Droga klasy L

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Droga klasy L – droga lokalna – jedna z klas dróg publicznych według podziału wprowadzonego przez Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 roku nr 43, pozycja 430). Rozporządzenie określa jakie wymagania techniczne i użytkowe powinna spełniać droga tej klasy. Wymagania te uzależnione są od prędkości projektowej dla danej drogi. Dla klasy L dopuszcza się dwie prędkości projektowe na terenie zabudowanym: 30 i 40 km/h oraz dwie prędkości projektowe poza terenem zabudowanym: 40 i 50 km/h. Drogi klasy L mogą należeć do kategorii dróg powiatowych (wyjątkowo) lub dróg gminnych.

Wymagania techniczno-użytkowe dla drogi klasy L w zależności od prędkości projektowej
Prędkość projektowa [km/h] 30 40 50
Najmniejsza szerokość drogi

w liniach rozgraniczających [m]

jednojezdniowej 2 pasy ruchu 12 12 12
Najmniejsza szerokość drogi

w liniach rozgraniczających poza

terenem zabudowy [m]

jednojezdniowej 2 pasy ruchu 15 15 15
Szerokość pasa ruchu [m] na terenie zabudowy 2,5-3,0 2,5-3,0 2,5-3,0
poza terenem zabudowy 2,5-2,75 2,5-2,75 2,5-2,75
Szerokość pobocza gruntowego [m] 0,75 0,75 0,75
Minimalna odległość chodnika od krawędzi jezdni [m] bezpośrednio przy krawędzi
Minimalna wysokość skrajni drogi [m] 4,5 4,5 4,5

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.).