Dow-Ber z Międzyrzeca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dow-Ber z Międzyrzeca zwany Wielkim Maggidem (ur. 1704 na Wołyniu; zm. 15 grudnia 1772 w Międzyrzeczu Koreckim) – rabin, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli chasydyzmu, uczeń Israela Baal Szem Towa, mistrz Elimelecha z Leżajska oraz Samuela Szmelke Horowica z Sieniawy i Menachema Mendla z Witebska.

Początkowo był nauczycielem w Torczynie niedaleko Łucka, później został kaznodzieją w Korcu i Równem, a następnie osiadł w Międzyrzeczu Koreckim, który po śmierci założyciela chasydyzmu, Baala Szem Towa (BeSzT-a), stał się głównym centrum ruchu chasydzkiego.

Szybko zetknął się z literaturą kabalistyczną, której studiowaniu poświęcił całe swoje życie. Został uczniem Izraela Baal-Szem Towa, a po jego śmierci został jego następcą jako przywódca chasydów. Liczni uczniowie Dow-Bera przenosili jego nauczanie do wszystkich zakątków Rzeczypospolitej. Spotkało się to z ostrym sprzeciwem rabinów ortodoksyjnych, którzy w chasydyzmie widzieli osłabienie i zagrożenie judaizmu.

11 kwietnia 1771 przywódca wileńskich Żydów Eliasz ben Salomon Zalman ekskomunikował gminę chasydów w tym mieście.

Genealogia[edytuj | edytuj kod]