Dokszyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dokszyce
Herb Flaga
Herb Dokszyc Flaga Dokszyc
Państwo  Białoruś
Obwód Coat of Arms of Vitsebsk Voblasts.png witebski
Wysokość 206 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

6 600[1]
Nr kierunkowy +375 2157
Kod pocztowy 211720
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Dokszyce
Dokszyce
Ziemia 54°53′N 27°46′E/54,883333 27,766667Na mapach: 54°53′N 27°46′E/54,883333 27,766667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Białoruś

Dokszyce (biał. Докшыцы, ros. Докшицы) – miasto w obwodzie witebskim Białorusi, centrum administracyjne rejonu dokszyckiego. Miasto leży nad rzeką Berezyną. Ok. 6,6 tys. mieszkańców (2010).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o wsi Dokszyce pochodzą z 1407 roku. Od 1560 roku część wsi, następnie z czasem - całość, wchodzi w skład majątku Kiszków. W 1608 roku wybudowali oni we wsi kościół, a w 1621 roku wystarali się o prawa miejskie.

W 1708 roku miasteczko zostało spalone przez Szwedów. W 1793 roku znalazły się w zaborze rosyjskim.

W 1909 roku, w czasie wyborów samorządowych, do rady miejskiej zostało wybranych 6 Rosjan, 3 Polaków, 1 Żyd i 1 przedstawiciel innej narodowości[2].

Od 1921 roku należały do Polski, miasto było ośrodkiem gminy Dokszyce. Po Agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 r. Dokszyce należały już do Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.

Obecnie (2004) miasto liczy około 7 tysięcy mieszkańców. Najważniejszym zabytkiem jest cerkiew Pokrow Przenajświetszej Bogarodzicy z 1900 roku. Znajdują się tu także: cmentarze katolicki i tatarski, meczet, stare młyny i zabudowania dworskie.

Herb[edytuj | edytuj kod]

Herb Dokszyc został ustanowiony 20 stycznia 2006 roku rozporządzeniem prezydenta Białorusi[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Tarasiuk: Między nadzieją a niepokojem. Działalność społeczno-kulturalna i polityczna Polaków na wschodniej Białorusi w latach 1905–1918. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 211. ISBN 978-83-227-2629-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]