Dorota Łempicka
Dorota Łempicka ps. "Dorota" (ur. 3 lutego 1926[1], zm. 1/2 sierpnia[2] 1944 w Warszawie) – uczestniczka powstania warszawskiego, łączniczka, sanitariuszka w II plutonie „Alek” 2. kompanii „Rudy” batalionu „Zośka” Armii Krajowej.
Podczas okupacji hitlerowskiej działała w konspiracji. 1. dnia powstania warszawskiego została ciężko ranna na Woli. Zmarła z odniesionych ran w drodze do Szpitala im. Karola i Marii mieszczącego się przy ul. Leszno 136. Miała 18 lat. Pochowana wraz z sanitariuszkami: Anną Wajcowicz i Anną Kołdoń na Powązkach Wojskowych w kwaterach żołnierzy i sanitariuszek batalionu "Zośka".
Została odznaczona Krzyżem Walecznych. Pośmiertnie mianowana podharcmistrzynią.
Jej pradziadek Piotr Michałowski był malarzem, zaś ojciec – Dominik Łempicki, poległ w obronie Warszawy w 1939.
W książce "Pamiętniki żołnierzy baonu »Zośka« można znaleźć wzmiankę we wspomnieniu Stanisławy Kwaskowskiej (Pani Stasi), że Dorota przeczuwała swoją śmierć. Była przekonana, że zginie nie tylko pierwszego dnia, ale i podczas pierwszej akcji powstańczej[3].
Zobacz też [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
- ↑ Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 6. Redaktor naukowy Piotr Rozwadowski. Dom Wydawniczy "Bellona", Warszawa 2004. ISBN 83-11-09261-3
- ↑ Nad grobem na Powązkach podana jest data 1 sierpnia (najprawdopodobniej błędna), zaś zarówno niektóre publikacje jak i historyk Andrzej Krzysztof Kunert podają jako dzień jej śmierci 2 sierpnia
- ↑ Pamiętniki żołnierzy baonu "Zośka", red. Tadeusz Sumiński, Nasza Księgarnia 1981, ISBN 9788310076878
