Douglas B-23 Dragon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Douglas B-23 Dragon
Douglas B-23 Dragon
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Douglas
Typ samolot bombowy
Konstrukcja średniopłat o konstrukcja metalowej, podwozie klasyczne – chowane w locie
Załoga 6
Historia
Data oblotu 27 lipca 1939
Lata produkcji 19391940
Dane techniczne
Napęd 2 silniki gwiazdowe, 14-cylindrowe Wright R-2600-3
Moc 1600 KM (1194 kW) (każdy)
Wymiary
Rozpiętość 28,40 m
Długość 17,80 m
Wysokość 5,60 m
Powierzchnia nośna 92,30 m²
Masa
Własna 8590 kg
Startowa 14 580 kg
Osiągi
Prędkość maks. 450 km/h
Prędkość wznoszenia 7,6 m/s
Pułap 9600 m (praktyczny)
Zasięg 4400 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 karabiny maszynowe kal. 7,62 mm
1 karabin maszynowy kal. 12,7 mm
1800 kg bomb
Użytkownicy
Stany Zjednoczone
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Douglas B-23 Dragon (pol. Smok) – amerykański samolot bombowy z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

B-23 Dragon podczas lotu nad lotniskiem, 28 kwietnia 1943 r.

Samolot Douglas B-23 Dragon był wersją rozwojową bombowca Douglas B-18 Bolo, w której zastosowano wzmocniony płat pochodzący z samolotu Douglas DC-3 oraz silniki Wright R-2600-3 o mocy 1600 KM (1194 kW). Przebudowano także kadłub, który był bardziej smukły, oraz usterzenie. W porównaniu do swojego poprzednika miał również zmienione uzbrojenie obronne. Był to pierwszy amerykański samolot, w którym zastosowano tylne stanowisko strzeleckie, umieszczone u podstawy statecznika pionowego. Nowy samolot został zamówiony przez lotnictwo armii amerykańskie w liczbie 38 sztuk.

W dniu 27 lipca 1939 roku pierwszy egzemplarz B-23 o nr ewidencyjnym 39-027 został oblatany na lotnisku Clover Field w Santa Monica (stan Kalifornia). Pozostałe 37 bombowców B-23 (nr ewidencyjne 39-028 do 39-064) dostarczono USAAC w pierwszej połowie 1940 roku. Dalsza produkcja nie była kontynuowana.

W trakcie eksploatacji 18 samolotów samolotów Douglas B-23 zostało przebudowanych na samoloty transportowe, które otrzymały oznaczenie Douglas UC-67.

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

B-23 Dragon podczas treningowego zrzucania bomb w 1942 r.

Samoloty Douglas B-23 od 1940 roku były wprowadzane do uzbrojenia lotnictwa amerykańskiego. Pierwszy egzemplarz przekazano do 89 Dywizjonu Rozpoznawczego na lotnisku March Field w Kalifornii.

Pozostałe samoloty weszły w skład 17 Grupy Bombowej. Dość szybko jednak zostały zastąpione przez samoloty North American B-25 Mitchell. W późniejszym okresie maszyny typu B-23 znajdowały się w uzbrojeniu 12 Grupy Bombowej na lotnisku McChord Field w Tacoma (stan Waszyngton). Kilka egzemplarzy znajdowało się w 13 Grupie Bombowej stacjonującej w Orlando (Stan Floryda).

W czasie II wojny światowej część B-23 odbywała loty patrolowe u zachodnich wybrzeży USA.

Po krótkim okresie użycia w jednostkach bojowych samoloty wycofano z użycia i przekazano wszystkie do szkół lotniczych i zadań transportowych (część przebudowano na samoloty transportowe).

Trzy samoloty przystosowano na latające laboratoria i tak:

  • Samolot o nr 39-028 służył do prób holowania szybowców transportowych.
  • Samolot o nr 39-032 wykorzystywany był w firmie Pratt&Whitney jako latająca hamownia silników R-2800-5
  • Samolot o nr 39-053 służył do testów celu latającego Culver PQ-8
B-23 na lotnisku w Kalifornii, 7 października 1942 r.