Douglas TBD Devastator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Douglas TBD Devastator
Douglas TBD Devastator
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Douglas Aircraft Company
Typ pokładowy samolot torpedowo-bombowy
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji metalowej, podwozie klasyczne – chowane w locie
Załoga 3 (pilot, nawigator – bombardier, radiotelegrafista – strzelec pokładowy)
Historia
Data oblotu 15 kwietnia 1935
Lata produkcji 1937
Wycofanie ze służby 1943
Dane techniczne
Napęd 1 × Pratt Whitney R-1830-64
Moc 900 KM (671 kW)
Wymiary
Rozpiętość 15,25 m
7,65 m (ze złożonymi płatami)
Długość 10,66 m
Wysokość 4,37 m
5,70 m (ze złożonymi płatami)
Powierzchnia nośna 39,20 m²
Masa
Własna 2 800 kg
Startowa 4 480 kg (normalna)
4 650 kg (maksymalna)
Osiągi
Prędkość maks. 335 km/h
Pułap 5 900 m
Zasięg 1 200 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 karabiny maszynowe Browning kal. 7,62 mm
1 torpeda kal. 533 mm o masie 640 kg lub 800 kg bomb
Użytkownicy
USA
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Douglas TBD Devastatoramerykański pokładowy samolot torpedowo-bombowy, zaprojektowany w 1934 roku i zbudowany w amerykańskiej wytwórni lotniczej Douglas Aircraft Company.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1934 roku w wytwórni lotniczej Douglas Aircraft Company opracowano samolot bombowo-torpedowy przystosowany do startów z pokładu lotniskowca. W dniu 15 kwietnia 1935 roku prototyp tego samolotu został oblatany, a następnie po dokonaniu niezbędnych poprawek w konstrukcji w maju 1937 roku został wprowadzony do produkcji seryjnej. 5 października 1937 roku samolot został przyjęty do uzbrojenia US Navy jako Douglas TBD-1 Devastator. Pierwszą jednostką przezbrojona w TBD był dywizjon torpedowy VT-3 bazujący na lotniskowcu USS Saratoga.

Wyprodukowano 129 samolotów Douglas TBD-1 Devastator, istniała także wersja samolotu pod nazwą Douglas TBD-1A Devastator, która posiadała pływaki.

Zastosowanie samolotu[edytuj | edytuj kod]

Samoloty torpedowo-bombowe Douglas TBD-1 Devastator były użytkowane w lotnictwie Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Służyły jako samoloty pokładowe na amerykańskich lotniskowcach: USS "Saratoga", USS "Enterprise", USS "Yorktown", USS "Lexington", USS "Wasp", USS "Hornet", USS "Ranger".

Wzięły one udział w początkowych działaniach na Pacyfiku w latach 19411942 m.in. w bitwie o Midway. Z uwagi na to, że japońskie myśliwce miały znacznie lepsze osiągi, straty wśród tych maszyn były znaczne. Ostatecznie zostały wycofane z działań bojowych i przekazane do szkolenia. W 1943 roku wycofano je całkowicie z użytku. Następcą tych maszyn był Avenger.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Samolot torpedowo-bombowy Douglas TBD-1 Devastator był trzymiejscowym dolnopłatem, o konstrukcji całkowicie metalowej. Kabiny zakryte. Napędzany silnikiem gwiazdowym w układzie podwójnej gwiazdy. Podwozie samolotu chowane w locie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Douglas TBD-1 Devastator wykonujący atak torpedowy
Samoloty TBD z eskadry VT6 na pokładzie lotniskowca USS Enterprise podczas bitwy o Midway, 1942