Drwęca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rzeki. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Drwęca
Drwęca
Drwęca
Lokalizacja Europa
 Polska
Źródło Drwęck
Ujście Wisła
Toruń-Kaszczorek
36 m n.p.m.
52°59′55″N 18°41′27″E/52,998611 18,690833
Długość 207 km
Powierzchnia zlewni 5536 km²
Największe dopływy Rypienica,
Ruziec,
Iławka,
Wel
Rzeki Polski

Drwęca (niem. Drewenz) – rzeka w północnej Polsce na Pojezierzu Mazurskim i Pojezierzu Chełmińsko-Dobrzyńskim, prawy dopływ dolnej Wisły. Długość rzeki wynosi 207 km, a powierzchnia dorzecza 5536 km². Wypływa ze wschodnich stoków Góry Dylewskiej (Czarci Jar) na wysokości 191 m n.p.m., płynie na południowy zachód i uchodzi do Wisły na wysokości 36,6 m n.p.m., a jej końcowy odcinek stanowi południowo-wschodnią granicę Torunia. Wyznacza południową granicę ziemi chełmińskiej.

Przepływa przez obszar województwa kujawsko-pomorskiego, przepływa też przez województwo warmińsko-mazurskie.

Obszar dorzecza Drwęcy ukształtowany został podczas zlodowacenia wistuliańskiego – stadium poznańskiego. Drwęca jest połączona z Zalewem Wiślanym poprzez Kanał Elbląski. Są na niej organizowane spływy kajakowe. Rzeka od 1961 na całej swojej długości jest najdłuższym ichtiologicznym rezerwatem przyrody w Polsce i objęta jest siecią Natura 2000 jako projektowany specjalny obszar ochrony "PLH280001 Dolina Drwęcy".

Drwęca
Ujście Drwęcy do Wisły

Dopływy Drwęcy[edytuj | edytuj kod]

Miasta położone nad Drwęcą[edytuj | edytuj kod]

Większe miasta leżące w dorzeczu Drwęcy:

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W okolicach Lubicza na rzece wybudowano:

  • ujęcie wody Toruń-Jedwabno, pobierające wodę dla ok. 250 tysięcy ludzi, wybudowane w latach 60. Zostało gruntownie zmodernizowane dzięki środkom UE w 2006, w wyniku czego chlorowanie zastąpiono nowocześniejszą metodą ozonowania wody, pozbawiając ją niemiłego smaku.[potrzebne źródło]
  • tamę na Drwęcy, wraz z przejściem dla pieszych
  • trzy mosty (zobacz Mosty w Toruniu), z których dwa zachowały się do dziś.

W okolicach Złotorii na Drwęcy wybudowano:

Drwęca była rzeką graniczną w latach 1815-1920, oddzielała tereny zaboru pruskiego i rosyjskiego. W okolicy Złotorii i Lubicza istniało kilkanaście posterunków granicznych obu zaborców (część budynków zachowana do dziś jako mieszkalne). Główne posterunki drogowe istniały w Lubiczu Górnym (rosyjskie) i Dolnym (pruskie). Wykopano też tzw. kordon graniczny – wał ziemny z nasypami po bokach, dla wyodrębnienia granic Prus.[potrzebne źródło]

Krzyżacy Drwęcę wykorzystywali do transportu płodów rolnych, runa leśnego, skór oraz mięsa. Szkuty dostarczały sól i stal[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Tadeusz Peter: Z dziejów powiatu ostródzkiego – historia i współczesność gminy Ostróda. Ostróda: [s.n.] ; Olsztyn : Wydawnictwo WPW C. Porycki, P. Wasześcik : na zlec. Stowarzyszenia Inicjatyw Kultury Fizycznej i Turystyki Warmii i Mazur, 2004. ISBN 83-917924-7-1.