Dujker Ogilby’ego
| Dujker Ogilby’ego | |
| Cephalophus ogilbyi[1] | |
| (Waterhouse, 1838) | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Rząd | parzystokopytne |
| Rodzina | krętorogie |
| Rodzaj | Cephalophus |
| Gatunek | dujker Ogilby’ego |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
Dujker Ogilby’ego (Cephalophus ogilbyi) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny krętorogich, zaliczany do grupy dujkerów. Gatunek słabo poznany.
Spis treści |
Występowanie i biotop [edytuj]
Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje Nigerię, Kamerun, Gabon, Gwineę Równikową i Republikę Konga. Zasiedla nizinne tereny pokryte wilgotnym lasem równikowym. Na wyspie Bioko rozprzestrzenił się również na terenach do wysokości 1200 m n.p.m.
Charakterystyka ogólna [edytuj]
| Podstawowe dane | |
|---|---|
| Długość ciała | 85–115 cm |
| Długość ogona | 12–15 cm |
| Wysokość w kłębie | ok. 55 cm |
| Masa ciała | 14–20 kg |
| Dojrzałość płciowa | brak danych |
| Ciąża | brak danych |
| Liczba młodych w miocie |
brak danych |
| Długość życia | brak danych |
Wygląd [edytuj]
Ubarwienie brązowe przeplatane szarym włosem, jaśniejsze w dolnych partiach ciała. Rogi występują u przedstawicieli obu płci, u samców osiągają długość 8-12 cm, a u samic 4-6 cm.
Tryb życia [edytuj]
Obserwowany pojedynczo lub w parach, prowadzi prawdopodobnie dzienny tryb życia. Żywi się głównie owocami. Notowano obecność dujkerów Ogilby’ego żerujących w pobliżu skupisk małp żywiących się owocami. Dujkery zjadały owoce opadłe lub strącone przez małpy.
Rozród [edytuj]
Biologia rozrodu tego gatunku nie została jeszcze zbadana.
Podgatunki [edytuj]
- Cephalophus ogilbyi ogilbyi – Nigeria, Kamerun i wyspa Bioko
- Cephalophus ogilbyi crusalbum – Gabon i Republika Konga
Wyróżniany wcześniej C. o. brookei jest obecnie klasyfikowany jako odrębny gatunek Cephalophus brookei – dujker Brooke'a
Zagrożenia i ochrona [edytuj]
Liczebność populacji szacowana jest na ok. 30 tys. osobników. Ze względu na postępującą utratę siedlisk oraz polowania dujker Ogilby’ego został objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik II)[3]. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (niższego ryzyka)[4], podgatunek C. o. ogilbyi w kategorii VU[2].
Przypisy
- ↑ Cephalophus ogilbyi w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 Cephalophus ogilbyi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ CITES: Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora, Appendices I, II and III (ang.). 2007. [dostęp 12 grudnia 2007].
- ↑ Cephalophus ogilbyi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.) [dostęp 16 stycznia 2009]
Bibliografia [edytuj]
- Huffman Brent: Cephalophus ogilbyi Ogilby's duiker (ang.). www.ultimateungulate.com. [dostęp 12 grudnia 2007].
- Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Cephalophus ogilbyi. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 16 stycznia 2009]
