Duchowa adopcja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Duchowa Adopcja (właśc. Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego Zagrożonego Zagładą) – inicjatywa wiernych Kościoła katolickiego, polegająca na modlitewnym wstawiennictwie w intencji nieznanego poczętego dziecka, zagrożonego aborcją.

Wbrew nazwie, inicjatywa ta nie ma nic wspólnego z adopcją we właściwym rozumieniu, czyli prawnym przysposobieniem narodzonego już dziecka do rodziny zastępczej. Jest to modlitwa odmawiana przez okres 9 miesięcy – tzn. przez czas wzrostu poczętego dziecka w łonie matki. Dotyczy jednego dziecka, które nie jest znane osobie modlącej się; nie są też znani rodzice dziecka[1]. Duchowa adopcja może być podejmowana wielokrotnie, kolejno, po wypełnieniu poprzedniego zobowiązania przez każdego chrześcijanina: osobę dorosłą, młodzież i również dziecko, ale pod opieką rodziców lub opiekunów.

Praktyka Duchowej Adopcji polega na codziennej modlitwie obejmującej specjalnie zredagowany tekst zaczynający się od słów „Panie Jezu”[2] oraz jedną Tajemnicę Różańca św. Do modlitwy niektórzy wierni dołączają dobrowolnie podjęte praktyki, np. uczestniczenie w dodatkowych Mszach , modlitwach, postach, Eucharystii, praca nad charakterem, walka z nałogami, działania charytatywne itp.

Praktykowanie Duchowej Adopcji powinno poprzedzić uroczyste przyrzeczenie[3], złożone na ręce kapłana podczas Mszy lub Nieszporów. Złożenie przyrzeczenia powinny poprzedzać rekolekcje, dni skupień lub przynajmniej wiedza o Duchowej Adopcji zaczerpnięta z literatury. Nie jest to konieczne, przyrzeczenie można złożyć indywidualnie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Duchową Adopcję zaczęto praktykować w zachodniej Europie w ruchu Błękitnej Armii Matki Bożej Fatimskiej. W 1987 roku dr Paweł Milcarek opublikował w styczniowym numerze Rycerza Niepokalanej tekst codziennej modlitwy oraz opracowane przez siebie zasady ideowe inicjatywy, o której dowiedział się z ulotki znalezionej w kruchcie katedry Westminsterskiej[4]. Pomysłem zainteresowali się Paulini z kościoła św. Ducha w Warszawie, opracowali tekst liturgii przyrzeczenia adopcyjnego kandydatów i wdrożyli je w praktyce obrzędowej. Przez 7 lat praktyki przyrzeczeń Duchowej Adopcji przeprowadzano (z małymi wyjątkami) w tym jedynym w Polsce kościele.

Szersze upowszechnienie Duchowej Adopcji zapoczątkowali państwo Arkuszyńscy, którzy pielgrzymując do polskich sanktuariów maryjnych w intencji obrony życia dzieci nienarodzonych odkryli w kościele św. Ducha praktykę Duchowej Adopcji i postanowili rozpowszechnić ją w Gdańsku[5]. Za namową ojca S. Matecki zwrócili się do ks. dr K. Kurka z Konferencji Episkopatu Polski, z kilku propozycjami dotyczącymi upowszechnienia Duchowej Adopcji w całej Polsce. W listopadzie 1993 roku, przy współpracy Konferencji Episkopatu Polski, organizacji Human Life International - Europa w Gdańsku, państwa Arkuszyńskich, została zorganizowana w kościele św. Antoniego w Gdyni sesja konsultacyjna dla diecezjalnych duszpasterstw rodzin[6]. Znamienną jest okoliczność, że Zdzisław Arkuszyński zaangażowany w upowszechnianie Duchowej Adopcji był więźniem KL Auschwitz i naocznym świadkiem holokaustu. Doświadczenie II wojny światowej było dla niego źródłem działań chroniących życie ludzkie i innych[7].

Sesja z 1993 roku rozbudziła aktywność ze strony oo. Paulinów, którzy zaczęli systematycznie demonstrować obrzęd rekolekcji i przyrzeczeń w kościołach w Polsce i poza jej granicami; zaangażowali się w to Wiesława Kowalska, o. Stanisław Jarosz oraz o. St. Kowalski. Od 1991 roku tego typu rekolekcje były przeprowadzane przez Jerzego Mariana Zielińskiego i Wiesławę Kowalską podczas corocznych warszawskich pieszych pielgrzymek na Jasną Górę[8] . Od 1994 roku rekolekcje przeprowadzane są także za pośrednictwem Radia Józef, Radia Maryja i Radia Jasna Góra[9]. Od 1995 roku W. Kowalska na wyjazdach na Białoruś, Ukrainę, do Węgier i do krajów Europy zachodniej popularyzuje Duchową Adopcję. O. S. Jarosz w 1996 roku zapoczątkował na Jasnej Górze odbywające się dwa razy w roku rekolekcje formacyjno-szkoleniowe dla animatorów Duchowej Adopcji z Polski i zagranicy. Przy kościele Ducha św. w Warszawie powołany został Ruch Krzewienia Duchowej Adopcji oraz jego zarząd (m.in.: Z. Arkuszyński, W. Kowalska, M. Zieliński)[10]. Powstał również 1 stycznia 1994 roku prowadzony do obecnej chwili przez Zdzisława Arkuszyńskiego, Ośrodek Informacji Ruchu Krzewienia Duchowej Adopcji w Gdańsku[11]. Na Jasnej Górze powstał później także Centralny Ośrodek Duchowej Adopcji o zasięgu ogólnopolskim, który w związku z rozwiązaniem Ruchu Krzewienia Duchowej Adopcji przejął cały zakres działań[12]. Centralny Ośrodek organizuje rekolekcje formacyjno-szkoleniowe dla animatorów. 25 marca 1994 zorganizował promocję Duchowej Adopcji na Jasnej Górze[13].

Właściwa nazwa inicjatywy (Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego Zagrożonego Zagładą) pojawiła się w liście Stolicy Apostolskiej z dnia 25 kwietnia 1994 do przeora Jasnej Góry o. Kośnika (pod taką nazwą Ojciec św. Jan Paweł II udzielił jej apostolskiego błogosławieństwa)[14].

Dzień 25 marca, od 1992 roku, za przyzwoleniem Jana Pawła II, stał się Dniem Świętości Życia[15]. Dzień poprzedzający pamiątkę Zwiastowania Pańskiego – 24 marca, uchwałą Sejmu RP z 27 marca 2004 roku uznany został jako Narodowy Dzień Życia. Dzień ten został uznany jako dzień podejmowania zobowiązań Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego Zagrożonego Zagładą.

Drugim dniem powszechnych i uroczystych ślubowań Duchowej Adopcji jest dzień 28 grudnia – obchodzony jako tzw. Święto Młodzianków Męczenników[16]. Jest to dzień upamiętniający masową rzeź niewiniątek zamordowanych przez Heroda, w celu unicestwienia pośród zabijanych dzieci Jezusa. Jest to uroczystość zapoczątkowana w bazylice św. Brygidy w Gdańsku. Po Mszy, na ręce arcybiskupa ordynariusza Diecezji składane są uroczyste przyrzeczenia Duchowej Adopcji, po których prowadzi on ulicami miasta nocną procesję z zapalonymi świecami i śpiewem lub modlitwą różańcową do konkatedry Mariackiej, gdzie przed figurą Matki Bożej Pięknej są odśpiewywane Suplikacje.

Przypisy

  1. Archidiecezja w Chicago: Duchowa adopcja
  2. Diecezja Warszawsko-Praska: Duchowa Adopcja – modlitwa codzienna.
  3. Diecezja Warszawsko-Praska: Przyrzeczenie Duchowej Adopcji.
  4. Odkrycie Duchowej Adopcji, opracowanie zasad ideowych i opublikowanie jej w "Rycerzu Niepokalanej
  5. "Pielgrzymka życia", która zaowocowała odkryciem Duchowej Adopcji jej upowszechnieniem i rozwojem.
  6. Ogólnopolska sesja konsultacyjna Duszpasterstw Rodzin, dla upowszechnienia Duchowej Adopcji, 12-13.11.1993 r. w Gdyni
  7. Duchowa adopcja dziecka poczętego
  8. Przyrzeczenia Duchowej Adopcji, podczas Warszawskiej Pieszej Pielgrzymki na J. Górę
  9. Przyrzeczenia Rozkrzewianie D.A. przez katolickie rozgłośnie radiowe oraz pokaz liturgii przyrzeczeń w parafiach na terenie Polski i poza jej granicami oraz rekolekcje dla animatorów na Jasnej Górze – od 1994 r zainicjował i prowadził o. St. Jarosz, W. Kowalska i o. K. Kowalski.
  10. Powołanie Ruchu Krzewienia Duchowej Adopcji z siedzibą przy kościele Ducha Świętego w Warszawie przy ul. Długiej 3.
  11. Uruchomienie i działalność Gdańskiego Ośrodka Informacji Ruchu Krzewienia Duchowej Adopcji.
  12. Ustanowienie na Jasnej Górze Centrum Duchowej Adopcji oraz powołanie Krajowego Zarządu Ruchu Krzewienia.
  13. Promocja Duchowej Adopcji w Jasnogórskim Sanktuarium Matki Bożej Królowej Polski.
  14. Błogosławieństwo Ojca Św. dla inicjatywy Duchowej Adopcji i dla Ruchu Krzewienia Posłannictwa.
  15. Ustanowienie "Dnia Świętości Życia" – 25 marca.
  16. Liturgia przyrzeczeń Duchowej Adopcji w kościele św. Brygidy w Gdańsku w "Dniu Święta Młodzianków" – 28 grudnia.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]