Dom pomocy społecznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dom pomocy społecznej – placówka świadcząca usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne osobom wymagającym całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności[1].

Domy, w zależności od tego, dla kogo są przeznaczone dzielą się na domy dla:

  • osób w podeszłym wieku
  • osób przewlekle somatycznie chorych
  • osób przewlekle psychicznie chorych
  • dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie
  • dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie
  • osób niepełnosprawnych fizycznie

lub prowadzone łącznie dla:

  • osób w podeszłym wieku i chorych przewlekle somatycznie
  • osób chorych przewlekle somatycznie oraz niepełnosprawnych fizycznie
  • osób w podeszłym wieku i niepełnosprawnych fizycznie
  • osób dorosłych oraz dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie

Uprawnieni do prowadzenia domów[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z ustawą o pomocy społecznej z 12 marca 2004 roku z późniejszymi zmianami domy pomocy społecznej może prowadzić:

Zezwolenia[edytuj | edytuj kod]

Organem wydającym zezwolenie na prowadzenie DPS-u jest wojewoda. Zezwolenie jest wydawane wówczas jeśli ubiegający się o nie:

  • spełnia warunki wymienione w ustawie o pomocy społecznej
  • spełnia standardy
  • przedstawi dokumentację dotyczącą
  1. tytułu prawnego do nieruchomości, na której znajduje się dom
  2. spełnienia wymagań określonych w odrębnych przepisach
  3. regulaminu organizacyjnego domu pomocy społecznej

Takowe zezwolenie wydaje się na czas nieokreślony po wizytacji obiektu.

Przypisy