Dolaryzacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dolaryzacja - wprowadzenie jednostki monetarnej np. dolara jako waluty alternatywnej lub zamiast waluty krajowej w celu korzystania z niego jako ze środka płatniczego w obrotach pieniężnych wewnątrz danego państwa. Termin ten tyczy się głównie najbardziej rozpowszechnionych walut świata tzn. dolara amerykańskiego (USD) i euro (EUR), ale również każdej obcej waluty wdrażanej do systemu płatniczego kraju.

Do 1999 dolaryzacja nie była w zasadzie brana pod uwagę, jako że została uznana za niemożliwą do wprowadzenia pod względem politycznym. Zyskała rozgłos po roku 1999, kiedy to kilka krajów rozpatrywało i wprowadziło ją jako prawomocną politykę pieniężną.

Najważniejszymi krajami, który oficjalnie wprowadziły dolaryzację były: Panama (1904), Ekwador (2000) i Salwador (2001). Do lipca 2005 jedynymi walutami używanymi do oficjalnej dolaryzacji były: dolar amerykański, dolar nowozelandzki, nowy lir turecki, rosyjski rubel, frank szwajcarski, dolar australijski i rupia indyjska.

Formy występowania[edytuj | edytuj kod]

Konsekwencje dolaryzacji[edytuj | edytuj kod]

Korzyści[edytuj | edytuj kod]

  • senioraż (seigniorage), czyli przychód z wypuszczania waluty;
  • osiągnięcie większej stabilności finansowej i zaufania na arenie międzynarodowej;
  • zmniejszenie się stopy inflacji;
  • częste zmniejszenie się kosztów transakcji;
  • otwartość na inne kraje.
  • w przypadku stabilnych walut - wyeliminowanie ryzyka krachu walutowego
  • wyeliminowanie kosztów emisji pieniądza (druk banknotów, bicie monet itp.)

Koszty[edytuj | edytuj kod]

  • presja kraju zdolaryzowanego wywierana na kraj, z którego pochodzi waluta, by ten rozwiązywał jego ewentualne problemu ekonomiczne;
  • tzw. koszty zmiany cenników (ceny, oprogramowanie komputerowe, kasy dostosowane do wcześniejszej waluty);
  • utrata możliwości prowadzenia polityki monetarnej. Hipotetycznie może wystąpić sytuacja gdy kraj zdolaryzowany jest w odwrotnej fazie cyklu koniunkturalnego niż kraj, z którego pochodzi waluta. Skutecznie prowadzona polityka monetarna kraju emitenta będzie wtedy oddziaływać dokładnie odwrotnie do potrzeb kraju zdolaryzowanego. Istotnym problemem jest także to gdy występuje znaczna różnica rozwoju i struktury obu gospodarek.
  • koszt straty krajowego banku centralnego jako pożyczkodawcy ostatniej instancji.
  • jeśli kraj zacofany gospodarczo przyjmuje silną, stabilną walutę kraju rozwiniętego, to silny popyt na tani kredyt zwykle napędza spiralę zadłużenia

Lista krajów oficjalnie zdolaryzowanych[edytuj | edytuj kod]

Dolar amerykański[edytuj | edytuj kod]

Euro[edytuj | edytuj kod]

Rubel[edytuj | edytuj kod]

Dolar nowozelandzki[edytuj | edytuj kod]

Dolar australijski[edytuj | edytuj kod]

Dolar i euro w dolaryzacji[edytuj | edytuj kod]

Światowe użycie dolara amerykańskiego i euro

Oznaczenia walut:

Dolar amerykański

Oficjalna dolaryzacja - dolar amerykański

Euro

Oficjalna dolaryzacja - euro

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Zobacz hasło dolaryzacja w Wikisłowniku

Źródła[edytuj | edytuj kod]