Drużbice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Drużbice
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat bełchatowski
Gmina Drużbice
Liczba ludności (2006) 530
Strefa numeracyjna (+48) 44
Kod pocztowy 97-403
Tablice rejestracyjne EBE
SIMC 0538283
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Drużbice
Drużbice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Drużbice
Drużbice
Ziemia 51°27′58″N 19°23′11″E/51,466111 19,386389

Drużbicewieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, w gminie Drużbice.

W 1943 Niemcy wprowadzili nazwę okupacyjną Druschfeld.[1].

Z Drużbic pochodził szlachecki ród Drużbickich h. Nałęcz.[2] Na przełomie XIV i XV w. wieś należała do Stanisława z Drużbic, sprawującego urząd pisarza ziemskiego sieradzkiego. W XVI w. jej właścicielami byli Stanisław i Dorota Drużbiccy. W 1587 wieś stanowiła własność Piotra Drużbickiego, którego żoną została Elżbieta z Boboleckich, wdowa po Stanisławie Kłodzińskim.[3] Z tego też rodu wywodził się urodzony w Drużbicach słynny jezuita i asceta, Kasper Drużbicki.

W XVIII w. miejscowość należała do Trzebickich. Zofia Trzebicka, bratanica biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebickiego, wyszła za mąż za Piotra Kobierzyckiego. Kolejnymi dziedzicami Drużbic byli: ich syn Remigian, wnuk Józef i prawnuk, Jan Kobierzycki, podczaszy sieradzki. Po nim majątek został odziedziczony przez jego syna Adama, szambelana króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

W XIX w. dobra Drużbice składały się z wsi i folwarku Drużbice, wsi Kobyłki, Kazimierzów, Teofilów i Stoki oraz osady młynarskiej Zalepa. Majątek ten liczył 1343 mórg. W jego skład wchodziła także gorzelnia i młyn wodny. W 1905 roku właścicielem majątku w Drużbicach był Aleksander Stokowski.

Parafia Drużbice istniała już na początku XVI w. W czasach staropolskich należała do dekanatu szadkowskiego i archidiecezji gnieźnieńskiej. Do parafii należały miejscowości: Drużbice, Bukowie (obecnie Górne i Dolne), Chynów, Głupice, Głupiecka Wólka (obecnie Wola Głupicka), Gręboszów, Hucisko, Kącik, Kobełki Mniejsze (obecnie Kobyłki), Mzurki, Russowy (obecnie Rasy), Wadłów (obecnie Wadlew) i Rzędła (obecnie Żądło) oraz wsie trudne dziś do zidentyfikowania i być może już nieistniejące: Bartyzel, Franek, Huta Huciska, Kargolin. [4] Obecnie parafia św. Rocha w Drużbicach należy do dekanatu dłutowskiego i archidiecezji łódzkiej.

Do XVIII w. w Drużbicach stał kościół drewniany. W drugiej połowie XVIII w. wzniesiono nowy, także z drewna (fundowany przez Jana Kobierzyckiego). W 1900 r. wzniesiono według projektu Kornelego Szrettera murowany kościół św. Rocha, w stylu neogotyckim, istniejący do dzisiaj. Nieopodal kościoła cmentarz, na którym zachowało się kilka starszych nagrobków i kaplica.

Proboszczowie:

  • Józef Karasiewicz (XIX w.)
  • Teodor Rakowski (XIX w.)
  • Michał Szmigielski (XIX w.)
  • Michał Ziarniewicz (przełom XIX i XX w.)
  • Franciszek Świetlicki (1913–1923)
  • Ignacy Raszka (1924–1938)
  • Józef Siutowicz (1938–1941)
  • Antoni Łukasik (1945–1959)
  • Stanisław Mazur (1959–1967)
  • Alfred Mikołajewicz (1967–1969)
  • Czesław Janeczek (1969–2009)
  • Józef Jeleń (od 2009 r.)

W czasach staropolskich dwóch plebanów tej parafii pochodziło z rodu Drużbickich.

W Drużbicach znajduje się Szkoła Podstawowa im. Tadeusza Kościuszki. Nieopodal ceglany budynek, w którym szkoła mieściła się w okresie międzywojennym.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Drużbice, leży nad rzeką Grabią, 565 mieszkańców.

Przypisy

  1. [Vgl. Anordnung über Ortsnamenänderung im Reichsgau Wartheland, Nr.62 vom 18. Mai 1943]
  2. Boniecki 1902 ↓, s. 47.
  3. Teki Dworzaczka, Biblioteka Kórnicka PAN, 12842 (nr 1400)
  4. Regestr diecezjów, Warszawa 2009, s. 173-174.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]