Dominique de Villepin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dominique de Villepin
Launch Republique Solidaire 2010-06-19 n05.jpg
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1953
Rabat
Premier Francji
Przynależność polityczna UMP
Okres urzędowania od 31 maja 2005
do 15 maja 2007
Poprzednik Jean-Pierre Raffarin
Następca François Fillon
Odznaczenia
Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (Francja) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Dominique Marie François René Galouzeau de Villepin wym. [dɔminik də vilpɛ̃] i (ur. 14 listopada 1953 w Rabacie) – francuski polityk, pisarz, były minister spraw zagranicznych i spraw wewnętrznych, były premier Francji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent m.in. Instytutu Nauk Politycznych i École nationale d'administration, a także Uniwersytetów Paryż II i Paryż X.

Od 1980 pracował w dyplomacji, m.in. w ambasadzie w Waszyngtonie (jako pierwszy sekretarz i następnie drugi radca) i w New Delhi. Od 1992 do 1993 zajmował stanowisko doradcy ministra spraw zagranicznych, Alaina Juppé, ds. Afryki. W 2008 w związku z tą funkcją został wymieniony przez władze Rwandy w raporcie, oskarżającym 33 wysokich przedstawicieli wojskowych i cywilnych Francji o odegranie roli w ludobójstwie z 1994[1].

Wstąpił do gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki. Od lat 80. był też doradcą Jacques'a Chiraca. W 1995 został szefem jego prezydenckiej kampanii wyborczej, a po jego zwycięstwie objął stanowisko sekretarza generalnego kancelarii prezydenta. Zajmował je do 2002. W tym samym roku, po reelekcji urzędującego prezydenta, przystąpił do nowo powołanej Unii na rzecz Większości Prezydenckiej (przekształconej wkrótce w Unię na rzecz Ruchu Ludowego).

W maju tego samego roku powołano go na urząd ministra spraw zagranicznych w rządzie Jean-Pierre'a Raffarina. W marcu 2004 objął resort spraw wewnętrznych.

31 maja 2005 po dymisji Jean-Pierre'a Raffarina został powołany na stanowisko nowego premiera Francji. Jako jeden z nielicznych szefów rządu nigdy przed objęciem tego urzędu nie pełnił żadnej funkcji wybieralnej w administracji terytorialnej lub parlamentarnej. Był nieoficjalnie wymieniany jako potencjalny kandydat Unii na rzecz Ruchu Ludowego w wyborach prezydenckich w 2007. Początkowo nie angażował się w kampanię Nicolasa Sarkozy'ego[2]. Formalnie udzielił mu poparcia 12 marca[3].

15 maja 2007 złożył dymisję z zajmowanego urzędu, która została przyjęta przez ustępującego prezydenta. Dwa dni później zastąpił go François Fillon. Dominique de Villepin pozostał w polityce, stał się głównym partyjnym krytykiem urzędującego prezydenta.

W 2008 został przewodniczącym rady doradczej powołanej przez bułgarskiego premiera Sergeja Staniszewa[4]. W 2009 grupa ta wydała raport, w którym stwierdzono, iż decyzja o przyjęciu Bułgarii do Unii Europejskiej była przedwczesna i podyktowana względami politycznymi. W 2010 były premier powołał własny ruch polityczny pod nazwą Solidarna Republika[5].

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (2000)[6].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z rodziny z tradycjami politycznymi. Jego ojciec przez 18 lat sprawował mandat senatora[7].

Żonaty z Marie-Laure Le Guay, mają trójkę dzieci: Marie, Arthura i Victorię. Dominique de Villepin publikuje wiersze, napisał m.in. książkę na temat poezji i kilka historycznych oraz politycznych esejów. W 2001 otrzymał nagrodę za książkę o ostatnich 100 dniach panowania Napoleona, zatytułowaną Les Cent-Jours ou l'esprit de sacrifice.

Skład rządu Dominique'a de Villepin[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Źródła[edytuj | edytuj kod]