Dornfelder

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
winorośl ‘Dornfelder’- grono

Dornfelder - szczep winogron o ciemnej skórce, wyhodowany przez niemieckiego hodowcę, Augusta Herolda (1902-1973) w instytucie w Weinsberg w Badenii-Wirtembergii w 1955 roku. Jako linii rodzicielskich Herold użył dwóch uzyskanych przez siebie wcześniej szczepów: helfensteiner i heroldrebe.

Szczep został nazwany ku czci Immanuela Augusta Ludwiga Dornfelda (1796-1869), założyciela instytutu winiarskiego w Weinsberg i zarejestrowany w 1979. Szczep zyskał dużą popularność w Niemczech, ponieważ nadaje się do towarowej uprawy w rejonach, w których dotychczas produkowano jedynie wina białe. Sok owoców tego szczepu jest bardzo ciemny i umożliwia produkowanie dobrze wybarwionych, cięższych win czerwonych. Dornfelder dobrze nadaje się również do starzenia w beczkach dębowych. W porównaniu z innymi uprawianymi w Niemczech szczepami czerwonymi jest łatwiejszy w uprawie od spätburgundera (pinot noir), bardziej odporny na choroby niż blauer portugieser, dojrzewa wcześniej niż kékfrankos (niem. Lemberger), ma dłuższe grona niż trollinger. Ma jednak wyższe wymagania co do gleby i należy do odmian wrażliwych na mróz. Dornfelder jest również szczepem bardzo produktywnym (do 120 hektolitrów z hektara) i ma wysoką zawartość cukru w soku.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wzrost krzewów silny, pokrój latorośli wyprostowany i nie zagęszczający się. Liście duże, 5-klapowe[1], ciemnozielone. Końce pędów (koronka) otwarte i owłosione.

Dornfelder - masa jednego grona

Grona stożkowate, duże i bardzo duże, osiągające masę często powyżej 0,5 kg, jagody średnie do dużych o masie 3-5 g.

Dornfelder - koronka

Tak duże grona i jagody są atrakcyjne i pozwalają niekiedy na traktowanie odmiany dornfelder jako odmiany deserowej.

Fenologia[edytuj | edytuj kod]

Rozwój wiosenny i kwitnienie średnio późne, veraison późne, dojrzewanie średnio późne - w centralnej Polsce w pierwszej dekadzie października

Cięcie[edytuj | edytuj kod]

Dobrze plonuje przy cięciu średnim na 3-5 pąków[1] i długim na 3-8 pąków. Pierwsze 2 pąki od nasady łozy bardzo słabo zawiązują grona, a nawet często bywają bezpłodne.

Wino[edytuj | edytuj kod]

Dornfelder daje ciemne wina[2] o aksamitnej teksturze, często o posmaku śliwek, wiśni lub jagód, niekiedy lekko kwiatowym aromacie. Wina te są zazwyczaj postarzane w beczkach dębowych.

Rozpowszechnienie[edytuj | edytuj kod]

Szczep ten zyskał dużą popularność w Niemczech, zwłaszcza w Hesji Nadreńskiej i Palatynacie. Intensywne nasadzenia w latach 80. i 90. XX wieku pozwoliły mu wyprzedzić blauer portugieser i zająć drugie miejsce pod względem powierzchni uprawy pośród uprawianych w Niemczech czerwonych szczepów winogron. W 2006 dornfelder był uprawiany na 8231 hektarach, a tendencja wzrostowa uległa zahamowaniu i nie zagraża już pozycji pinot noir (niem. Spätburgundera). W 2011 roku uprawiany był na 8197 hektarach[3].

Oprócz Niemiec, szczep - na znacznie mniejszą skalę - uprawiany jest również w innych krajach północnej Europy, a także w chłodniejszych rejonach USA.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Jerzy Lisek: Winorośl w uprawie przydomowej i towarowej. Warszawa: Hortpress, 2011, s. 71.
  2. 2,0 2,1 Lech Małysz: Dornfelder 2011 pozdni sber. 2012. [dostęp 2013-12-16].
  3. 3,0 3,1 Deutscher Wein Statistik 2013/2014 (niem. • ang.). Deutscher Weininstitut, 2013. [dostęp 2014-01-28].

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Jancis Robinson: "Dornfelder". Oxford Companion to Wine (Third Edition ed.).. Oxford: Oxford University Press, 2006, s. 235. ISBN ISBN 0-19-860990-6..