Drzewnica górska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Drzewnica górska
Burramys parvus
Broom, 1896
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina drzewnicowate
Rodzaj Burramys
Gatunek drzewnica górska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Drzewnica górska, pałaneczka mała, karłowaty opos górski (Burramys parvus) – mały torbacz z rodziny drzewnicowatych, jedyny żyjący współcześnie przedstawiciel rodzaju Burramys Broom, 1896. Została opisana na podstawie skamieniałości znalezionych w 1894, uważana za gatunek wymarły aż do 1966, kiedy znaleziono żyjące osobniki.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje wyższe góry stanu Wiktoria (szczyt Mount Bogong, Mount Loch i Mount Higginbotham oraz Nowa Południowa Walia w Australii, gdzie odnotowano jego występowanie w Parku Narodowym Kościuszki – zwłaszcza w obrębie Mount Townsend, Góry Kościuszki i Mount Blue Cow. Spotykany na wysokości od 1400-2230 m n.p.m. Jest jedynym australijskim torbaczem występującym powyżej granicy śniegu. Na zajmowanym przez niego obszarze śnieg występuje od czerwca do września. W pozostałym okresie często pada deszcz i wieją silne wiatry.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Drzewnica górska jest małym ssakiem przypominającym gryzonie. Długość ciała wynosi przeciętnie 11 cm przy wadze ok. 45 g. Ogon ma 14-15 cm. Samce są nieznacznie większe i cięższe od samic. Grzbiet szary, spód ciała jasnokremowy.

Prowadzi nocny tryb życia. Skład diety drzewnicy górskiej jest zależny od pory roku. W okresie występowania ciem Agrotis infusa z rodziny sówkowatych zjada duże ich ilości. W niesprzyjających warunkach żywi się dwuparcami, pająkami, nasionami i jagodami. Zapada w sen zimowy.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem na skutek utraty lub rozczłonkowania siedlisk, głównie spowodowanego budową dróg oraz pożarami. Liczebność populacji szacowana jest na 1 700 dorosłych osobników.

Przypisy

  1. Burramys parvus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Bender, J.: Burramys parvus (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 10 kwietnia 2008].
  2. Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.