Donald Young

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Donald Young
Donald Young
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Atlanta
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1989
Chicago
Wzrost 183 cm
Masa ciała 75 kg
Gra leworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2004
Zakończenie kariery aktywny
Trener Donald Senior, Illona Young
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 38 (27 lutego 2012)
Australian Open 3R (2014)
Roland Garros 1R (2008, 2012)
Wimbledon 1R (2008, 2011, 2012)
US Open 4R (2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 203 (12 listopada 2007)
Australian Open 1R (2012)
Roland Garros 1R (2012)
Wimbledon 1R (2012)
US Open 2R (2012)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Donald Young (ur. 23 lipca 1989 w Chicago) – amerykański tenisista, juniorski mistrz Australian Open z 2005 roku i Wimbledonu z 2007, w styczniu 2005 lider rankingu juniorskiego singlistów. Ponadto jest juniorskim mistrzem US Open z 2005 w grze podwójnej.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Lata juniorskie[edytuj | edytuj kod]

W juniorskim Wielkim Szlemie zadebiutował podczas French Open roku 2004, jednak przegrał swój mecz w I rundzie.

Pierwszy juniorski wielkoszlemowy tytuł wywalczył w styczniu 2005 roku na kortach Australian Open], eliminując m.in. Marina Čilicia, a w finale wynikiem 6:2, 6:4 Sun-Yong Kima[1]. Dzięki temu zwycięstwu awansował jako najmłodszy (15 lat) junior na pozycję lidera rankingu singlistów. W tym samym roku doszedł do półfinału Wimbledonu oraz ćwierćfinału US Open.

W sezonie 2006 uzyskał półfinał na kortach Flushing Meadows (porażka z Peterem Polanskym), a w roku 2007 wygrał swój drugi juniorski wielkoszlemowy turniej, na Wimbledonie. W finale wygrał z Władimirem Ignaticiem 7:5, 6:1[2].

W grze podwójnej triumfował podczas juniorskiego US Open w 2005. W parze z Alexem Claytonem pokonał w meczu o tytuł Carstena Balla i Thiemo De Bakkera 7:6(3), 4:6, 7:5.

2004-2006[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy występ Amerykanina w gronie zawodowców miał miejsce w roku 2004 (występował zarówno wśród juniorów jaki i seniorów), podczas rozgrywek rangi Futures (F12) w Tampie, jednak przegrał w I rundzie z Robertem Yimem 4:6, 4:6. W turnieju kategorii ATP World Tour zadebiutował w lutym 2005 w San José (porażka w I rundzie z Robbym Gineprim). W marcu zagrał w turniejach Masters Series w Indian Wells oraz Miami (porażki w I rundach). Tego roku wystartował po raz pierwszy w seniorskich wielkoszlemowych rozgrywkach, US Open, lecz przegrał swój pojedynek w I rundzie 6:7(4), 1:6, 2:6 z Giorgio Galimbertim.

W 2006 osiągnął półfinał amerykańskiego Futuresa (F3) oraz dwa ćwierćfinały (F4) i (F5). We wrześniu po raz kolejny wystąpił w US Open (porażka z Novakiem Đokoviciem), a w październiku uzyskał ćwierćfinał rozgrywek challengerowych w Louisville.

2007[edytuj | edytuj kod]

Nowy sezon zaczął od Futuresa (F1) w Tampie, dochodząc do finału, w którym pokonał Szwajcara Michaela Lammera 6:1, 3:6, 1:6. W kwietniu doszedł do ćwierćfinału challengera w Valencii. W tym samym miesiącu wygrał Futuresa (F8), pokonując w finale 6:2, 6:2 Keiego Nishikoriego. Swoje pierwsze challengerowe zwycięstwo odniósł w Aptos, eliminując m.in. Rajeeva Rama oraz Prakasha Amritraja. W finale wygrał 7:5, 6:0 z Bobbym Reynoldsem. Podczas turnieju w New Haven wygrał swój pierwszy mecz rangi ATP World Tour[3]. W pierwszej rundzie pokonał 78. tenisistę w rankingu, Amera Delica 4:6, 6:3, 6:4, a w II rundzie uległ Nikołajowi Dawydience 2:6, 6:4, 5:7.

We wrześniu wystartował w US Open dochodząc do III rundy. Na początku wyeliminował 93. tenisistę świata, Chrisa Guccione 6:7(2), 6:3, 6:2, 6:3, a w II etapie wygrał walkowerem z Richardem Gasquetem. Mecz o 1/8 finału przegrał 6:3, 3:6, 6:7(5), 5:7 z Feliciano Lópezem. Do końca sezonu zagrał w czterech finałach challengerowych, najpierw w Tulsii (porażka z Jessem Wittenem), potem w Calabasas (porażka z Robertem Kendrickiem), Louisville i Champaign.

W listopadzie awansował do pierwszej setki rankingu ATP Entry (był na 98. miejscu), jednak sezon zakończył na 100. pozycji[4].

2008[edytuj | edytuj kod]

Rok 2008 Young zainaugurował od debiutanckiego występu w Australian Open (porażka w I rundzie z Michaelem Berrerem). W Memphis, turnieju rangi ATP World Tour osiągnął ćwierćfinał. Mecz o dalszą fazę przegrał z Jonasem Björkmanem 6:1, 2:6, 6:7(6). W marcu doszedł do III rundy rozgrywek w Indian Wells, pokonując Bobby'ego Reynoldsa i Feliciano Lópeza.

Tego roku Amerykanin zagrał na ceglanych kortach French Open, jednak przegrał w I rundzie z Gineprim 2:6, 6:3, 6:7(4), 2:6. Ponadto wystąpił na Wimbledonie (porażka z Jessem Levinem). We wrześniu przegrał w I rundzie US Open z Jamesem Blakiem. W październiku wygrał challengera w Sacramento, pokonując m.in. w półfinale Wayne'a Odesnika, a w finale Roberta Kendricka.

Sezon ukończył na 138. miejscu w klasyfikacji generalnej[4].

2009[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2009 Young zaczął od awansu do ćwierćfinału challengera w Carson (porażka z Vincem Spadeą). W kwietniu doszedł do finału challengera w Tallahassee, eliminując m.in. Roberta Kendricka. Mecz o tytuł przegrał 5:7, 4:6 z Johnem Isnerem.

W czerwcu przystąpił do kwalifikacji Wimbledonu, jednak przegrał swój mecz w I rundzie z Alejandro Fallą.

Podczas US Open Series nie przeszedł eliminacji do turnieju w Los Angeles, przegrywając w III rundzie z późniejszym finalistą całej imprezy, Carstenem Ballem. Do turnieju rangi 500 Series w Waszyngtonie Young dostał tzw. dziką kartę, dzięki czemu nie musiał grać w kwalifikacjach. W I rundzie zagrał z Lleytonem Hewittem, który pokonał Younga 7:5, 6:2. W swoim kolejnym turnieju odpadł w I rundzie eliminacji do imprezy w Cincinnati. Ostatni w sezonie wielkoszlemowy turniej, US Open zaczął od kwalifikacji, przez które przeszedł nie tracąc seta. W drabince turnieju głównego Young zmierzył się z nr 15. w rankingu, Tommym Robredo. Mecz zakończył się porażką Amerykanina 4:6, 6:3, 2:6, 3:6.

We wrześniu zagrał w azjatyckim Bangkoku. Pomimo tego, że przegrał w kwalifikacjach zagrał w turnieju głównym jako tzw. szczęśliwy przegrany. W pierwszej rundzie miał wolny los, dzięki czemu bezpośrednio awansował do kolejnego etapu. W meczu o ćwierćfinał uległ Andreasowi Beckowi 1:6, 7:6(3), 4:6. W połowie października wygrał challenger w Calabasas, pokonując m.in. Taylora Denta, a w finale Michaela Russella. Na początku listopada doszedł do półfinału challengera w Charlottesville. Pojedynek o finał przegrał z Kevinem Kimem 2:6, 5:7. Ostatni w sezonie turniej rozegrany przez Amerykanina miał miejsce w Knoxville, gdzie przegrał w ćwierćfinale z Gregiem Žemlją.

W dniach 4-7 grudnia wziął udział w mistrzostwach Stanów Zjednoczonych o przyznanie dzikiej karty do styczniowego Australian Open. W turnieju wystartowało ośmiu tenisistów, a jedynie zwycięzca rozgrywek mógł być pewny gry w Melbourne. W I rundzie Young zagrał z Jackiem Sockiem, z którym wygrał 3:6, 6:2, 6:0. Mecz o finał przegrał 3:6, 4:6 z Ryanem Harrisonem[5].

Rok 2009 ukończył na 194. miejscu w światowym rankingu singlistów[4].

2010[edytuj | edytuj kod]

Pomimo tego, że Young nie wygrał mistrzostw Stanów, których nagrodą była bezpośrednia gwarancja gry w Australian Open, wystartował w eliminacjach do turnieju. W I rundzie pokonał Marca Lópeza, w II fazie Japończyka Takao Suzukiego. W turnieju głównym wyeliminował w I etapie Belga Christophe Rochusa. Pojedynek w II rundzie rozegrał z rozstawionym z Lleytonem Hewittem. Young przegrał mecz w trzech setach 6:7(3), 4:6, 1:6.

Pod koniec maja Amerykanin wygrał challengera rozgrywanego w Carson z pulą nagród 50000 $. W całym turnieju Young stracił jednego seta, a w finale wynikiem 6:4, 6:4 pokonał Roberta Kendricka. W lipcu dotarł do finału zawodów challengerowych w Aptos z (pulą 75 000 $). Young pokonał po drodze Hindusa Somdeva Devvarmana, jednak w finale przegrał z Australijczykiem Marinko Matoševićem 4:6, 2:6.

Na przełomie sierpnia i września Young wziął udział w US Open. W I fazie zmierzył się z Francuzem Gilles'em Simonem, z którym przegrał 1:6, 4:6, 2:6. Do końca roku osiągnął m.in. półfinał challengera w Calabasas oraz ćwierćfinał zawodów w Charlottesville.

Sezon Amerykanin zakończył będąc na 129. miejscu w zestawieniu ATP[4].

2011[edytuj | edytuj kod]

Na początku roku Young wystartował w Australian Open, gdzie dotarł poprzez kwalifikacje. W fazie zasadniczej turnieju zmierzył się w I rundzie z Marinem Čiliciem, z którym przegrał 3:6, 2:6, 1:6. W marcu, podczas rozgrywek Masters Series w Indian Wells Amerykanin doszedł po przejściu kwalifikacji do III rundy turnieju głównego. Po drodze pokonał Potito Starace oraz Andy'ego Murraya; przegrał z Tommym Robredo.

W połowie kwietnia Young wygrał po raz czwarty w karierze rozgrywki challengerowe, na twardych kortach w Tallahassee. W drodze po tytuł wyeliminował Rainera Schüttlera oraz Jamesa Blake'a, a finałowy pojedynek zakończył się zwycięstwem Younga z Wayne'em Odesnikiem.

W maju Amerykanin doszedł do finału challengera rozgrywanego na nawierzchni ziemnej w Savannah. W rundzie finałowej tym razem został pokonany przed Odesnika. Na początku sierpnia Young osiągnął po raz pierwszy w karierze półfinał rozgrywek ATP World Tour, podczas rywalizacji w Waszyngtonie. Po drodze pokonał m. in. Jürgena Melzera, a także Marcosa Baghdatisa. Spotkanie o finał turnieju przegrał z Radkiem Štěpánkiem. Podczas US Open Young doszedł do IV rundy, eliminując m. in. Stanislasa Wawrinkę oraz Juana Ignacio Chelę. Pojedynek o ćwierćfinał zakończył się porażką Younga z Andym Murrayem.

Jesienią Young zagrał w Bangkoku, gdzie osiągnął po raz pierwszy w karierze finał zawodów z cyklu ATP World Tour. Amerykanin pokonał po drodze m. in. broniącego tytułu Guillermo Garcíę Lópeza oraz Gaëla Monfilsa. Pojedynek finałowy zakończył się porażką Younga 2:6, 0:6 z Andym Murrayem[6].

Na koniec sezonu Amerykanin zajmował 39. miejsce w klasyfikacji singlowej ATP[4].

2012[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym turniejem rozegranym w sezonie 2012 był wielkoszlemowy Australian Open, w którym to dotarł do II rundy. Przegrał w niej ze Słowakiem Lukášem Lacko. Następnie w lutym amerykański tenisista doszedł do II rundy w Memphis ponosząc porażkę z Johnem Isnerem. Od tych zawodów do sierpnia Young zagrał w szesnastu kolejnych turniejach, w których odpadał w I rundzie, w tym podczas m. in. Roland Garrosa, Wimbledonu oraz igrzyskach olimpijskich. Amerykanin przełamał serię porażek w Winston-Salem eliminując w I rundzie Leonardo Mayera. W dalszej rundzie przegrał z Feliciano Lópezem. Podczas US Open Young w I rundzie nie sprostał Rogerowi Federerowi.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Donald Young jest synem Donalda Seniora i Illony. Oboje zajmują się szkoleniem tenisistów oraz są trenerami własnego syna. W młodości trenował w IMG Academy pod nadzorem Nicka Bollettieriego, który w przeszłości współpracował m.in. z Andre Agassim oraz Jimem Courierem[7].

W wolnym czasie Young lubi grać w tenisa stołowego oraz grać w gry[7].

W całej dotychczasowej karierze (stan na 27 listopada 2011 roku) zarobił na kortach 1 073 284 dolarów .

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Masters 1000
Igrzyska olimpijskie
ATP World Tour 500
ATP World Tour 250
ATP Challenger Tour

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (5)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2007 Stany Zjednoczone Aptos Twarda Stany Zjednoczone Bobby Reynolds 7:5, 6:0
2. 2008 Stany Zjednoczone Sacramento Twarda Stany Zjednoczone Robert Kendrick 6:4, 6:1
3. 2009 Stany Zjednoczone Calabasas Twarda Stany Zjednoczone Michael Russell 7:6(4), 6:1
4. 2010 Stany Zjednoczone Carson Twarda Stany Zjednoczone Robert Kendrick 6:4, 6:4
5. 2011 Stany Zjednoczone Tallahassee Twarda Stany Zjednoczone Wayne Odesnik 6:4, 3:6, 6:3

Finalista (9)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2007 Stany Zjednoczone Tulsa Twarda Stany Zjednoczone Jesse Witten 6:7(8), 5:7
2. 2007 Stany Zjednoczone Calabasas Twarda Stany Zjednoczone Robert Kendrick 6:3, 6:7(4), 4:6
3. 2007 Stany Zjednoczone Louisville Twarda Niemcy Matthias Bachinger 6:0, 5:7, 3:6
4. 2007 Stany Zjednoczone Champaign Twarda Stany Zjednoczone Jesse Levine 6:7(4), 6:7(4)
5. 2008 Stany Zjednoczone Louisville Twarda Stany Zjednoczone Robert Kendrick 1:6, 1:6
6. 2009 Stany Zjednoczone Tallahassee Twarda Stany Zjednoczone John Isner 5:7, 4:6
7. 2010 Stany Zjednoczone Aptos Twarda Australia Marinko Matošević 4:6, 2:6
8. 2011 Stany Zjednoczone Savannah Ceglana Stany Zjednoczone Wayne Odesnik 4:6, 4:6
9. 2011 Tajlandia Bangkok Twarda Wielka Brytania Andy Murray 2:6, 0:6

Starty wielkoszlemowe[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 1R 2R 1R 2R 3R 0 / 5 4-5
Francja French Open 1R 1R 0 / 2 0-2
Wielka Brytania Wimbledon 1R 1R 1R 0 / 3 0-3
Stany Zjednoczone US Open 1R 1R 3R 1R 1R 1R 4R 1R 2R 0 / 9 6-9
Wygrane turnieje 0 / 1 0 / 1 0 / 1 0 / 4 0 / 1 0 / 2 0 / 3 0 / 4 0 / 1 0 / 1 0 / 19 N/A
Bilans spotkań 0-1 0-1 2-1 0-4 0-1 1-2 3-3 1-4 1-1 2-1 N/A 10-19

Przypisy

  1. Australian Open Junior Championships (ang.). collegeandjuniortennis.com. [dostęp 4 grudnia 2009].
  2. Young Earns Wimbledon Junior Championship (ang.). tenniskalamazoo.blogspot.com, 8 lipca 2007. [dostęp 4 grudnia 2009].
  3. Young Wins First ATP match (ang.). tenniskalamazoo.blogspot.com, 19 sierpnia 2007. [dostęp 4 grudnia 2009].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 South African Airways ATP Rankings History (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 4 grudnia 2009].
  5. USTA Australian Open Wild Card Playoffs schedule and results (ang.). usta.com. [dostęp 7 grudnia 2009].
  6. Andy Murray beats Donald Young to win Thailand Open (ang.). atpworldtour.com, 2 października 2011. [dostęp 2 października 2011].
  7. 7,0 7,1 Donald Young (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 5 grudnia 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]