Doktor Mabuse

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Doktor Mabuse
Dr. Mabuse, der Spieler
Data premiery 1922
Kraj produkcji Niemcy
Czas trwania 157 min.
Reżyseria Fritz Lang
Scenariusz Fritz Lang
Thea von Harbou
Główne role Rudolf Klein-Rogge
Bernhard Goetzke
Alfred Abel
Muzyka Konrad Elfers
Zdjęcia Carl Hoffman

Doktor Mabuse (tytuł oryginalny Dr. Mabuse, der Spieler) – niemiecki film niemy z 1922 roku w reżyserii Fritza Langa. Bohaterem filmu jest tytułowy doktor Mabuse – hazardzista i hipnotyzer, a także przywódca potężnego gangu zajmującego się mordem i praniem pieniędzy, który wykorzystuje chaos panujący w Republice Weimarskiej do poszerzenia swojej strefy wpływów. Do rozbicia gangu dąży prokurator von Wenk, któremu udaje się osiągnąć swój cel. Pojmany Mabuse popada w obłęd i zostaje osadzony w szpitalu psychiatrycznym[1].

Fritz Lang, który bez powodzenia starał się o reżyserię filmu Gabinet doktora Caligari, zrekompensował to sobie realizacją filmu sensacyjnego, odwołującego się do popularnego opowiadania policyjnego Doktor Mabuse, a także do cyklu filmowego o Fantomasie autorstwa Louisa Feuillade'a. Lang unikał w swoim filmie odwołań do nurtu ekspresjonistycznego, stawiając na realizm w analizie psychicznej bohaterów. Niemniej jednak w Doktorze Mabuse widoczne są cechy charakterystyczne dla ekspresjonizmu, na przykład operowanie kontrastem czerni i bieli oraz eksponowanie cieni; reżyser zastosował też symbole, między innymi formy koliste symbolizujące chaos czy powtórzenia wątków będące analogią do ówczesnej hiperinflacji w Niemczech[1][2].

Doktor Mabuse jest uznawany za pierwowzór kina kryminalnego. Lang wielokrotnie powracał do wątków tytułowej postaci: w 1932 roku ukazała się kontynuacja filmu pod nazwą Testament doktora Mabuse, a w 1960 roku Tysiące oczu doktora Mabuse[2].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Lista opracowana na podstawie źródła[3].

  • Rudolf Klein-Rogge – doktor Mabuse
  • Bernhard Goetzke – prokurator von Wenk
  • Alfred Abel – hrabia Told
  • Aud Egede Nissen – Cara Carozza
  • Gertrude Welcker – hrabina Tusy Told
  • Paul Richter – Edgar Hull
  • Robert Forster–Larrinaga – Spörri
  • Hans Adalbert von Schlettow – Georg
  • Karl Huszar-Puffy – Hawasch
  • Georg John – Pesch
  • Grete Berger – Fine
  • Julius Falkenstein – Karsten
  • Lydia Potechina – Rosjanka
  • Julius Hermann – Schramm
  • Karl Platen – służacy Toldów

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Garbicz, Jacek Klinowski: Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. T. 1: Podróż pierwsza 1913–1949. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1981. ISBN 83-08-00298-6.
  • Joanna Wojnicka, Olga Katafiasz: Słownik wiedzy o filmie. Bielsko-Biała: Park, 2005. ISBN 83-7266-325-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]