Dominik Dziewanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dominik Dziewanowski cz. Dziwanowski herbu Jastrzębiec[1] (ur. 1759 w Płonnem, zm. 1827 w Płonnem) – generał brygady Armii Księstwa Warszawskiego.

Pochodził z dawnej rodziny mazowieckiej[1]. Był synem Juliusza, kasztelana chełmińskiego, i Ludwiki Pawłowskiej. Rotmistrz kawalerii narodowiej. Najpierw służył w armii pruskiej, potem przeszedł do armii polskiej, gdzie był adiutantem ks. S. Poniatowskiego. W powstaniu 1794 roku walczył pod Rypinem i Łabiszynem. Po upadku powstania osiadł na wsi, ale mimo to utrzymywał kontakty z legionami i wspierał je finansowo. W 1806 sformował Pułk 6 Ułanów, a następnie wstąpił do Armii Księstwa Warszawskiego. Na czele pułku walczył w kampaniach napoleońskich 1807 i 1809 - na Pomorzu, pod Sandomierzem, Gdańskiem. Zajął Lublin i uczestniczył w zajęciu Zamościa. W 1810 roku został awansowany na generała brygady i mianowany komendantem wojskowym w departamencie łomżyńskim. Stanowiska nie objął ponieważ otrzymał urlop zdrowotny, który spędził w Cieplicach i w Karlsbadzie. W latach 1810-12 był komendantem wojskowym w departamencie lubelskim, a w 1812 roku - w departamencie radomskim. W kampanii 1812 był dowódcą 28 Brygady Lekkiej Jazdy w 4 Dywizji Jazdy (IV Rezerwowy Korpus Kawalerii) i walczył pod Mirem i Romanowem. W czasie obrony Borysowa został ciężko ranny i dostał się do niewoli rosyjskiej.

Został odznaczony krzyżem Legii Honorowej i Krzyżem Kawalerskim Orderu Orła Białego[potrzebne źródło].

Janusz Staszewski scharakteryzował Dziewanowskiego: Był jednym ze zdolniejszych i światlejszych wojskowych swej epoki. Odważny w boju, łączył z dzielnością i szybką orientacją, która przyniosła mu sławę dobrego zagończyka, dużą umiejętność wychowawczą. Starał się szkolić i przekazywać swe doświadczenie młodym oficerem. [...] Posiadał też dużą odwagę cywilną. W razie niepowodzeń nie zasłaniał się nikim innym ani okolicznościami, nie szukał wybiegów, winę brał na siebie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Janusz Staszewski; Generał Dominik Dziewanowski. Poznań, 1933 (Seria: Życiorysy Zasłużonych Polaków Wieku XVIII i XIX); Mirosław Krajewski, Dobrzyński słownik biograficzny. Ludzie europesjkiego regionu, Włocławek 2002, s. 196-198.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Seweryn Uruski: Rodzina: Herbarz szlachty Polskiej. T. 3. Warszawa: 1906, s. 358-359.