Douglas B-18 Bolo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Douglas B-18 Bolo
(Dane wersji B-18A)
Douglas B-18B Bolo, muzeum Pima Air, w Tucson w Arizonie
Douglas B-18B Bolo, muzeum Pima Air, w Tucson w Arizonie
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Douglas
Typ samolot bombowy
Konstrukcja średniopłat o konstrukcja metalowej, podwozie klasyczne – chowane w locie
Załoga 6
Historia
Data oblotu 1935
Lata produkcji 1936 – ?
Dane techniczne
Napęd 2 x silniki gwiazdowe, 9-cylindrowe Wright R-1820-53
Moc 1000 KM (750 kW) (każdy)
Wymiary
Rozpiętość 27,30 m
Długość 17,60 m
Wysokość 4,00 m
Powierzchnia nośna 89,10 m²
Masa
Własna 7 400 kg
Startowa 10 030 kg (normalna)
12 600 kg (maksymalna)
Osiągi
Prędkość maks. 346 km/h
Prędkość wznoszenia 5,2 m/s
Pułap 7 280 m
Zasięg 1 450 km (normalny)
3 400 km (maksymalny)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 karabiny maszynowe kal. 7,62 mm
2200 kg bomb
Użytkownicy
Stany Zjednoczone, Brazylia, Kanada
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Douglas B-18 Bolo to standardowy samolot bombowy amerykańskich sił powietrznych USAAC i lotnictwa kanadyjskiego w późnych latach 30. i na początku lat 40. Jego konstrukcja oparta była na samolocie cywilnym Douglas DC-2.

W 1934 USAAC rozpisał konkurs na nowy bombowiec mający zastąpić używany wówczas Martin B-10, nowa konstrukcja miała mieć dwukrotnie większy zasięg i nośność. Rok później na lotnisku Wright Field zaprezentowano trzy samoloty – Douglas DB-1, Boeing Model 299 (późniejsza "Latająca Forteca") oraz Martin "Model 146". Konstrukcja Boeinga była bezsprzecznie najlepsza, ale z powodu katastrofy pierwszego prototypu (która była spowodowana problemem ze sterami) nie wzięto jej wówczas pod uwagę. Ostatecznie wybrano samolot Douglasa głównie ze względu na niższą cenę – DB-1 kosztował $58000 w porównaniu z $99620 za samolot Martina. Produkcja nowego samolotu rozpoczęła się w styczniu 1936, otrzymał on oznaczenie B-18 Bolo.

DB-1 (Douglas, Bomber – samolot Douglasa, bombowy) był niewiele tylko zmodyfikowaną odmianą konstrukcji DC-2 (Douglas, Cargo – samolot Douglasa, transportowy). Rozpiętość skrzydeł została powiększona o 1,4 m, zwiększono także przekrój kadłuba. Najpoważniejszą zmianą konstrukcyjną była zmiana zamontowania skrzydeł – DC-2 był dolnopłatem, a DB-1 średniopłatem. Uzbrojenie obronne zostało umieszczone w trzech wieżyczkach – na grzbiecie, w nosie i na dole kadłuba. Napęd stanowiły dwa silniki Wright R-1820, każdy o mocy 694 kW

W 1940 B-18 były głównymi bombowcami armii amerykańskiej, ale już w 1942 zostały one wycofane z pierwszej linii gdzie zostały zastąpione przez "Latające Fortece" B-17, a B-18 zostały przesunięte do zadań patrolowych. Usunięto przednie stanowisko bombardiera na którego miejscu zamontowano duży radar, a w ogonie samolotu znajdowało się detektor anomalii magnetycznych. Tak zmodyfikowane samoloty, znane jako B-18B służyły w rejonie Karaibów gdzie odbywały patrole w poszukiwaniu okrętów podwodnych. 2 z nich zostały przekazane lotnictwu Brazylii (Força Aérea Brasileira), a 20 zostało zakupionych przez lotnictwo kanadyjskie gdzie były znane jako Douglas Digby Mark I. W czasie wojny samoloty Bolo i Digby zatopiły cztery okręty podwodne.


Wersją rozwojową B-18 był Douglas B-23 Dragon

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Douglas B-18 Bolo w muzeum Castle Air w Atwter w Kalifornii