Douglas Hurley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Douglas Hurley
{{{nazwa}}}
Data i miejsce urodzenia 21 października 1966
Endicott (Nowy Jork)
Narodowość amerykańska
Status w stanie spoczynku
Funkcja pilot wahadłowca
Czas spędzony w kosmosie 28 dni 11 godzin 13 minut
i 48 sekund
Misje STS-127, STS-135
Emblematy załóg STS-127 STS-135
Stopień US Marine O5 shoulderboard.svg podpułkownik United States Marine Corps
Odznaczenia
Naval Aviator Wings
Defence Superior Service Medal (USA) Legia Zasługi (USA) Medal Departamentu Obrony za Chwalebną Służbę (USA) Medal za Chwalebną Służbę  (Stany Zjednoczone)
Award-star-gold-3d.png
Medal Pochwalny Marynarki Wojennej - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
National Defense Service Medal
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Misja STA-135 – Douglas Hurley (z lewej)
i Michael Fossum na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej

Douglas Gerald Hurley (ur. 21 października 1966 w Endicott w stanie Nowy Jork) – amerykański astronauta, pilot wojskowy, inżynier, podpułkownik Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych.

Wykształcenie i służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1985 – ukończył szkołę średnią (Owego Free Academy) w miejscowości Owego w stanie Nowy Jork.
  • 1988–1991 – ukończył z wyróżnieniem Tulane University w Nowym Orleanie, otrzymując licencjat w zakresie inżynierii lądowej. Na uczelni uczestniczył w programie przygotowawczym dla oficerów rezerwy Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych – NROTC (Naval Reserve Officer Training Corps). Po studiach rozpoczął w stopniu podporucznika czynną służbę wojskową w Korpusie Piechoty Morskiej. Ukończył Basic School w bazie piechoty morskiej Quantico w Wirginii, a następnie zaliczył kurs dla oficerów piechoty. Później przeszedł szkolenie lotnicze w bazach na Florydzie i w Teksasie. Ukończył z wyróżnieniem US Navy Pilot Training. Po uzyskaniu w sierpniu 1991 kwalifikacji pilota lotnictwa morskiego (Naval Aviator) otrzymał przydział do 101. myśliwskiej eskadry szkoleniowej (Marine Fighter Attack Training Squadron 101), stacjonującej w bazie piechoty morskiej El Toro w Kalifornii. Opanował tam podstawy pilotażu samolotu F/A-18.
  • 1992–1996 – przeniesiono go do 225. eskadry myśliwców szturmowych piechoty morskiej przystosowanych do działań w każdych warunkach pogodowych (Marine Fighter Attack Squadron (All Weather) 225) „Vikings”, stacjonującej w bazie Miramar w aglomeracji San Diego. Podczas służby w tej jednostce przeszedł kolejne rodzaje szkolenia. Ukończył m.in. kursy: instruktorski w zakresie taktyki i uzbrojenia Korpusu Piechoty Morskiej, oraz dla oficerów odpowiadających za bezpieczeństwo lotów w Podyplomowej Szkole Marynarki Wojennej (Naval Postgraduate School) w Monterey. Przez cztery i pół roku był w eskadrze „Vikings” oficerem ds. bezpieczeństwa lotów oraz pilotem-instruktorem.
  • 1997–2000 – w grudniu 1997 ukończył Szkołę Pilotów Doświadczalnych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w bazie lotniczej marynarki Patuxent River w stanie Maryland. Następnie rozpoczął służbę w stacjonującej w tej bazie eskadrze doświadczalnej (VX-23 Air Test and Evaluation Squadron 23). Jako pilot doświadczalny uczestniczył w programie prób powietrznych Boeinga F/A-18 E/F Super Hornet. Był pierwszym marine, który pilotował ten typ samolotu. Powołano go także na funkcję oficera operacyjnego eskadry, którą pełnił do czasu przyjęcia do korpusu astronautów NASA.
  • Wrzesień 2012 – zakończył czynną służbę wojskową, przechodząc w stan spoczynku.

Jako pilot wylatał ponad 4500 godzin za sterami ponad 25. typów samolotów.

Praca w NASA i kariera astronauty[edytuj | edytuj kod]

  • 2000 – 26 lipca został przyjęty do korpusu astronautów NASA (NASA-18) jako kandydat na pilota promu kosmicznego. W sierpniu rozpoczął szkolenie specjalistyczne, w ramach którego m.in. zapoznał się z budową Międzynarodowej Stacji Kosmicznej oraz wahadłowca.
  • 2002–2007 – w 2002 zakończył kurs podstawowy, po którym otrzymał przydział do Biura Astronautów NASA, w którym pełnił różne funkcje o charakterze technicznym. Ponadto kierował personelem wspierającym astronautów (Astronaut Support Personnel) podczas misji STS-107 oraz STS-121. Po katastrofie promu Columbia pracował w zespole, który w specjalnym hangarze identyfikował szczątki zniszczonego wahadłowca (Columbia Reconstruction Team).
  • 11 lutego 2008 – NASA oficjalnie ogłosiła skład załogi STS-127[1]. Hurley został pilotem tej misji, planowanej pierwotnie na kwiecień 2009.
  • 15–31 lipca 2009 – odbył swój pierwszy lot kosmiczny w ramach misji STS-127.
  • 14 września 2010 – został wyznaczony na pilota wyprawy STS-135[2].
  • 8–21 lipca 2011 – uczestniczył w misji STS-135, realizowanej przez załogę wahadłowca Atlantis. Lotem tym NASA zakończyła program Space Shuttle.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest mężem astronautki Karen Nyberg, z którą ma syna.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wykaz lotów[edytuj | edytuj kod]

Loty kosmiczne, w których uczestniczył Douglas G. Hurley
Nr Data startu Data lądowania Statek kosmiczny Funkcja Czas trwania
1
15 lipca 2009
31 lipca 2009
STS-127
Endeavour F-23
Pilot wahadłowca
15 dni 16 godzin 44 minuty i 58 sekund
2
8 lipca 2011
21 lipca 2011
STS-135
Atlantis F-33
Pilot wahadłowca
12 dni 18 godzin 28 minut i 50 sekund
Łączny czas spędzony w kosmosie — 28 dni 11 godzin 13 minut i 48 sekund

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]