Dom na krańcu świata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dom na krańcu świata
A Home at the End of the World
Gatunek dramat obyczajowy
Data premiery Ziemia 9 czerwca 2004 r.
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 97 min.
Reżyseria Michael Mayer
Scenariusz Michael Cunningham
Główne role patrz obok
Muzyka Duncan Sheik
Zdjęcia Enrique Chediak
Scenografia Michael Shaw,
Edward Bonutto,
Mark Steel,
Malcolm Byard
Kostiumy Beth Pasternak
Montaż Andrew Marcus,
Lee Percy
Produkcja John Hart,
Tom Hulce,
Pamela Koffler,
Katie Roumel,
Christine Vachon,
John Wells
Wytwórnia Hart-Sharp Entertainment
John Wells Productions
Killer Films
Plymouth Projects
True Film Fund
Window Pane Pictures
Dystrybucja Polska WIP, Best Film
Stany Zjednoczone Warner Independent Pictures
Budżet 6 500 000 dol.

Dom na krańcu świata (tytuł oryg. A Home at the End of the World) – niezależny dramat filmowy, wyprodukowany przez Warner Independent Pictures w 2004 roku. Film wyreżyserował Michael Mayer, natomiast scenariusz stworzył Michael Cunningham, według własnej powieści.

Slogan reklamowy filmu: Rodzina może być taka, jaką chcesz, by była (ang. Family can be whatever you want it to be).

Polskim kinowym dystrybutorem filmu był WIP. Na rynku DVD/video wydał go 6 października 2005 roku Best Film. 18 stycznia 2009 roku o godzinie 23:35 film wyemitowała stacja telewizyjna TVN Siedem.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada historię trójki indywidualności, która z trudem usiłuje założyć rodzinę.

Cleveland, połowa lat siedemdziesiątych. Bobby Morrow jest nastolatkiem borykającym się z problemami codzienności – jako mały chłopiec stracił najpierw matkę przez jej długoletnią chorobę, a następnie w tragicznym wypadku również starszego brata. W szkole średniej zbuntowany Bobby poznaje niezdarnego Jonathana Glovera. Jonathan i Bobby zaprzyjaźniają się, a z czasem Morrow staje się przyjacielem domu Gloverów. Podczas wzajemnych nocnych wizyt, chłopcy oddają się młodocianym "eksperymentom seksualnym". Bobby pomaga matce przyjaciela, Alice, zaakceptować homoseksualizm swojego syna, a ta w rewanżu przez lata uczy Bobby'ego na dobrego piekarza, by po latach mógł on pojechać do Nowego Jorku, gdzie przeprowadził się Jonathan, i osiedlić się tam.

Właściwa akcja filmu rozpoczyna się w 1982 roku, kiedy to biseksualny Bobby wyrusza do East Village na Manhattanie, by zatrzymać się w mieszkaniu Jonathana. Na miejscu poznaje Clare, ekscentryczną współlokatorkę Jonathana, projektantkę kapeluszy, marzącą o potomstwie. Jonathan, pomimo, iż jest gejem i promiskuitą, jest głęboko zakochany w Clare, jednocześnie jednak podobnym uczuciem darzy Bobby'ego. Clare doradza Bobby'emu pozbycie się hippisowskiego image'u i wkrótce go uwodzi, dowiadując się przy okazji, że jest on prawiczkiem. Jonathan, tuż po odkryciu romansu współlokatorów, wyprowadza się z Nowego Jorku i powraca w rodzinne strony bez ostrzeżenia. Po śmierci pana Glovera, Alice zaprasza na święta Bożego Narodzenia Bobby'ego i Clare. Clare informuje przyjaciół, że jest w ciąży i cała trójka decyduje się wykupić dom na prowincji, nieopodal Nowego Jorku. Gdy okazuje się, że ojcem jest Bobby, przyjaciele postanawiają na dobre osiedlić się na wybranym terenie, a Bobby i Jonathan otwierają restaurację. Wkrótce Clare rodzi córkę. Jonathan znajduje w okolicy swojego podbrzusza plamę nowotworową i zaczyna snuć obawy związane z powikłaniami wirusa HIV. Bobby zdaje sobie sprawę, że Jonathan jest chory i zbliża się do niego, przez co Clare, wraz z dzieckiem, wyjeżdża do Filadelfii, gdzie mieszka jej matka.

Film kończy scena, w której pewnego zimowego popołudnia Jonathan i Bobby wybierają się na pole, tuż za domem, gdzie rozsypują prochy zmarłego ojca Jonathana. Bobby obiecuje Jonathanowi pozostać przy nim, aż do momentu jego przedwczesnej śmierci.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

"(...) Colin Farrell jest zdumiewający w tym filmie, i bynajmniej nie dlatego, że postać, którą kreuje, tak bardzo zbacza od wszystkich, które wykreował dotąd."
Roger Ebert – krytyk filmowy.
Rola Aktor
Bobby Morrow (1982) Colin Farrell
Jonathan Glover (1982) Dallas Roberts
Clare Robin Wright Penn
Alice Glover Sissy Spacek
Ned Glover Matt Frewer
Bobby Morrow (1974) Erik Smith
Jonathan Glover (1974) Harris Allan
Isabel Morrow Wendy Crewson
Carlton Morrow Ryan Donowho
klubowicz (randka Jonathana) Shawn Roberts

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia do filmu[edytuj | edytuj kod]

Film kręcono od 4 kwietnia 2003 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork oraz w Phoenix w stanie Arizona w Stanach Zjednoczonych, a także w Toronto i Schomberg w prowincji Ontario w Kanadzie.

Wydanie filmu[edytuj | edytuj kod]

Dom na krańcu świata został wydany jako film niezależny. Nim został wypuszczony do dystrybucji kinowej, swoją światową premierę miał 9 czerwca 2004 roku podczas New York Lesbian and Gay Film Festival w Nowym Jorku. Był następnie prezentowany w Stanach Zjednocznych na festiwalach filmowych, często związanych ze społecznością LGBT – były to: Nantucket Film Festival, Provincetown International Film Festival, San Francisco International Lesbian and Gay Film Festival i Los Angeles Outfest Gay and Lesbian Film Festival; a także we Francji, podczas Deauville Film Festival w Deauville w Dolnej Normandii. 8 września 2004 roku film wyświetlono podczas Festiwalu Filmowego w Wenecji. Premierę kinową w Ameryce Północnej film miał 23 lipca 2004 roku. W pierwszy weekend wyświetlania filmu w kinach (zaledwie pięć projekcji), zainkasował on 64 728 dolarów. Znacznie większe były zyski z dystrybucji domowej (DVD/video) filmu, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i na świecie.

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

  • 2004: Specjalne uznanie podczas National Board of Review, USA za perfekcję w sztuce tworzenia filmu.
  • 2004: IFTA Award podczas Irish Film and Television Awards w kategorii najlepszy aktor (Colin Farrell).
  • 2004: Breakthrough Award podczas Gothan Awards (Dallas Roberts).
  • 2005: GLAAD Media Award podczas GLAAD Media Awards w kategorii wyjątkowy film – wydanie rozszerzone.
  • 2005: Chlotrudis Award podczas Chlotrudis Award w kategorii najlepszy scenariusz adaptowany (Michael Cunningham).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]