Doruchów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Doruchów
Herb
Herb
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat ostrzeszowski
Gmina Doruchów
Liczba ludności (2009) 2400
Strefa numeracyjna (+48) 62
Kod pocztowy 63-505
Tablice rejestracyjne POT
SIMC 0196635
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Doruchów
Doruchów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Doruchów
Doruchów
Ziemia 51°25′N 18°05′E/51,416667 18,083333Na mapach: 51°25′N 18°05′E/51,416667 18,083333
Strona internetowa miejscowości

Doruchów – wieś w Polsce, siedziba gminy Doruchów, w powiecie ostrzeszowskim, w województwie wielkopolskim, przy drodze wojewódzkiej nr 450 między Grabowem nad Prosną, a Wieruszowem. Położona jest w Kotlinie Grabowskiej, ok. 11 km na wschód od Ostrzeszowa i ok. 35 km na południe od Ostrowa Wielkopolskiego. Miejscowość ta jest druga pod względem liczby mieszkańców powiatu ostrzeszowskiego, lecz nie posiada praw miejskich

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis miejscowość wymieniona jest jako villa Doruchowo.[1]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o Doruchowie pochodzi z 1213. Do XIX wieku znajdował się tu ośrodek hutnictwa żelaza na niewielką skalę. W Doruchowie urodził się Teofil Wolicki, arcybiskup poznańsko-gnieźnieński, a w sąsiednim Tokarzewie jeden z najznamienitszych polskich geografów, profesor Zbyszko Chojnicki.

W XV i XIV wieku istniały tutaj huty żelaza, a do 1852 czynna była kopalnia wapienia.

Podczas Powstania wielkopolskiego we wsi przebywał sztab Frontu Południowego, w ramach którego walczył 11 Pułk Strzelców Wielkopolskich, dowodzony przez Stanisława Thiela.

W odległości ok. 1 km od miejscowości znajduje się tzw. Wzgórze Czarownic. Na wzgórzu tym, ponoć w 1775 według anonimowej relacji, podpisanej X.A.R., a opublikowanej w 1835, miano spalić na stosie 14 kobiet oskarżonych o rzucanie czarów na dziedziczkę i utrzymywanie kontaktów z diabłami. Janusz Tazbir[2] uważa opis procesu i kaźni za fałszerstwo. W następnym roku Sejm znosząc karę śmierci za czarostwo nie wspomniał w uchwale o tym rzekomo głośnym wydarzeniu.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół św. Stanisława Kostki
  • kościół parafialny z monstrancją z XVIII wieku, która miała być ufundowana przez doruchowskiego dziedzica – pośredniego sprawcę procesu czarownic z 1775
  • grobowiec rodu Thiel, w którym pochowany jest m.in. Stanisław Thiel
  • Młyn z początków XIX wieku, początkowo młyn wodny, a od 1959 (po elektryfikacji) elektryczny, obecnie w posiadaniu rodziny Bogaczyńskich.
  • dworek rodziny Thielów mieszczący się w parku (obecnie biblioteka publiczna)


Przypisy

  1. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  2. Janusz Tazbir, "Proces czarownic w Doruchowie", w: tegoż "Cudzym Piórem... Falsyfikaty historyczno-literackie", Poznań 2002.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]