Douglas Bader

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
sir Douglas Robert Steuart Bader
Dogsbody
22 zwycięstw
sir Douglas Robert Steuart Bader
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 21 lutego 1910
Londyn
Data śmierci 5 września 1982
Przebieg służby
Lata służby 1928-1933, 1939-1946
Siły zbrojne Ensign of the Royal Air Force.svg RAF
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Imperium Brytyjskiego Order za Wybitną Służbę (dwukrotnie) Distinguished Flying Cross (Wielka Brytania) (dwukrotnie)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sir Douglas Robert Steuart Bader (ur. 21 lutego 1910 Londynie, zm. 5 września 1982) – angielski as myśliwski.

Po ukończeniu elitarnej szkoły pilotów RAF-u w Cranwell w 1930 roku został oficerem Królewskich Sił Powietrznych. Osiemnaście miesięcy później podczas pokazów akrobatyki lotniczej samolot Badera rozbił się, a on sam w wyniku tego wypadku stracił obie nogi. W kwietniu 1933 roku odszedł ze służby.

Po rozpoczęciu II wojny światowej zdołał powrócić do służby wojskowej. W kwietniu 1940 roku otrzymał przydział do 222. Dywizjonu Myśliwskiego, w którym walczył m.in. w obronie żołnierzy ewakuujących się z Dunkierki. Właśnie tam zestrzelił pierwszy niemiecki samolot: Messerschmitta Bf 109. W końcu czerwca 1940 roku został dowódcą 242. Dywizjonu Myśliwskiego, otrzymał też awans do stopnia majora. Po ciężkich stratach poniesionych w walkach nad Francją morale jego pilotów było bardzo niskie. Douglas Bader szybko doprowadził jednostkę do pełnej gotowości bojowej, dzięki czemu mogła zostać włączona do 12. Grupy Myśliwskiej RAF-u. 11 lipca 1940 r. Bader zestrzelił drugi samolot – bombowiec Dornier Do 17. W sierpniu, podczas bitwy o Anglię, zniszczył kolejne: Dorniera i dwa Messerschmitty Bf 110. 7 września do tej listy dopisano dwa myśliwce Me 109, a 18 września bombowce: Ju 88 i Do 17. W późniejszym okresie bitwy Bader wraz z dowódcą 12. Grupy Myśliwskiej wicemarszałkiem Traffordem Leigh-Mallorym był orędownikiem tworzenia większej jednostki taktycznej lotnictwa myśliwskiego zwanej wielkim skrzydłem. Uważał, że myśliwce nadlatujące w formacji liczniejszej niż dywizjon mają większą szansę na rozbicie niemieckich lotów bombowych osłanianymi myśliwcami. Podczas bitwy o Anglię Bader, latając samolotami Hawker Hurricane, zestrzelił jedenaście maszyn potwierdzonych i jedną prawdopodobnie oraz uszkodził cztery. W 1941 r. został awansowany na podpułkownika. Do sierpnia tego roku jego zestrzelenia wzrosły do liczby dwudziestu dwóch samolotów wroga, co dawało mu piąte miejsce na liście asów RAF-u (20 zwycięstw indywidualnych, 4 zespołowe, 6 prawdopodobnych i 11 uszkodzonych samolotów niemieckich). Latał już wtedy na Supermarine Spitfire Mk V.

9 sierpnia 1941 r. podczas jednego z lotów nad Francją Bader został zestrzelony. Jego proteza zaklinowała mu się w kabinie i pilot zdołał opuścić samolot dopiero po zerwaniu zaczepów. Ranny dostał się do niewoli. Za sprawą niemieckiego asa myśliwskiego płk. Adolfa Gallanda Niemcy zgodzili się, by brytyjski samolot zrzucił Baderowi nową protezę. 19 sierpnia 1941 r. Brytyjczycy wysłali w tym celu sześć bombowców Bristol Blenheim, w eskorcie myśliwców, które nad lotniskiem Saint-Omer, nieniepokojone przez baterie przeciwlotnicze, dokonały tego niezwykłego zrzutu. Kiedy tylko Bader powrócił do zdrowia, próbował wydostać się z niewoli. W sierpniu 1942 r. z czterema lotnikami uciekł z obozu Stalag Luft III w Żaganiu. Tego samego dnia pewien oficer Luftwaffe przebywający w pobliżu postanowił złożyć wizytę sławnemu koledze wrogiej armii. Kiedy zapukał do drzwi, nie usłyszał odpowiedzi i kiedy stwierdził, że pokój stoi pusty, wszczął alarm. Kilka dni później wszyscy uciekinierzy zostali złapani. Ponieważ była to pierwsza próba ucieczki, Bader został przeniesiony do specjalnego obozu dla uciekinierów w zamku Colditz, gdzie 15 kwietnia 1945 r. doczekał się wyzwolenia przez Amerykanów. Wprawdzie zaraz poprosił o przydzielenie mu Spitfire'a, aby walczyć, ale dowództwo odrzuciło prośbę. Za udział w II wojnie światowej odznaczony dwukrotnie Distinguished Service Order i dwukrotnie Distiguished Flying Cross.

W czerwcu 1945 r. Bader został awansowany do stopnia pułkownika, a w lutym 1946 r. zakończył służbę w RAF-ie. W 1976 r. otrzymał tytuł szlachecki za swoją służbę wojskową i działalność na rzecz niepełnosprawnych. 4 czerwca 1979 r. po raz ostatni leciał jako pilot.

Trzy lata później, 5 września 1982 roku, zmarł na zawał serca.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]