Dolna Bretania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mapa Bretanii: w kolorze przedstawiono zasięg terytorialny Dolnej Bretanii, w której w dużo większym stopniu (niż w Górnej Bretanii) stosowany jest język bretoński; w odcieniach szarości przedstawiono Górną Bretanię, związaną z językiem gallo

Dolna Bretania (br. Breizh Izel , fr. Basse-Bretagne) – określenie części Bretanii położonej na zachód od francuskiej miejscowości Ploërmel, gdzie język bretoński oraz kultura związana z tym językiem ma większe oddziaływanie, niż w przypadku Górnej Bretanii, w której dominuje oddziaływanie kultury oraz języków romańskich, w tym języka gallo. W szkołach Dolnej Bretanii nauczano języka bretońskiego przez około 130 lat – od lat 30 XIX wieku do mniej więcej roku 1960[1].

Nazwa Dolna Bretania może być myląca, gdyż średnia wysokość tego obszaru nad poziomem morza jest większa niż średnia określona dla Górnej Bretanii. Nie wysokość zatem zadecydowała o tym określeniu. W tradycji języka starofrancuskiego określenie „haut” (wysoki) oznacza położony w pobliżu stolicy prowincji, natomiast „bas” – położony z dala od stolicy prowincji. Ta zasada sprawdza się i w tym przypadku – miejscowości Dolnej Bretanii są bowiem położone w większej odległości od stolicy regionu, którą jest Rennes.

Największym miastem Dolnej Bretanii jest Brest, położony na wybrzeżu Oceanu Atlantyckiego, liczący 141 303 (2010)[2] mieszkańców, który jest zarazem drugim co do wielkości miastem w całej Bretanii (po Rennes w Górnej Bretanii).


Przypisy

  1. Fañch Broudic: Le breton : une langue en questions. Brest: 2007. ISBN 978-2-911210-71-9.
  2. La démographie de Brest (fr.). linternaute.com. [dostęp 2013-11-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]