Dom Wedla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dom Wedla
Obiekt zabytkowy nr rej. 1613-A z 4 marca 1996
Dom Wedla po renowacji
Dom Wedla po renowacji
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Puławska 28
Typ budynku kamienica
Styl architektoniczny funkcjonalizm
Architekt Juliusz Żórawski
Inwestor Jan Wedel
Ukończenie budowy 1936
Ważniejsze przebudowy lata 60. XX wieku – zabudowa parteru, 2008 – renowacja elewacji
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Dom Wedla
Dom Wedla
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dom Wedla
Dom Wedla
Ziemia 52°12′20″N 21°01′20″E/52,205556 21,022222Na mapach: 52°12′20″N 21°01′20″E/52,205556 21,022222
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dom Wedla, zwany również Kamienicą Jana Wedlakamienica zbudowana w 1936 roku na rogu ulic Madalińskiego oraz Puławskiej na warszawskim Mokotowie. Wpisana jest do rejestru zabytków województwa mazowieckiego pod nr. 1613-A (wpis z 4 marca 1996).

Kamienica jest typowym przykładem polskiego funkcjonalizmu, o czym świadczy elewacja bez zdobień, niezabudowany parter oraz płaski dach z przeznaczeniem na taras rekreacyjny. Jedną z cech charakterystycznych budynku jest kratownica umieszczona na dachu, na której niegdyś znajdował się neon firmy E. Wedel. Zgodnie z duchem stylu międzynarodowego, budynek nie miał zdobień zewnętrznych (poza płaskorzeźbą Tygrys Stanisława Tomaszewskiego), za to w środku oraz na podwórzu znajdowało się wiele dzieł sztuki, m.in. rzeźby Stanisława Tomaszewskiego czy obraz Zofii Stryjeńskiej Taniec góralski.

Budynek był bardzo dobrze wyposażony, miał eleganckie windy, chromowane skrzynki pocztowe, spalarnie śmieci, zbiorczą antenę radiową, a klatki schodowe wyłożone były ozdobną terakotą.

W latach 60. XX w. parter budynku został zabudowany i umieszczono w nim sklepy, a ogród, wraz ze znajdującymi się tam rzeźbami, zniszczono.

Do renowacji, przeprowadzonej w 2008 roku, na elewacji widoczne były ślady kul z czasów II wojny światowej. Podczas remontu użyto tynku sprowadzonego z Niemiec o składzie niemal identycznym z oryginalnym. Mimo to skucie oryginalnej elewacji oraz ogólny efekt renowacji wywołały liczne kontrowersje[1].

Przypisy

  1. Tomasz Urzykowski: Sknocili Dom Wedla na Mokotowie (pol.). gazeta.pl, 2009-02-17. [dostęp 2011-12-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Błaszczyk: Juliusz Żórawski – przerwane dzieło modernizmu. Warszawa: Salix Alba, 2010, s. 85-88, seria: Architekci Polscy 20. Wieku. ISBN 978-83-93093-70-0.