Droga radiacyjna
Droga radiacyjna, długość radiacyjna – własność ośrodka materialnego, charakteryzująca oddziaływanie z nim wysokoenergetycznych elektronów i fotonów. Długość radiacyjna zdefiniowana jest[1]:
- dla elektronów jako droga w ośrodku, po której energia elektronu, tracona w wyniku promieniowania hamowania, wynosi średnio 1/e (czyli około 36.8%) swej energii początkowej,
- dla wysokoenergetycznych fotonów jako średnia droga przebyta w ośrodku przed konwersją na parę e+e-- wynosi 7/9 X0.
Drogę radiacyjną oznacza się zwykle symbolem X0 i definiuje:
![\frac{1}{X_0} = 4\alpha r_e^2 \frac{N_A}{A}\{Z^2[L_{RAD}-f(Z)]+ZL^'_{RAD}\} \quad [(\mathrm g\cdot\mathrm{cm}^{-2})^{-1}]](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/2/3/e/23e350533a031ef0bc2bf22af665aa81.png)
gdzie LRAD i L'RAD wyliczone przez Tsai[2][1] są podane w tabeli:
| Pierwiastek | Z | LRAD | L'RAD |
|---|---|---|---|
| H | 1 | 5.31 | 6.144 |
| He | 2 | 4.79 | 5.621 |
| Li | 3 | 4.74 | 5.805 |
| Be | 4 | 4.71 | 5.924 |
| inne | >4 | ln(184.15 Z-1/3) | ln(1194 Z-2/3) |
oraz funkcja f(Z), będąca sumą nieskończoną, w zakresie Z do 92 (uran) może być przybliżona do postaci:
![f(Z) = a^2[(1+a^2)^{-1}+0.20206 - 0.0369a^2 + 0.0083a^4 - 0.002a^6]](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/2/4/d/24d97007f9613984b5999b48f3fc4b93.png)
gdzie
[1].
Powyższą definicję X0 można przybliżyć wyrażeniem znalezionym przez Dahla, dające wartości zgodne z Tsai z błędem nie mniejszym niż 2.5% (dla helu wartość jest zaniżona o około 5%)[1]:

Droga radiacyjna zależy przede wszystkim od ładunku jąder (czyli liczby atomowej) atomów wchodzących w skład ośrodka i od jego gęstości. Dokładne wzory pozwalające na jej wyliczenie są dosyć skomplikowane, w przybliżeniu jest ona odwrotnie proporcjonalna do kwadratu liczby atomowej i odwrotnie proporcjonalna do gęstości jąder atomowych w materiale (liczby atomów na jednostkę objętości).
Droga radiacyjna mierzona jest w jednostkach długości (zwykle cm). Niekiedy tablicowane są wartości drogi pomnożone przez gęstość materiału, wyrażone wobec tego w jednostkach g/cm2. To ostatnie jest szczególnie użyteczne w wypadku gazów, których gęstość zależy od ciśnienia i temperatury. Droga radiacyjna wyrażona w g/cm2 jest niezależna od gęstości gazu.
Przykładowe wartości drogi radiacyjnej dla kilku materiałów przedstawia tabela[3]
| substancja | X0 [cm] | X0 [g/cm2] |
|---|---|---|
| powietrze | 30420 | 36.7 |
| woda | 36.1 | 36.1 |
| grafit | 18.8 | 42.7 |
| ciężki beton | 10.7 | 26.7 |
| aluminium | 8.9 | 24.0 |
| żelazo | 1.76 | 13.8 |
| ołów | 0.56 | 6.37 |
| uran | 0.32 | 6.00 |
Droga radiacyjna jest naturalną jednostką długości przy badaniu rozwoju kaskady elektromagnetycznej w materiale. Poza tym znajomość drogi radiacyjnej pozwala m.in.
- oszacować prawdopodobieństwo konwersji fotonu w ściankach bądź materiale czynnym detektora,
- oszacować skuteczność warstwy materiału jako osłony radiacyjnej przed wysokoenergetycznymi elektronami i fotonami.