżujący. Podczas wychowywania trzeba zachować konsekwencję. Należy mu zapewnić odpowiednią ilość ruchu. Pies raczej dla doświadczonych właścicieli.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Brązowoczerwone umaszczenie o kufie rudej lub czarnej. Możliwe niewielkie białe znaczenia na piersiach i łapach. Szata miękka, krótka i delikatna.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Pielęgnacja sierści jest bezproblemowa, pies ma bardzo krótką szatę.

Choroby[edytuj | edytuj kod]

Schorzenia spotykane u tej rasy to dysplazja stawu biodrowego, schorzenia powiek oraz problemy z chrząstkami. Także zapalenie stawów i alergie skórne oraz choroby serca.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

Popularność rasy poza Francją wzrosła po ukazaniu się w 1989 roku filmu Turner i Hooch z Tomem Hanksem[4]. W Polsce stała się bardziej popularna dzięki reklamom oraz serialowi Rodzina zastępcza, gdzie jednym z bohaterów jest pies rasy dog de Bordeaux, Śliniak.

Przypisy

  1. Wzorzec rasy nr 116 (FCI Standard N° 116) (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce - Zarząd Główny
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 102.
  3. Systematyka ras wg FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce - Zarząd Główny
  4. 4,0 4,1 Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996, s. 251. ISBN 83-7079-672-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 259. ISBN 83-7073-122-8.