Dostęp telekomunikacyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dostęp telekomunikacyjny to termin prawniczy przyjęty w Prawie telekomunikacyjnym.

Oznacza on korzystanie z urządzeń telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub usług świadczonych przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, na określonych warunkach, celem świadczenia usług telekomunikacyjnych a polegające w szczególności na:

  • łączeniu urządzeń telekomunikacyjnych, w tym na dostępie do lokalnej pętli abonenckiej oraz urządzeń i usług niezbędnych do świadczenia usług w lokalnej pętli abonenckiej,
  • dostępie do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej,
  • dostępie do odpowiednich systemów oprogramowania, w tym do systemów wspomagających eksploatację,
  • dostępie do translacji numerów lub systemów zapewniających analogiczne funkcje,
  • dostępie do sieci telekomunikacyjnych, w tym na potrzeby roamingu,
  • dostępie do systemów dostępu warunkowego,
  • dostępie do usług sieci wirtualnych,
  • dostępie do systemów informacyjnych lub baz danych na potrzeby przygotowywania i składania zamówień, świadczenia usług, konserwacji, usuwania awarii, reklamacji oraz fakturowania.

Stosowanie pojęcia dostępu telekomunikacyjnego jest zgodne z dyrektywami Wspólnot Europejskich i ma na celu stworzenie warunków do konkurencji na rynku usług telekomunikacyjnych (patrz link zewnętrzny).

Pojęcie to jest podstawą do działań regulacyjnych na rynku usług telekomunikacyjnych, podejmowanych przez Urząd Komunikacji Elektronicznej. Rezultatem tych działań są oferty ramowe:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]