Droździk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Droździk
Turdus iliacus[1]
Linnaeus, 1766
Droździk
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina drozdy
Rodzaj Turdus
Gatunek droździk
Synonimy
  • Turdus musicus
Podgatunki
  • T. i. coburni Sharpe, 1901
  • T. i. iliacus Linnaeus, 1758
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Droździk, drozd rdzawoboczny (Turdus iliacus) – gatunek ptaka z rodziny drozdów (Turdidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje północną Europę i Azję (po Kamczatkę). Skandynawia i północna Rosja to obszary, gdzie ptaki te występują najliczniej. To ptak wędrowny lub częściowo wędrowny na niewielkie i średnie odległości - przylatują w marcu lub kwietniu, a odlatuje od września do grudnia. Migrują w licznych grupach i głównie nocą zatrzymując się na polach, łąkach i w lasach. Na zimę przylatuje do zachodniej i środkowej Europy zatrzymując się tam w tych samych środowiskach co drozd śpiewak. Populacje z Islandii i wysp północnego Atlantyku kierują się do Szkocji, Irlandii, Francji i na Półwysep Iberyjski. Osobniki euroazjatyckie zimą spotyka się w Europie Zachodniej i w basenie Morza Czarnego i Kaspijskiego. Wyróżnia się 2 podgatunki T. iliacus[3][4]: Turdus iliacus iliacus - występuje w północnej Eurazji i Turdus iliacus coburni - występujący na Islandii i na wyspach wulkanicznych na północnym Atlantyku między Islandią a Shetlandami.

W Polsce gniazdują nielicznie na północnym wschodzie Polski (w okolicach Białegostoku) i skrajnie nielicznie w innych regionach, jednak na przelotach spotyka się je w całym kraju (w innych regionach widywane jednak sporadycznie). Przeloty są regularne i dość liczne - stada mogą liczyć nawet kilkaset ptaków. W kraju zimuje bardzo nielicznie.

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

To najmniejszy drozdowaty w Polsce. Od innych drozdów odróżnia go biała brew nad okiem, biały wąs, pomiędzy nimi ciemny policzek i rdzawoczerwony spód skrzydeł oraz bok piersi. Ciemnobrązowe kreskowanie układa się w równe linie. Mają dość krótki ogon. Wierzch jest jednolicie szarobrunatny, a spód ma gęsto plamkowany na białym lub srebrzystym tle. Dziób jest czarny, prostokątny, który w locie przypomina nieco te, który występuje u skowronka. Żuchwa u nasady dzioba jest żółta. Samce nie różnią się od samic.

Jest trochę mniejszy od śpiewaka. Czasami może tworzyć luźne kolonie.

Rozmiary ciała[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 
Droździki śpiewają zwykle nocami w czasie migracji
waha się w granicach 21–23 cm
Rozpiętość skrzydeł 
ok. 33-35 cm

Masa ciała[edytuj | edytuj kod]

50–80g.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Zwykle widuje się go gdy skacze po ziemi lub przesiaduje na gałęziach. Wieczorami wykonuje przeloty na wspólne noclegowiska znajdujące się w lasach. Po wyprowadzeniu lęgów spotyka się go w stadach, które wiosną, w czasie migracji, osiągają liczebność setek osobników. W tym okresie nie oddalają się od siebie na odległość większą niż ok. 30 metrów.

Głos[edytuj | edytuj kod]

W czasie nocnych przelotów lub przy odlocie wydaje przeciągłe okrzyki. Jest to przenikliwe "cij", podczas gdy odgłosy drozdów śpiewaków to wysokie, krótkie "cip". Świergocąca melodia zawiera liczne powtórzenia i krótkie, opadające frazy. Najczęściej słychać je w nocy.

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Na przelotach widywany na polach, łąkach (tu widywany z kwiczołami) i skrajach lasów brzozowych, wierzbowych, olszowe i iglaste. Preferuje jagodonośne krzewy i drzewa. Zasiedla bory iglaste i mieszane, brzeziny na nizinach i terenach górskich wybiera te biotopy na których znajdują się wody i mokradła. W Polsce zasiedla olsy, bory, łęgi, bagna i mokradła. Na terenach lęgowych zamieszkują obrzeża tundry, parki i ogrody.

Okres lęgowy[edytuj | edytuj kod]

W ciągu roku wyprowadzane są 2 lęgi od maja do czerwca.

Gniazdo[edytuj | edytuj kod]

Młode droździki w gnieździe

Umieszczone zazwyczaj ok. 1,5 metra nad ziemią, zatem dość nisko, nad drzewem i krzewem przy pniu i bocznych gałęziach młodych roślin drzewiastych, np. świerków. Mają kształt czarki utworzonej z gałązek, mchu i trawy i wylepionej od środka błotem z trawiastym i liściastym wyściółką. Pary gniazdują osobno - nie tworzą kolonii.

Jaja[edytuj | edytuj kod]

Samica wiosną znosi bladoniebieskie lub zielonkawoniebie jaja 5–6 o rdzawym (czerwono-brązowe) niewyraźne nakrapianiu. Lęgów może być więcej niż jeden, a odbywają się najczęściej na przełomie kwietnia i maja.

Wysiadywanie i rozwój piskląt[edytuj | edytuj kod]

Wysiadywanie trwa zazwyczaj 12-14 dni, podobnie jak rozwój piskląt. Po wykluciu karmią je rodzice. Młode opuszczają gniazdo po 10-12 dniach.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Zimą w diecie droździka dominują mięsiste owoce, takie jak z krzewu irgi

Zjada owady, dżdżownice, drobne ślimaki i inne drobne bezkręgowce, na jesień także jagody, głóg, berberys i jarzębina.

Pokarm znajduje zwykle na ziemi - tam biega i skacze przypatrując się glebie. Owady znajduje też na krzewach i drzewach. Zimą w czasie żerowania rozgrzebuje liście i śnieg.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[5]. Przyczyną zmniejszania liczebności są koty i kontakty z człowiekiem (np. zderzenia z samochodami).

Przypisy

  1. Turdus iliacus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Turdus iliacus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Frank Gill, David Donsker: Family Turdidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.2. [dostęp 2012-11-14].
  4. Redwing (Turdus iliacus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-11-14].
  5. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]