Dominique de Villepin

Dominique de Villepin
Data i miejsce urodzenia	14 listopada 1953 Rabat
167. Premier Republiki Francuskiej
Przynależność polityczna	UMP
Okres urzędowania	od 31 maja 2005 do 15 maja 2007
Poprzednik	Jean-Pierre Raffarin
Następca	François Fillon
Odznaczenia
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Dominique Marie François René Galouzeau de Villepin (wym. [dɔminik də vilpɛ̃]; ur. 14 listopada 1953 w Rabacie) – francuski polityk, pisarz, były minister spraw zagranicznych i spraw wewnętrznych, były premier Francji.

Życiorys

Absolwent m.in. Instytutu Nauk Politycznych i École nationale d'administration, a także Uniwersytetów Paryż II i Paryż X.

Od 1980 pracował w dyplomacji, m.in. w ambasadzie w Waszyngtonie (jako pierwszy sekretarz i następnie drugi radca) i w New Delhi. Od 1992 do 1993 zajmował stanowisko doradcy ministra spraw zagranicznych, Alaina Juppé, ds. Afryki. W 2008 w związku z tą funkcją został wymieniony przez władze Rwandy w raporcie, oskarżającym 33 wysokich przedstawicieli wojskowych i cywilnych Francji o odegranie roli w ludobójstwie z 1994.

Wstąpił do gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki. Od lat 80. był też doradcą Jacques'a Chiraca. W 1995 został szefem jego prezydenckiej kampanii wyborczej, a po jego zwycięstwie objął stanowisko sekretarza generalnego kancelarii prezydenta. Zajmował je do 2002. W tym samym roku, po reelekcji urzędującego prezydenta, przystąpił do nowo powołanej Unii na rzecz Większości Prezydenckiej (przekształconej wkrótce w Unię na rzecz Ruchu Ludowego).

W maju tego samego roku powołano go na urząd ministra spraw zagranicznych w rządzie Jean-Pierre'a Raffarina. W marcu 2004 objął resort spraw wewnętrznych.

31 maja 2005 po dymisji Jean-Pierre'a Raffarina został powołany na stanowisko nowego premiera Francji. Jako jeden z nielicznych szefów rządu nigdy przed objęciem tego urzędu nie pełnił żadnej funkcji wybieralnej w administracji terytorialnej lub parlamentarnej. Był nieoficjalnie wymieniany jako potencjalny kandydat Unii na rzecz Ruchu Ludowego w wyborach prezydenckich w 2007. Początkowo nie angażował się w kampanię Nicolasa Sarkozy'ego. Formalnie udzielił mu poparcia 12 marca.

15 maja 2007 złożył dymisję z zajmowanego urzędu, która została przyjęta przez ustępującego prezydenta. Dwa dni później zastąpił go François Fillon. Dominique de Villepin pozostał w polityce, stał się głównym partyjnym krytykiem urzędującego prezydenta.

W 2008 został przewodniczącym rady doradczej powołanej przez bułgarskiego premiera Sergeja Staniszewa. W 2009 grupa ta wydała raport, w którym stwierdzono, iż decyzja o przyjęciu Bułgarii do Unii Europejskiej była przedwczesna i podyktowana względami politycznymi. W 2010 były premier powołał własny ruch polityczny pod nazwą Solidarna Republika.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (2000).

Życie prywatne

Pochodzi z rodziny z tradycjami politycznymi. Jego ojciec przez 18 lat sprawował mandat senatora.

Żonaty z Marie-Laure Le Guay, mają trójkę dzieci: Marie, Arthura i Victorię. Dominique de Villepin publikuje wiersze, napisał m.in. książkę na temat poezji i kilka historycznych oraz politycznych esejów. W 2001 otrzymał nagrodę za książkę o ostatnich 100 dniach panowania Napoleona, zatytułowaną Les Cent-Jours ou l'esprit de sacrifice.

Skład rządu Dominique'a de Villepin

• Dominique de Villepin – premier
• Nicolas Sarkozy – minister stanu, minister spraw wewnętrznych, 26 marca 2007 stanowisko to objął François Baroin
• Michèle Alliot-Marie – minister obrony
• Philippe Douste-Blazy – minister spraw zagranicznych
• Jean-Louis Borloo – minister zatrudnienia, jedności społecznej i mieszkalnictwa
• Thierry Breton – minister gospodarki, finansów i przemysłu
• Gilles de Robien – minister edukacji narodowej
• Pascal Clément – Strażnik Pieczęci, minister sprawiedliwości
• Dominique Perben – minister transportu, zaopatrzenia, turystyki i gospodarki morskiej
• Xavier Bertrand – minister zdrowia i solidarności, 26 marca 2007 stanowisko to objął Philippe Bas
• Dominique Bussereau – minister rolnictwa i rybołówstwa
• Christian Jacob – minister służb publicznych
• Renaud Donnedieu de Vabres – minister kultury i łączności
• Nelly Olin – minister środowiska i zrównoważonego rozwoju
• François Baroin – minister terytoriów zamorskich, 26 marca 2007 stanowisko to objął Hervé Mariton
• Renaud Dutreil – minister handlu
• Jean-François Lamour – minister młodzieży i sportu
• wiceministrowie ("młodsi ministrowie", ministres délégués) – Henri Cuq, Azouz Begag (do 5 kwietnia 2007), Jean-François Copé, Gérard Larcher, Catherine Vautrin, Brigitte Girardin, Brice Hortefeux, Catherine Colonna, François Goulard, Léon Bertrand, Philippe Bas (do 26 marca 2007), François Loos, Christine Lagarde, Hamlaoui Mékachéra, Christian Estrosi

Źródła

• Nota biograficzna na stronie bbc.co.uk (ang.)