Dorota z Mątowów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Błogosławiona lub Święta
Dorota z Mątowów OFS
Dorota Schwartze
wdowa
tercjarka
Cela bl Doroty.jpg
Data urodzenia 25 stycznia 1347
Groß-Montau w Prusach Zakonnych (dzisiejsze Mątowy Wielkie w Polsce)
Data śmierci 25 czerwca 1394
Marienwerder (dzisiejszy Kwidzyn)
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Wspomnienie 25 czerwca
Atrybuty 9. dzieci, wieża
Patronka Prus, Pomorza, kobiet, matek, hutników-odlewników, latarni, różańca
Szczególne miejsca kultu Konkatedra św. Jana Ewangelisty w Kwidzynie
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Dorota z Mątowów OFS lub Dorota z Mątów[a], właśc. Dorota Schwartze (ur. 25 stycznia 1347 w Groß-Montau w Prusach, zm. 25 czerwca 1394 w Marienwerder)[1]wdowa, tercjarka franciszkańska[2], rekluza, stygmatyczka, błogosławiona lub święta Kościoła rzymskokatolickiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w niem. Groß-Montau (dzisiejsze Mątowy Wielkie), koło Malborka w wielodzietnej i religijnej rodzinie jako siódme z dziewięciorga dzieci kolonisty niderlandzkiego Wilhelma Schwartze (niderl. Bauern Willem Swarte )[1] i jego żony Agaty. Zdaniem Güntera Grassa rodzice Doroty jako Wilhelm i Agata Swarze przybyli z Dolnej Saksonii (Turbot, Gdańsk 1995, s. 128). Została ochrzczona została 6 lutego tego samego roku w dzień pamięci patronki św. Doroty z Cezarei. Od najmłodszych lat wiodła życie pokutne. Mając sześć lat otrzymała dar ukrytych stygmatów i chciała wieść życie zakonne.

W 1363 roku, mając 16 lat, po śmierci ojca i pod naciskiem najstarszego brata poślubiła starszego od siebie o 20 lat mieszczanina gdańskiego Adalberta/Albrechta (Wojciecha) Slichtinga, z którym miała dziewięcioro dzieci i zamieszkała z nim w Gdańsku w kamienicy na ulicy Długiej pod obecnym numerem 64. Małżeństwo nie było udane. Adalbert awanturował się i bił Dorotę. Sam prowadząc życie wystawne zabraniał jej uczęszczania na mszę świętą. W czasie panującej epidemii ośmioro ich dzieci zmarło, co miało wpływ na nawrócenie męża. Epidemię (i rodziców) przeżyła tylko córka Gertruda, która wstąpiła później do klasztoru benedyktynek w Chełmnie.

Po nawróceniu męża Dorota odbyła z nim kilka pielgrzymek do różnych sanktuariów w Europie. Po jego śmierci w 1390 udała się do niem. Marienwerder, (dzisiejszy Kwidzyn), gdzie jej spowiednikiem został dawny dziekan wydziału teologii na uniwersytecie w Pradze Jan z Kwidzyna. O ile poprzedni spowiednicy Radislaus i Mikołaj z Pszczółek nie rozumieli potrzeb duchowych Doroty, krzyżacki dziekan kapituły – Jan z Kwidzyna szybko uznał ją za mistyczkę dużej miary, przypominającą w swojej ascezie szkoły mistyczno-ascetyczne Niderlandów. Wbrew ówczesnym obyczajom Jan z Kwidzyna zezwolił Dorocie na częstą komunię świętą.

Prawdą jest, że Dorota zmarła we czwartek, 25 czerwca 1394 roku, w budynku pełniącym funkcję pustelni (rekluzorium) jako pustelnica (rekluza). Jej pogrzeb odbył się 28 czerwca 1394 roku, w wigilię Apostołów Piotra i Pawła; była to niedziela. Jak podkreśla Jan z Kwidzyna w swoim dziele Żywot Doroty z Mątów: nabożeństwa zaś żałobne za nią ciągnęły się do trzydziestu dni. W pierwszych dwu dniach (...) były one tak bogate i uroczyste: co do stroju, co do wielości świateł, co do wspierania ubogich, co do liczby i godności osób odprawiających i co do rozdawnictwa darów, że podobnych i równych przed tym dniem żadnej niewieście w kościele pomezańskim nie wyprawiono[3]. Nie jest natomiast historyczną prawdą jakoby Dorota została zamurowana w małej celi przylegającej do prezbiterium kościoła katedralnego w Kwidzynie. Hipoteza ta, atrakcyjna ze względów głównie turystycznych, nie znajduje jednak żadnego potwierdzenia ani architektonicznego w obrębie rzekomej celi, ani źródłowego. Ze wspomnianego dzieła Jana z Kwidzyna jasno wynika, że rekluzorium było wolnostojącą budowlą położoną poza katedrą, lecz w jej pobliżu. Zostało wybudowane z cegły i drewna; niewykluczone, że było dodatkowo otoczone płotem. Do rekluzorium miał dostęp nie tylko spowiednik Doroty, czyli Jan z Kwidzyna, lecz także pielgrzymi. Dorota spotykała się z nimi i udzielała rad potrzebującym, za co niejednokrotnie była karcona przez Pana (Oblubieńca). Pustelnia została urządzona ubogo: stół, krzesło, łóżko. Jak zapewnia Jan z Kwidzyna, Dorota rezygnowała z wody do obmywań twarzy, nie potrzebowała także ustępu, ponieważ cały pokarm był przez nią wchłaniany. W rekluzorium były trzy okna i dwa dodatkowe otwory w murze. Jeden z nich, zewnętrzny, jako szuflada służył do podawania pustelnicy pokarmów, a drugi, wewnątrz rekluzorium, do przyjmowania eucharystii. Ten drugi otwór musiał być na wysokości mniej więcej podbródka klęczącej rekluzy. Z lektury Jana z Kwidzyna można wywnioskować, że jedno z okien wychodziło na wschód (z widokiem na katedrę), drugie – na zachód, a trzecie – na południe. W księdze siódmej, w rozdziale 29, Jan z Kwidzyna pozostawił potomnym informację na temat miejsca pochówku pani Doroty: (...) ciało Boga umiłowanej, drogocenny skarb, [ksiądz Jan Mnich z Elbląga] osobiście złożył w ziemi w kaplicy, w której przodków, mianowicie biskupów, jest pochówek[4].

Według kwidzyńskiego badacza, Bogumiła Wiśniewskiego, pustelnia Doroty z Mątów, tj. pustelnia właściwa wraz z przedsionkiem, została zbudowana poza katedrą, po jej południowej stronie, czyli od strony miasta. Wiśniewski uważa, że do dzisiaj zachowały się deski z przedsionka rekluzorium i znajdują się one w katedrze kwidzyńskiej. Kwidzyński historyk sugeruje potrzebę dokonania odwiertów archeologicznych we wskazanych przez niego miejscach, aby sprawdzić obecność albo brak pierwotnych fundamentów pustelni. Ma on także nadzieję, że badania dendrologiczne potwierdzą, że deski, które na myśli, rzeczywiście pochodzą z sieni kwidzyńskiej rekluzy. Swoje przemyślenia na temat pustelni zawarł w artykule Pustelnia Doroty („Prowincja. Kwartalnik Społeczno-Kulturalny Dolnego Powiśla i Żuław” 2013, nr 1 (II), s. 107–112).

W 2008 r. badania archeologiczne przeprowadzone w katedrze w Kwidzynie przez naukowców z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu ujawniły pod posadzką prezbiterium grób, który może być, według jednej z hipotez, grobem Doroty z Mątowów[5].

Duchowość[edytuj | edytuj kod]

Duchowość Doroty przypomina duchowość devotio moderna i św. Brygidy Szwedzkiej. Jan z Kwidzyna spisał jej objawienia w dwóch dziełach w formie dialogu: Conffessiones i Apparitiones. Napisał także traktaty o jej życiu i duchowości Septililium i Liber de festis. Bł. Dorota znana jest także z krytyki upadku moralnego zakonu krzyżackiego i osoby Konrada Wallenroda.

Legendy[edytuj | edytuj kod]

Legenda błogosławionej Doroty

„W 1410 r. po klęsce zakonu Krzyżackiego pod Grunwaldem Wielki Mistrz Zakonu Krzyżackiego Henryk von Plauen udał się do Malborka by bronić zamku. Zorganizował obronę, a następnie oddał się modlitwie, prosząc błogosławioną Dorotę by uchroniła Malbork przed rycerstwem polsko-litewskim i wojskami sprzymierzonymi. Dorota ukazała się mu we śnie, w noc poprzedzającą przybycie wojsk króla Władysława Jagiełły i obiecała, że uchroni Malbork od zdobycia, za cenę tego iż… Ciało von Plauena nie spocznie w Malborku i przez następne 600 lat miejsce jego pochówku będzie nieznane. Nadejdzie jednak dzień, kiedy następca Wielkiego Mistrza przybędzie na wezwanie Błogosławionej Doroty i z należytą godnością uczci pamięć poprzedników.”

W literaturze[edytuj | edytuj kod]

Dorota z Mątów była pierwowzorem opisanej przez Adama Mickiewicza w powieści poetyckiej Konrad Wallenrod Aldony, zamurowanej w wieży zamku w Malborku, która przez wskazanie Wallenroda jako „tego, który «ich» zniszczy” przyczyniła się do wybrania go na Wielkiego Mistrza Zakonu.

Życie Doroty z Mątowów opisał Günter Grass w powieści Turbot (Der Butt) z 1977.

Patronat[edytuj | edytuj kod]

Błogosławiona Dorota jest patronką Prus[6] i Pomorza, kobiet, matek, hutników-odlewników, latarni[6] i różańca[6].

Dzień obchodów[edytuj | edytuj kod]

Jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w Kościele rzymskokatolickim w dzienną pamiątkę śmierci (25 czerwca), wspominana jest w niektórych diecezjach niemieckich[6] oraz przez zakon krzyżacki.

W polskim Kościele katolickim ma rangę wspomnienia obowiązkowego w archidiecezji gdańskiej i warmińskiej oraz diecezji elbląskiej[7].

Parafie i kościoły[edytuj | edytuj kod]

Beatyfikacja i kanonizacja[edytuj | edytuj kod]

Chrzcielnica w Mątowach Wielkich, w której ochrzczono bł. Dorotę.

9 stycznia 1976 roku papież Paweł VI podpisał dekret Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych zatwierdzający długotrwały kult Doroty z Mątowów[8]. Uroczystości dziękczynne z tej okazji odbyły się w Gdańsku, w katedrze oliwskiej, 13 grudnia 1976 roku.

Zgodnie z normami, odtąd Dorocie z Mątowów przysługiwał tytuł pod jakim była czczona w Kościele. W Polsce była nazywana błogosławioną, zaś w Niemczech świętą, dlatego Dorota z Mątowów raz jest nazywana błogosławioną, raz świętą Dorotą[9].

Do głębokich czcicieli bł. Doroty należał papież Benedykt XVI. W 1999 roku, jako ówczesny prefekt Kongregacji Nauki Wiary, odbył podróż do Kwidzyna. Tam w katedrze kwidzyńskiej w kaplicy błogosławionej Doroty z Mątowów modlił się przed jej wizerunkiem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. W zależności od tradycji regionu Polski jest „Dorota z Mątów” lub „Mątowów”.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Dorothea von Montau - Kirchenlexikon (autor: Friedrich Wilhelm Bautz ) (niem.)
  2. Lázaro Iriarte OFMCap, Józef Salezy Kafel OFMCap, Andrzej Józef Zębik OFMCap, Krystyna Kuklińska OSC: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 568. ISBN 83-910410-0-X.
  3. Jan z Kwidzyna, Żywot Doroty z Mątów, tłum. J. Wojtkowski, Wydawnictwo KUL, Lublin 2011, s. 361.
  4. Jan z Kwidzyna, Żywot Doroty z Mątów, tłum. J. Wojtkowski, Wydawnictwo KUL, Lublin 2011, s. 360.
  5. Grób okazał się jednak pusty. Szczątków Doroty dotychczas nie odnaleziono. Mistrzowie miecza i modlitwy - Rzeczpospolita (czasopismo) [A20, 12 grudnia 2008]
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Dorothea von Montau - Ökumenisches Heiligenlexikon (niem.)
  7. Kalendarz liturgiczny diecezji polskich. Stan na 30 października 2011 r. (pol.). KKBiDS. [dostęp 2012-03-05].
  8. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 606. ISBN 978-83-7318-736-8.
  9. por. kazania kard. Joachima Meisnera i kard. Josepha Ratzingera

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]