Dom (serial telewizyjny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy serialu telewizyjnego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Dom
Gatunek serialu obyczajowy
Kraj produkcji Polska
Oryginalny język polski
Główne role Tomasz Borkowy
Wacław Kowalski
Liczba odcinków 25
Liczba serii 4 serie
Produkcja
Produkcja Zespół Filmowy "Iluzjon", Zespół Filmowy "Kadr"
Reżyseria Jan Łomnicki
Scenariusz Jerzy Janicki
Andrzej Mularczyk
Muzyka Waldemar Kazanecki
Piotr Hertel
Zdjęcia Bogusław Lambach
Czas trwania odcinka 97 min
Emisja
Stacja telewizyjna TVP, TV Puls[1], TVP Historia
Lata emisji 1980-2000
Data premiery 9 listopada 1980
Od lat dozwolone od 12 lat (wg KRRiT)
Wikicytaty Dom (serial telewizyjny) w Wikicytatach
Budynek przy ul. Pańskiej 85 w Warszawie jako kamienica przy ul. Złotej 25 w odc. 1-12 (stan na 2008)
Opis jak wyżej (stan na 2008)

Dom – polski serial telewizyjny w reżyserii Jana Łomnickiego, emitowany na antenie TVP, emitowany od 9 listopada 1980 roku do 17 grudnia 2000 roku. Opowiada o losach mieszkańców kamienicy przy ulicy Złotej w Warszawie od 1945 do 1980 roku.

Serial składa się z 25 odcinków emitowanych w pięciu seriach (w latach 1980, 1982, 1987, 1996-1997, 2000). Jest to najdłuższy polski serial pod względem rozciągłości lat emisji premierowych odcinków (20 lat od premiery do zakończenia serialu), wyprzedza Klan, który jest w nieprzerwanej produkcji od 1997 roku do dziś.

Odcinki[edytuj | edytuj kod]

  1. Co ty tu robisz, człowieku? (1980), seria 1
  2. Zapomnij o mnie (1980), seria 1
  3. Warkocze naszych dziewcząt będą białe (1980), seria 1
  4. A jeszcze wczoraj było wesele (1980), seria 1
  5. Ponad 200 czwartków (1980), seria 1
  6. Nosić swoją skórę (1980), seria 1
  7. Zażalenie do Pana Boga (1980), seria 1
  8. Jak się łowi dzikie ptaki (1982), seria 2
  9. Po obu stronach muru (1982), seria 2
  10. Nie przesadza się starych drzew (1982), seria 2
  11. Jedenaste: nie wychylaj się (1982), seria 2
  12. Kto dziś umie tak kochać (1987), w założeniu - końcowy
  13. Coś się kończy, coś się zaczyna (1996), seria 3
  14. Ta mała wiolonczelistka (1996), seria 3
  15. Długa księżycowa noc (1996), seria 3
  16. Przed miłością nie uciekniesz (1996), seria 3
  17. Komu gra ta orkiestra (1997), seria 3
  18. Trzecie kłamstwo (1997), seria 3
  19. Jestem dla ciebie niedzielą (1997), seria 3
  20. Powrót z dalekiej podróży (1997), seria 3
  21. Naiwne pytania (2000), seria 4
  22. Miłość to tylko obietnica (2000), seria 4
  23. Kolejka do życia (2000), seria 4
  24. Droga na skróty (2000), seria 4
  25. Dziś każdy ma dwadzieścia lat (2000), seria 4

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Postacie[edytuj | edytuj kod]

Rodzina Talarów[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Talar (ur. 1927) - główna postać serialu, były żołnierz i dezerter, potem pracownik FSO, wystąpił we wszystkich odcinkach serialu, najstarszy brat Leszka i Bronisława.
  • Ewa Talar (z domu Szymosiuk) (ur. 1929 - zm. 1980) - druga żona Andrzeja, jest bardzo miła i sympatyczna, w odc. 10 przez przypadek wypuściła swoją teściową, która nie znała Warszawy, miała raka piersi. Zmarła w ostatnim 25. odcinku w wieku 51 lat, scena jej pogrzebu w kościele kończy cały serial Dom.
  • Leszek Talar - najmłodszy brat Andrzeja i Bronisława, wystąpił w 13 odcinkach serialu, jest wielkim miłośnikiem koni, ożenił się z Ulą Siekierko, w odc. 6 i 7 obwiniał Andrzeja o śmierć Bronka, miał wypadek samochodowy w odcinku 14. w odc. 18 pomagał Mietkowi Pocięgle w nauce.
  • Ula Siekierko-Talar - sąsiadka, a potem żona Leszka, wystąpiła w 7 odcinkach, w odc. 14 i 15 pomogła Leszkowi w trudnych chwilach.
  • Bronisław Talar (ur. 1930 - zm. 1951) - brat Andrzeja i Leszka, zakochany w Ewie Szymosiuk, przodownik pracy, bohater wybudowania Trasy W-Z w Warszawie, budował także FSO, zginął w odc. 6 wspinając się po kwiaty z wiechy na dachu spadł z rusztowania.
  • Maria Talar (ur. 1901 - zm. 1967) - matka Andrzeja, Leszka i Bronka, później żona Ryszarda Popiołka.
  • Kajetan Talar (ur. 1893 - zm. 3 czerwca 1960) - ojciec Andrzeja, Leszka i Bronka, zmarł w odcinku 10.
  • Krzysztof Talar - młodszy syn Andrzeja i Ewy, w odc. 24 zakochał się w Joli.
  • Kajtek Talar (ur. 1958) - starszy syn Andrzeja i Ewy, w odc. 21 zakochał się i się ożenił z Majką, w odcinkach 4 serii pokłócił się z Andrzejem o wspieranie manifestacji Radom 1976.
  • Majka Żmuda-Talar - dziewczyna, a później żona Kajtka, w odc. 25 razem mają dziecko.

Rodzina Popiołków[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Popiołek (1901-1967) - gospodarz domu przy ulicy Złotej, Warszawiak starej daty, znany ze swoich powiedzonek - "Tu się zgina dziób pingwina" oraz "Koniec świata", żonaty z Józefiną Popiołek, po jej śmierci w odcinku 12 ożenił się z Marią Talar (śl, zginął tragicznie w odc. 12)
  • Józefina Popiołek - żona Ryszarda Popiołka
  • Gienek Popiołek - syn Ryszarda i Józefiny, milicjant, początkowo chciał być gazeciarzem - wystąpił w 14 odcinkach

Rodzina Lermaszewskich[edytuj | edytuj kod]

  • Henio Lermaszewski - warszawski cwaniak, z każdym chce ubić jakiś interes, mąż Danusi
  • Danuta Lermaszewska - żona Henryka, córka Wiktora, chrześniaczka Andrzeja Talara
  • Kazimierz Lermaszewski - tata Henia, jest taksówkarzem
  • Lermaszewska - mama Henia, żona Kazimierza
  • Irmina Lermaszewska - córka Henia i Danusi

Rodzina Jasińskich-Pocięgłów[edytuj | edytuj kod]

  • Tolek Pocięgło - postać serialu, jest inwalidą, lubi grać na akordeonie, zginął tragicznie pod gruzami w odc. 4
  • Lidia Jasińska-Pocięgło - żona Tolka i Karola, później Szczepana, Mama Mietka, wystąpiła w 20 odcinkach serialu
  • Mieczysław Pocięgło - postać serialu, syn Tolka i Lidki (jego biologicznym ojcem był niemiecki żołnierz, który zgwałcił jego matkę pod koniec powstania warszawskiego), w odc. 16 został złapany na granicy, w odc. 21 pomógł Beacie w malowaniu rąk Dzierżyńskiego
  • Karol Lang - syn starosty, w odc. 8 ożenił się z Lidią, w odc. 10 rozstał się z nią, jest lekarzem w szpitalu w Konstancinie, w odc. 15 pomógł Leszkowi Talarowi, przyjaciel Andrzeja
  • Szczepan Pocięgło - brat Tolka, wystąpił w odc. 20 i 21, mieszka w Londynie, potem ożenił się z Lidką i zabrał ją do Londynu
  • Stanisław Jasiński (ur. marzec 1903 - zm. 1968) - postać serialu, dziadek Mietka, mąż Wandy, ojciec Lidii, wierny komunista, członek Rady Zakładowej FSO, w odc. 7 był w żałobie po śmierci Stalina, zmarł w odcinku 13
  • Wanda Jasińska - babcia Mietka Pocięgło, żona Stanisława, mama Lidii, wystąpiła we wszystkich odcinkach serialu

Rodzina Wrotków[edytuj | edytuj kod]

  • Rajmund Wrotek - operator i reżyser Polskiej Kroniki Filmowej, w odc. 22 został wyrzucony z WFF gdzie w tym samym odcinku został dołączony do TVP i do Radiokomitetu, twórca reportażu o strajku Gdańsk 1970, został podejrzany o wywiezienie taśmy na zachód, ma żonę Halinę, jest miłośnikiem kobiet, z którymi robi "riki tiki tak"
  • Halina Jańczak (później - Wrotek) - żona Rajmunda, pracuje na Lotnisku Okęcie, w odc. 16 dowiadujemy się że należy do PZPR
  • Anusia - sierota, która trafia pod rodzinny dach Wrotków, potem jak Halina postanawia się nią zaopiekować

Rodzina Lawinów[edytuj | edytuj kod]

  • Basia Lawinówna (primo voto Talar a następnie Zbożna) - pierwsza żona Andrzeja, studiuje medycynę, potem lekarz w szpitalu, jest zakochana jedynie w Łukaszu Zbożnym. W odc. 13 dowiadujemy się, że wyszła za niego za mąż - wystąpiła w 12 odcinkach
  • Łukasz Zbożny - mąż Basi, jest wykładowcą w jednej z warszawskich uczelni, w odc. 7 trafił do więzienia we Wronkach, w odc. 24 przyjaciel Mietka - wystąpił w 5 odcinkach
  • Leopold Lawina - mąż Marty, tata Basi, jest stomatologiem - wystąpił w 7 odcinkach
  • Marta Lawina - żona Leopolda, mama Basi - wystąpiła w 8 odcinkach

Rodzina Bawolików[edytuj | edytuj kod]

  • Kostek Bawolik - były piłkarz przedwojenny, sędzia piłkarski, jest mężem Teresy, tata Jacka, w odc. 24 zmuszony do odejścia na emeryturę po tym jak sprezentował młodym piłkarzom koszulki z wizerunkiem papieża
  • Teresa Bawolik - żona Kostka, mama Jacka
  • Jacek Bawolik - syn Kostka i Teresy, nie wiedział na początku że Kostek jest jego ojcem, w sezonie 1996-1997 dowiadujemy, że się ożenił i ma dzieci

Rodzina Stroynowskich[edytuj | edytuj kod]

  • Alfred Bizanc - hrabia, stryj Martyny, zginął w odc. 22 - wystąpił w 9 odcinkach
  • Martyna Stroynowska - nauczycielka gry na fortepianie, była żona Jana Borowskiego z którym ma córkę Beatę, w odc. 14 dowiadujemy się, że ma siostrę bliźniaczkę - Klarę
  • Jan Borowski - były Mąż Martyny z której mają córkę - Beatę, w odc. 21 dowiadujemy się, że jest posłem
  • Beata Borowska - córka Martyny i Jana
  • Klara - zaginiona siostra bliźniaczka Martyny, w odc. 19 dowiadujemy się, że ma obywatelstwo ZSRR, w odc. 23 i 24 razem się spotykają, w odc. 25 Klara postanowiła być z siostrą ale została deportowana do swojego kraju

Pozostali[edytuj | edytuj kod]

  • Dr Sergiusz Kazanowicz - lekarz, były więzień w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau, chory psychicznie po obozowych przejściach. W odc. 9 zastrzelił swego starego i schorowanego psa i na podstawie analizy broni, której użył został oskarżony o zamordowanie Erwina Schultza - strażnika z obozu w Oświęcimiu. W odc. 13 skoczył z okna, zaszczuty przez nowego gospodarza domu Prokopa, przeżył upadek, zamieszkał w domu pomocy społecznej "U Matysiaków"
  • Edward Prokop - nowy gospodarz domu przy ulicy Złotej, jest zawsze gotowy do pracy, jego ulubione powiedzonka to Pan Prokop tu rządzi lub Dla mnie to małe piwo przed śniadaniem, w odc. 25 zostaje mężem Lodzi
  • Lodzia Cielęcina - handluje cielęciną w mieszkaniu Prokopa, w odc. 25 zostaje żoną Prokopa
  • Czesio - szwagier Prokopa, zawsze przywozi mu bimber lub coś innego, nie mieszka z Edwardem i Lodzią
  • Pułkownik Leon Jerzy Poznański - rodzina Talarów ukrywała go podczas okupacji (jako Żydowi groziła mu śmierć ze strony Niemców), na fali antysemityzmu w 1968 zostaje zmuszony do opuszczenia Polski i wyjeżdża do Frankfurtu w Niemczech Zachodnich
  • Małgorzata Lejczer - pierwsza miłość Mietka, w odc. 14 wyjechała z tatą na Zachód, w odc. 16 wyszła za mąż, w odc. 17 zginęła - wystąpiła w 4 odcinkach
  • Towarzysz Lejczer - ojciec Gosi, członek Komitetu Centralnego PZPR
  • Wujek Lermaszewski - w odc. 21 po śmierci Kazimierza dostał taksówkę, w odc. 23 pokazał Heniowi, jak się trzyma złoto - wystąpił w 3 odcinkach
  • Jola - córka Ekstra-Mocnego
  • Kasia - koleżanka Joli i Krzysia Talara, próbuje go uwieść, zostaje przyłapana przez Jolę w jej mieszkaniu na przyjęciu
  • Aleksander Ekstra-Mocny - ojciec Joli, kierowca rajdowy, postać prawdopodobnie wzorowana na Andrzeju Jaroszewiczu "Czerwonym Księciu" - synu Piotra Jaroszewicza, premiera PRL w latach 1970-1980
  • Dominika Nika Frej - malarka, kochanka Andrzeja Talara
  • Nina Popowska - dziewczyna Mietka - wystąpiła w odc. 22, 24 i 25
  • Adam Rygiel - fotograf, miłość Martyny Strojnowskiej
  • Maestro J. Rene - mistrz tańca, uczył Danusię tańca - wystąpił w odc. 21
  • Zofia "Zoja" Furman - działaczka ZMP, później dyrektor zjednoczenia przemysłu motoryzacyjnego
  • W serialu gościnnie wystąpili Mieczysław Fogg i Daniel Olbrychski - zagrali samych siebie

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

  • Pomysł na powstanie serialu powstał odgórnie z kręgów władzy, która złożyła zamówienie u scenarzystów Jerzego Janickiego i Andrzeja Mularczyka na produkcję filmową ukazującą powodzenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (PRL). Twórcy nie dopełnili w pełni wymagań zleceniodawców i postanowili ukazać w serialu głównie losy ludzi. Jerzy Janicki tak wyjaśnił genezę tytułu serialu:[3]
    Quote-alpha.png
    Serial nazwaliśmy „Dom”, ponieważ w naszym zamierzeniu przez opowieść o kamienicy chcieliśmy opowiedzieć o Warszawie, a poprzez Warszawę o Polsce. Nasz dom stał się pryzmatem, przez który wszystko widać. Tytuł można więc uznać za symboliczny.
  • Pierwotnie serial miał obejmować 12 odcinków. Jedenaście z nich powstały w latach 1979-1981, po czym realizację przerwało wprowadzenie stanu wojennego. Odcinek numer 12 został wyprodukowany w 1986. Po kolejnych dziesięciu latach zrealizowano dalszy ciąg w postaci drugiej serii, opowiadającej o schyłku lat 60. do 1977. Finalne odcinki 21-25 postawały wraz z problemami realizacyjnymi, wynikającymi m.in. z braku środków finansowych.
  • Serialowym domem jest fikcyjna kamienica przy ulicy Złotej 25. W odcinkach 1-12 odgrywa ją budynek przy ul. Pańskiej 85 w Warszawie. Następnie na potrzeby odcinków 13-25 zdjęcia kręcono z wykorzystaniem obiektów przy ulicy Marszałkowskiej 45 (wnętrza) i Kowelskiej 6 (plenery). W miejscu, gdzie faktycznia miałaby stać kamienica przy ul. Złotej 25, znajduje się realnie Pałac Kultury i Nauki.
  • Sceny zrujnowanej Warszawy w pierwszych odcinkach serialu były kręcone w mieście Most w Czechosłowacji, które zostało w latach 70 niemal w całości wyburzone w celu wykonania odkrywki węgla brunatnego.
  • W odc. 5 i 6 grała Joanna Pacuła jako Ewa Szymosiuk, zastąpiona ze względu na wyjazd do USA przez Halinę Rowicką od odc. 8.
  • W odc. 12 grał Tomasz Borkowy jako Andrzej Talar tylko w scenie powrotu pijanego Andrzeja z FSO ze względu na wyjazd do Wielkiej Brytanii, w innych podstawiono dublera.
  • Tadeusz Janczar jako dr Sergiusz Kazanowicz ze względu na postępującą chorobę dwubiegunową grał do odc. 13.
  • Wacław Kowalski jako Ryszard Popiołek grał w serialu do odc. 12. Po jego emisji krążyły plotki jakoby aktor zmarł w trakcie kręcenia odcinka i dlatego (pierwotnie) odc. 12 kończył serial, co jest niemożliwe, gdyż aktor zmarł 27 października 1990, a serial był emitowany wcześniej, bo w 1987.
  • W odc. 12 wystąpili epizodycznie twórcy serialu: Jerzy Janicki, Jan Łomnicki i Andrzej Mularczyk jako postacie na pogrzebie Ryszarda Popiołka. Ponadto Jan Łomnicki w tym odcinku zagrał osobę prowadzącą losowanie nagród rzeczowych PKO.
  • W odc. 12 (w założeniu końcowym), dowiadujemy się, że lokatorzy kamienicy przy ul. Złotej 25, zmieniają adres zamieszkania przeprowadzając się w inne części Warszawy (m.in. Marymont), natomiast ukazane są sceny burzenia budynku ich kamienicy. W następnych seriach serialu nie ma do tego żadnego nawiązania. Zostało jedynie dokręcone specjalne przedłużenie odc. 12 (nie zawsze jest emitowane), w którym mieszkańcy dowiadują się, że "ich dom zostaje", zaś w scenach końcowych z napisami pokazane są sceny odbudowy kamienicy.
  • Wirgiliusz Gryń jako Stanisław Jasiński zmarł przed premierą odc. 12 w telewizji (wczesne sceny aktora zostały pokazane w filmie, natomiast w odc. 13 zostały zmontowane z Markiem Bukowskim - aktorem wcielającym się w postać Mietka Pocięgło, żeby zakończyć wątek Jasińskiego - po kłótni z Mietkiem, Jasiński dostaje zawału i umiera).
  • Na podstawie serialu powstały trzy tomy książki pod tym samym tytułem.

Odniesienia[edytuj | edytuj kod]

Historyczne
  • W odc. 9, którego akcja rozgrywa się w 1956, pojawiają się odniesienia do dwóch wydarzeń rzeczywistych. Jest to informacja o śmierci Bolesława Bieruta (historycznie 12 marca 1956) oraz doniesienie o zwycięstwie Stanisława Królaka w Wyścigu Pokoju (faktycznie 15 maja 1956), który wygrał ten wyścig jako pierwszy Polak w historii.
  • Na przykładzie płk Poznańskiego w odc. 14 ukazane są czystki antysemickie określane jako Marzec 1968.
  • W odc. 15 w telewizorze bohaterów ukazana jest interwencja członków Układu Warszawskiego w Czechosłowacji, pod kryptonimem Operacja Dunaj.
  • W odc. 16 Rajmund Wrotek jest świadkiem wydarzeń Grudnia 1970. Wydarzenia te dokumentuje w sporządzonym filmie.
Kultura masowa
  • Odniesienia do serialu Stawka większa niż życie:
    • W odc. 14 w domu Andrzeja i Ewy Talarów jest włączony telewizor, w którym jest emitowany serial Stawka większa niż życie (końcowe fragmenty również odc. nr 14 pt. "Edyta").
    • W odc. 16 Henio Lermaszewski w odpowiedzi na pomysł ryzykownego planu przewozu za granicę Mieczysława Pocięgło, zwraca się do niego słowami: "Stawka większa niż życie. Ten serial już był. Nie ze mną te numery, Brunner.
    • W odc. 17 pt. "Komu gra ta orkiestra" i odc. 18 pt. "Trzecie kłamstwo" (1997) pojawia się we własnej osobie Stanisław Mikulski, odtwórca roli Hansa Klossa.
    • W odc. 19 "Jestem dla ciebie niedzielą" (1997) dozorca Edward Prokop wygrywa zakład z Kostkiem Bawolikiem i zabiera postawiony przez niego telewizor Rubin. Dźwigając go mówi do próbującego powstrzymać go Henia Lermaszewskiego: "Nie ze mną te numery, Brunner!". Następnie nietrzeźwemu Prokopowi schodzącemu po schodach telewizor wypada z rąk i rozbija się. Nadbiega Lermaszewski i podsumowuje to słowami: "Stawka większa niż życie".
    • W odc. 22 "Miłość to tylko obietnica" (2000) Adam Rygier przekomarzając się mówi w żartach do Martyny Stroynowskiej "Nie ze mną te numery, Brunner!".
  • W odc. 17 Mietek w taksówce dostrzega Gosię. Gdy oczekuje pod MPT (chcąc dowiedzieć się od kierowcy taksówki dokąd ją zawiózł) przejeżdża obok niego taksówka marki Polski Fiat 125p o numerze rejestracyjnym 13-13-WW. Nietrudno się domyślić, że jest to nawiązanie do serialu Stanisława Barei "Zmiennicy".
  • W odc. 23 Henio Lermaszewski mówi: "Pani Lodziu, takie czasy, że podłość ludzka nie ma granic." Jest to nawiązanie do filmu pt. Wyjście awaryjne z 1982, w którym główna bohaterka, Jadwiga Kolędowa często wypowiada zdanie "Podłość ludzka nie zna granic".

Błędy realizacyjne i niekonsekwencje w fabule[edytuj | edytuj kod]

  • W odc. 1 nad kanałem, w którym "jest jeszcze dużo trupów" zamiast roju much uwijają się ... pszczoły.
  • W odc. 3 jedna z bohaterek podróżuje z Warszawy do Tworek wagonem #EN80-16s oznaczonym literami PKP. Tymczasem wagon ten, w okresie, o którym opowiada film, należał do Elektrycznych Kolei Dojazdowych. EKD stały się własnością Polskich Kolei Państwowych dopiero w 1951.
  • W odc. 5 jest rok 1948. Andrzej Talar wysiada na stacji w Otwocku z pociągu typu EW53, który był produkowany w latach 1954-1956.
  • W odc. 8 Henio Lermaszewski wraca z doktorem Kazanowiczem (próba uśpienia psa). Mijając tramwaj, na chodniku widać zaparkowanego Fiata 125p. W odcinku są ukazane lata 50-te, a produkcja Fiata 125p rozpoczęła się w 1967.
  • W odc. 11, kiedy Karol Lang wyprowadza się ze Złotej, ciężarówka za szybko odjeżdża spod kamienicy, Pan Karol z całą pewnością nie zdążył do niej wsiąść.
  • W odc. 12 Maria Talarowa wygrywa auto "Syrenkę". Gdy Talarowie myją auto przed domem, jest to model z drzwiami otwieranymi "pod wiatr", podczas gdy Leszek rozbija model 105 (wersja z drzwiami otwieranymi "normalnie", produkowana w latach 1972-1983).
  • W odc. 13 na trumnie Stanisława Jasińskiego widnieje jego wiek "62 lata", podczas gdy w odc. 12 przechodzi na przymusową emeryturę, a jednym z argumentów było ukończenie przez niego 65 lat. W scenie rozmowy pomiędzy Barbarą Zbożną (z domu Lawina) jej matką oraz Łukaszem Zbożnym, w regale z książkami widoczne jest dwutomowe wydanie książki Normana Daviesa "Boże Igrzysko" z lat 90tych, która została napisana w 1979 r. (akcja odcinka toczy się w 1968 r.).
  • W odc. 20 w scenie na lotnisku, odlatująca na leczenie do Sztokholmu Ewa wsiada na pokład Tu-134A należącego do PLL "Lot". Jednakże pokazany chwilę później startujący samolot, to również należący do PLL "Lot" Boeing 767. Ten model wszedł do powszechnej eksploatacji w 1982, zaś do polskiego przewoźnika PLL "Lot" jego egzemplarze trafiły w 1989, natomiast akcja odcinka dzieje się 1976.
  • W odc. 22 pod kamienicę podjeżdża milicyjny polonez ("kocioł" w mieszkaniu Jasińskich), podczas gdy o wyprodukowaniu pierwszych egzemplarzy tego samochodu dowiadujemy się w odcinku następnym.
  • W odc. 24 polonez należący do Andrzeja Talara to model z roku modelowego 1986 (MR'86), zwany popularnie „akwarium”. Jego charakterystyczną cechą są małe szyby w słupku C, zamiast czarnych plastikowych wywietrzników jakie powinno mieć auto z okresu, który opowiedziany jest w odcinku.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]