Dongxiang (narodowość)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Student narodowości Dongxiang
Santa / Dongxiang (东乡族)
Nazwa polska Dongxiang
Populacja ok. 374 tys. (1990)
Rejon Gansu, Xinjiang, Ningxia
Kraj  Chiny
Język dongxiang, chiński
Religia islam
Grupa Ludy mongolskie

Dongxiang (chiń. 东乡族, Dōngxiāng Zú) – oficjalnie uznana mniejszość narodowa w Chińskiej Republice Ludowej, z grupy ludów mongolskich. Zamieszkuje głównie prowincję Gansu (zwłaszcza Autonomiczny Powiat Dongxiang), niewielkie grupy także Xinjiang[1], a kilka tysięcy - Ningxia[2]. Według spisu z 1990 r. liczyła ok. 378 tys. członków. Dawniej nazywani Dongxiang Hui lub Mongolskimi Huihui; sami siebie określają Santa[2].

Pochodzą najprawdopodobniej od żołnierzy garnizonów mongolskich, którzy zmieszali się z ludnością tubylczą[1]. Inna teoria mówi o ich pochodzeniu od mieszkańców Chanatu Czagatajskiego, którzy w czasach dynastii Yuan przeszli na islam, a następnie wyemigrowali z Xinjiangu na obecne tereny[2]. Grupy Dongxiangów mieszkają w niewielkich (20-30 rodzin) wioskach, między Tu, Hanami, Salarami i Huiami. Podobnie jak ci ostatni, są muzułmanami. Przed 1949 ponad 60% stanowili sunnici, większość pozostałych szyici, z dodatkiem bardzo nielicznych wahhabitów; w tym okresie na ich terenie przypadał średnio jeden meczet na 30 domów[1]. Ze względu na bardzo dużą religijność byli obiektem szczególnych ataków Czerwonych Gwardzistów podczas Rewolucji Kulturalnej. Obecnie polityka rządu jest dużo bardziej liberalna, działalność religijna jest wspierana przez Chińskie Stowarzyszenie Muzułmańskie, ze względu na obawy przed wpływami radykalnego islamu z Azji Centralnej[2].

W większości są rolnikami, podstawowymi uprawami jest ziemniak, pszenica i kukurydza, z upraw przemysłowych: rzepak, konopie, sezam i fasola. W ostatnich latach rząd promuje rozwój lokalnego przemysłu, a także nasadzeń drzew i krzewów dla ochrony przed erozją[1].

Dongxiang mówią własnym językiem z grupy mongolskiej z rodziny ałtajskiej, nieco zbliżonym do bao’an; Język donxiang dzieli się na trzy główne dialekty: Sonoba (ok.50% użytkowników), Wangjiaji (30%) i Sijiaji (20%); łącznie ma ok. 280 tys. użykowników[3]. Niewielka grupa użytkowników potrafi go zapisywać alfabetem łacińskim lub arabskim[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Dongxiang. W: Paul Friedrich, Norma Diamond: Encyclopedia of World Cultures. T. VI: Russia and Eurasia / China. New York: G.K. Hall & Company, 1994, s. 431-2. ISBN 0-8161-1810-8.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 James S. Olson: An Ethnohistorical Dictionary of China. Westport, Connecticut: Greenwood Press, 1998, s. 64-6. ISBN 0–313–28853–4.
  3. Walter Schearer, Hongkai Sun: Speakers of the Non-Han Languages and Dialects of China. Lewiston: Edwin Mellen Press, 2002. ISBN 0-7734-7306-8.