Drugie oblężenie Droghedy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oblężenie Droghedy
Kampania Cromwella w Irlandii 16491653
Ireland map County Louth Magnified.png
Drogheda (County Louth)
Czas wrzesień 1649
Miejsce Drogheda
Terytorium Irlandia
Wynik zwycięstwo wojsk parlamentu
Strony konfliktu
irlandzkie siły konfederackie i angielscy Rojaliści angielskie wojska parlamentarne
Dowódcy
Arthur Aston Oliver Cromwell
Siły
3 000 18 000
Straty
prawie wszyscy żołnierze i katoliccy duchowni około 150
Kampania Cromwella w Irlandii

Wexford - Rathmines - Drogheda - Clonmel - Waterford - Macroom - Scarrifholis - Knocknaclashy - Galway

Drugie oblężenie Droghedyoblężenie, które miało miejsce w 1649 r.

W sierpniu 1649 Oliver Cromwell ponownie wkroczył do Irlandii na czele swojej armii. Głównodowodzący wojsk angielskich otrzymał od parlamentu zlecenie podporządkowania Koronie Brytyjskiej całej Irlandii. Swoje kroki Anglicy skierowali w kierunku miasta Drogheda, gdzie w tym czasie stacjonował angielski regiment Rojalistów pod dowództwem Arthura Astona. Siły te liczyły około 3 000 żołnierzy i wzmocnione były niewielką grupą irlandzkich Konfederatów. Wojska Cromwella liczyły 18 000 ludzi wyposażonych w jedenaście 48-funtowych dział oblężniczych.

Już podczas angielskiej wojny domowej Cromwell uchodził za doskonałego żołnierza i dowódcę kawalerii. Posiadał jednak niewielkie doświadczenie w obleganiu miast. Rezygnując z długotrwałego oblężenia i wzięcia obrońców głodem, Cromwell zdecydował się na ryzykowny i natychmiastowy szturm miasta. Swoje wojska ustawił na południowym brzegu rzeki Boyne. Eskadra statków wojennych zablokowała natomiast miejski port. Następnie Cromwell nakazał ostrzał artyleryjski.

Działa angielskie podczas ostrzału dokonały dwóch szerokich wyłomów w średniowiecznych murach miejskich. 11 września 1649 Cromwell nakazał szturm. Pierwsze dwa ataki Anglików zostały odparte. Dopiero za trzecim razem atakujący wdarli się do miasta. Według relacji irlandzkich Cromwell miał jakoby zakazać swoim żołnierzom oszczędzania kogokolwiek z bronią w ręku. Doszło do masakry załogi. Nieliczni, którzy zbiegli do Fortu Millmount także się poddali. W mieście zabito katolickich kleryków. Anglicy podpalili też kościół w którym schroniła się grupa obrońców. Wszyscy ponieśli śmierć w płomieniach. Dowódca Rojalistów Arthur Aston, który posiadał drewnianą protezę nogi, został zamordowany podczas tortur. Anglicy myśleli bowiem, że w drewnianej nodze może znajdować się ukryte złoto. Jednym z nielicznych, którym udało się przeżyć masakrę, był Richard Talbot.

Anglicy stracili 150 ludzi. Nielicznych jeńców deportowali na Barbados. Cromwell pisał: "Sądzę że z całej ich liczby przeżyło nie więcej jak 30 ludzi".

Masakra Droghedy w Irlandii uznawana jest za akt barbarzyństwa. Do dziś jednak trwają spekulacje historyków na temat odpowiedzialności Cromwella.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Padraig Lenihan, Confederate Catholics at War, Cork 2001.
  • Jane Ohlmeyer, John Keegan, The Civil Wars, Oxford 1998.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]