Droga Oswalda Balzera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL Zakopane COA.svg Zakopane
Droga Oswalda Balzera
Długość: 6,1 km
Ostatni odcinek drogi, zamknięty dla ruchu drogowego: polana Włosienica
Ostatni odcinek drogi, zamknięty dla ruchu drogowego: polana Włosienica
Przebieg
Ikona ulica.svg 0 m Granica administracyjna Zakopanego
Ikona ulica z prawej.svg 1020 m Granica administracyjna Zakopanego – ul. Sądelska w Murzasichlu
Ikona ulica z lewej.svg 1036 m ul. Brzeziny
Ikona ulica z prawej.svg 2031 m ul. Wyskówki
Ikona ulica z prawej.svg 2080 m ul. Kiełbasówka
Ikona ulica z prawej.svg 2434 m ul. Cyrhla
Ikona ulica z prawej.svg 3876 m ul. Chłabówka
Ikona ulica z prawej.svg 4916 m ul. Jaszczurówka
Ikona ulica z prawej.svg 5366 m ul. Jaszczurówka-Bory
Ikona ulica z lewej.svg 6149 m ul. Mieczysława Karłowicza
Ikona ulica z prawej.svg 6171 m ul. Droga na Bystre, ul. Droga do Olczy
Położenie na mapie Zakopanego
Mapa lokalizacyjna Zakopanego
Droga Oswalda Balzera
Droga Oswalda Balzera
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Droga Oswalda Balzera
Droga Oswalda Balzera
Ziemia 49°17′14,45″N 20°00′40,20″E/49,287347 20,011167Na mapach: 49°17′14,45″N 20°00′40,20″E/49,287347 20,011167

Droga Oswalda Balzera – droga z Zakopanego do Morskiego Oka, nazwana tak na cześć profesora prawa Oswalda Balzera.

Początkowo droga biegnie partią reglową poprzez Jaszczurówkę, Toporową Cyrhlę, Brzeziny (tu początek drogi do schroniska „Murowaniec” na Hali Gąsienicowej), Zazadnią (droga do Sanktuarium Maryjnego na Wiktorówkach – dawna nazwa Jaworzynka), Wierchporoniec (połączenie z drogą z Głodówki i Bukowiny Tatrzańskiej). Następnie opada w kierunku Doliny Białki i prowadzi jej dnem przez Łysą Polanę (przejście graniczne ze Słowacją) i Wodogrzmoty Mickiewicza (most dwuprzęsłowy z ciosanego kamienia wybudowany ok. 1900 r.) do Morskiego Oka. Odcinek od Palenicy Białczańskiej do Morskiego Oka jest zamknięty dla ruchu drogowego, do polany Włosienica jeżdżą jedynie bryczki konne (tzw. fasiągi).

Budowę drogi zakończono w 1902 roku. Do lat 50. XX wieku przetrwała jako droga bita z tłucznia wapiennego. Wzdłuż drogi wybudowanych było szereg budynków dla tzw. dróżników utrzymujących nawierzchnię drogi w należytym stanie. Naprawa była konieczna po każdej burzy lub długotrwałym deszczu. Nieliczne z tych budynków w stylu tyrolskim przetrwały do dziś, lecz są mocno przebudowane. W latach 30. XX wieku na drodze tej rozgrywano rajdy samochodowe.

Drogę zmodernizowano na przełomie lat 50. i 60. XX wieku. Jesienią 2008 r. rozpoczęto remont odcinka na terenie TPN, mający na celu usunięcie powstałych obsuwisk. Remont był kontynuowany w roku 2009[1].

Przypisy

  1. Tatrzański Park Narodowy. [dostęp 2008-12-14].