Drzewnica górska
| Drzewnica górska | |
| Burramys parvus | |
| Broom, 1896 | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | ssaki niższe |
| Nadrząd | torbacze |
| Rząd | dwuprzodozębowce |
| Rodzina | drzewnicowate |
| Rodzaj | Burramys |
| Gatunek | drzewnica górska |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
Drzewnica górska, pałaneczka mała, karłowaty opos górski (Burramys parvus) – mały torbacz z rodziny drzewnicowatych, jedyny żyjący współcześnie przedstawiciel rodzaju Burramys Broom, 1896. Została opisana na podstawie skamieniałości znalezionych w 1894, uważana za gatunek wymarły aż do 1966, kiedy znaleziono żyjące osobniki.
Spis treści |
Występowanie [edytuj]
Zamieszkuje wyższe góry stanu Wiktoria (szczyt Mount Bogong, Mount Loch i Mount Higginbotham oraz Nowa Południowa Walia w Australii, gdzie odnotowano jego występowanie w Parku Narodowym Kościuszki – zwłaszcza w obrębie Mount Townsend, Góry Kościuszki i Mount Blue Cow. Spotykany na wysokości od 1400-2230 m n.p.m. Jest jedynym australijskim torbaczem występującym powyżej granicy śniegu. Na zajmowanym przez niego obszarze śnieg występuje od czerwca do września. W pozostałym okresie często pada deszcz i wieją silne wiatry.
Charakterystyka [edytuj]
Drzewnica górska jest małym ssakiem przypominającym gryzonie. Długość ciała wynosi przeciętnie 11 cm przy wadze ok. 45 g. Ogon ma 14-15 cm. Samce są nieznacznie większe i cięższe od samic. Grzbiet szary, spód ciała jasnokremowy.
Prowadzi nocny tryb życia. Skład diety drzewnicy górskiej jest zależny od pory roku. W okresie występowania ciem Agrotis infusa z rodziny sówkowatych zjada duże ich ilości. W niesprzyjających warunkach żywi się dwuparcami, pająkami, nasionami i jagodami. Zapada w sen zimowy.
Zagrożenia [edytuj]
Gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem na skutek utraty lub rozczłonkowania siedlisk, głównie spowodowanego budową dróg oraz pożarami. Liczebność populacji szacowana jest na 1 700 dorosłych osobników.
Przypisy
- ↑ Burramys parvus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
Bibliografia [edytuj]
- Bender, J.: Burramys parvus (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 10 kwietnia 2008].
- Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.
