Dr. Huckenbush

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dr. Huckenbush
Andrzej Rdułtowski.jpg
Andrzej Rdułtowski – koncert Dr. Huckenbusha w czasie V Zacieraliów w warszawskim klubie Progresja (6 stycznia 2012 r.)
Rok założenia 1981
Pochodzenie  Polska (Gdynia)
Gatunek punk rock, hard rock
Wytwórnia płytowa Fala, MGR, SOLITON
Powiązania Dr. Hackenbush
Obecni członkowie
Andrzej Rdułtowski
Jacek Jankowski
Aleksander Szmidt
Byli członkowie
Waldemar Księżarczyk
Strona internetowa

Dr. Huckenbush - polska grupa muzyczna (duet) powstała w 1981 z inicjatywy Andrzeja Rdułtowskiego i Waldemara Księżarczyka. Wykonywała covery znanych, światowych grup rockowych z własnymi, wulgarnymi tekstami. Andrzej Rdułtowski twierdzi w udzielonym wywiadzie, że nie były to covery, ale "luźna inspiracja". Duet jest często mylony z Dr. Hackenbush pisanym przez A – formacją jednak grającą całkowicie własny repertuar A. Rdułtowskiego .

Skład zespołu[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Dawny skład[edytuj | edytuj kod]

Duet ten uzupełniali muzycy sesyjni.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki grupy sięgają 1981, jednak duet grał razem znacznie wcześniej. Pierwszym przerobionym utworem był Purple Haze Jimiego Hendriksa. Początkowo projekt nazywał się Fred Standard and William Kox, ale nazwa nie przyjęła się ze względu na długość i została zmieniona na Dr. Huckenbush. Była to zmodyfikowana nazwa grupy Dr. Hackenbush, z którą był kojarzony Andrzej Rdułtowski, założyciel formacji. Często nazwa zespołu była uzupełniana pseudonimami Fred Standart (lub Standard) i William Kox (lub Cox) dla odróżnienia od grupy Dr. Hackenbush. W 1984 zespół zawiesił działalność – Rdułtowski założył własne studio nagrań, a Księżarczyk wyemigrował z kraju. Pomimo tego ukazywały się kolejne albumy, będące efektem ponownego masteringu i kompilacji wcześniejszych nagrań.

Zespół po przerwie na przełomie wieków, w okrojonym składzie reaktywował działalność w 2005 i wykonuje obecnie własne utwory. W 2009 grupa w składzie byłych muzyków Dr. Huckenbusha (Andrzej Rdułtowski, Jacek Jankowski, Aleksander Szmidt) wznowiła działalność po 25 latach nieobecności na scenie. Inauguracyjny koncert odbył sie w Gdyni w klubie Ucho (29 marca 2009) i został zarejestrowany z myślą o wydaniu płyty DVD, potem zespół grał np. podczas otwarcia warszawskiego klubu Fono Bar (23 kwietnia). Grupa przypomniała publiczności repertuar z lat 80, zarówno z autorskiego dorobku A. Rdułtowskiego (Dr. Hackenbush) jak i wulgarne coverowe piosenki Dr. Huckenbusha. W tym składzie i pod nazwą Dr. Hackenbush zespół wydał dotychczas kilka płyt.

Płyty CD[edytuj | edytuj kod]

  • Hackenbush Live (Edycja Klubowa) (Warszawa Fonobar 2009)
  • Córka Generała (Soliton 2010)

Płyty DVD[edytuj | edytuj kod]

  • Dr. Hackenbush Live 2009 (Edycja Klubowa) (Gdynia Ucho 2009)

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dr. Huckenbush vol.1 (Fala 1981)
  • Dr. Huckenbush vol.2 (Fala 1981)
  • Czarna Ziemnia vol.1 (Fala 1981)
  • Czarna Ziemnia vol.2 (Fala 1981)
  • Nienormalny
  • Live 95
  • Return (Mózg Generała Records 1996)
  • Jabole - (Soliton 2005)
  • Betoman - (Soliton 2007)
  • Czarna Ziemnia – (2009)[1]
  • Córka Generała (2010)

Albumy wydane przed 1996 mają bardzo niską jakość dźwięku.

Nieautoryzowane albumy:

  • Dr. Huckenbush 3 (Fala)
  • Dr. Huckenbush 4 (Fala)
  • Ballady (Mózg Generała Records 1996)
  • 20 Lat (1975-1995) (Mózg Generała Records)

Najsłynniejsze przeróbki (covery)[edytuj | edytuj kod]

Legendy[edytuj | edytuj kod]

Brak informacji o zespole w oficjalnych źródłach stworzył wiele miejskich legend. Jedną z najczęściej powielanych jest legenda, że większość albumów to nagrania koncertowe. W rzeczywistości jedynie albumy Czarna Ziemnia zostały nagrane na żywo podczas koncertu sylwestrowego 1979/80 w Klubie Marynarki Wojennej Riviera w Gdyni[2]. Pozostałe albumy (łącznie z Live 95) mają dogrywany głos publiczności, mający stworzyć wrażenie koncertu. Inna popularna legenda mówi, że karierę zespołu złamała władza ludowa – wcielono ich do wojska lub zamknięto na długie lata do więzienia. Oba zdarzenia są nieprawdziwe. Pojawiają się również relacje rzekomych uczestników koncertów pacyfikowanych przez ZOMO, choć pacyfikacje w rzeczywistości nigdy nie miały miejsca. Władza ludowa nie przejmowała się działalnością zespołu i nie uważała jej za szkodliwą dla systemu.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Reedycja kaset Czarna Ziemnia vol. 1 i Czarna Ziemnia vol. 2 wydana na CD.
  2. Przy pomocy magnetofonu stereofonicznego ZK-120