Dom Tramwajarza w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zespół Domu Tramwajarza
Dom Tramwajarza
Widok ogólny od ul. Słowackiego
Widok ogólny od ul. Słowackiego
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Adres ul. Słowackiego 19/21
Styl architektoniczny neobarok
Architekt Adam Ballenstaedt
Inwestor Poznańskia Kolej Elektryczna
Rozpoczęcie budowy 1925
Ukończenie budowy 1927
Właściciel Miasto Poznań
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Dom Tramwajarza
Dom Tramwajarza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dom Tramwajarza
Dom Tramwajarza
Ziemia 52°24′37″N 16°54′30″E/52,410278 16,908333Na mapach: 52°24′37″N 16°54′30″E/52,410278 16,908333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Fasada czołowa budynku głównego

Dom Tramwajarza w Poznaniu – środowiskowy kompleks kulturalno-mieszkalny w stylu neobarokowym, wzniesiony w latach 1925 - 1927 w Poznaniu (Jeżyce), według projektu Adama Ballenstaedta, z wystrojem rzeźbiarskim Mieczysława Lubelskiego. Oprócz nawiązań do baroku w zdobieniu fasady pojawiają się ślady prądów ekspresjonistycznych. Marcin Libicki uważa dekorację tego budynku za niemal doskonały przykład zdobnictwa neobarokowego[1].

Na kompleks, zaprojektowany dla pracowników Poznańskiej Kolei Elektrycznej (dziś MPK Poznań), składają się trzy gmachy:

  • centralny (ul. Słowackiego 19/21), mieszczący instytucje kultury: salę widowiskową, bibliotekę, przedszkole i działy socjalne firmy,
  • boczne (ul. Reya 5 i Kochanowskiego 8), w których umieszczono mieszkania pracownicze.

Przez wiele dziesięcioleci Dom Tramwajarza był miejscem integracji wielu pokoleń poznańskich pracowników komunikacji miejskiej. W sali widowiskowej (klubowej) działało od 2002 kino studyjne Amarant, dostępne publicznie. Z uwagi na niską frekwencję, zostało zamknięte w styczniu 2010 (krzesła pochodziły ze zburzonego w 2002, kina Bałtyk na Kaponierze). Obecnie Dom Tramwajarza należy do miasta - część pomieszczeń zostanie wydzierżawiona, a część wykorzystana na potrzeby kulturalne. Siedzibę ma tutaj Orkiestra Miejska.

Wewnątrz budynku znajduje się dębowa tablica poświęcona poległym, straconym i zmarłym pracownikom Miejskiej Poznańskiej Kolei Elektrycznej[2].

Obiekt znajduje się pod opieką Miejskiego Konserwatora Zabytków jako Zespół Domu Tramwajarza Poznańskiej Kolei Elektrycznej (bez wpisu do rejestru zabytków).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

W pobliżu znajdują się:

Ponadto:

Przypisy

  1. bibliografia, poz. 3
  2. Jarosław Mulczyński: Historia pisana na murach w: Kronika Miasta Poznania 2/2001, s. 257; on-line: [1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Praca zbiorowa, Atlas architektury Poznania, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2008, s.267, ISBN 978-83-7503-058-7
  2. Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, KAW, Poznań, 1986, ss.30-31, ISBN 83-03-01260-6
  3. Marcin Libicki, Poznań - przewodnik, wyd. Gazeta Handlowa, Poznań, 1997, ss.239-240, ISBN 83-902028-4-0
  4. Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8
  5. Sylwia Wilczak, Pożegnanie z Amarantem, w: Gazeta Wyborcza, nr z 29.1.2010, ISSN 0860-908X
  6. Beata Marcińczyk, Katarzyna Fertsch, Dom Tramwajarza z orkiestrą MPK, Głos Wielkopolski, nr z 3.2.2010, ISSN 1898-3154