Dulce Chacón

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dulce Chacón (ur. 6 czerwca 1954 w Zafrze, zm. 3 grudnia 2003 w Madrycie) - hiszpańska pisarka.

Urodziła się w konserwatywnej rodzinie w Estremadurze. Po śmierci ojca, kiedy miała 12 lat przeprowadziła się wraz z rodziną do Madrytu. Była znana ze swoich postępowych poglądów. Wzięła udział w organizacji wielkiej demonstracji przeciw wojnie w Iraku w Madrycie 15 marca 2003. Z powszechnym uznaniem została przyjęta jej powieść Uśpiony głos opisująca cierpienie kobiet w trakcie i po zakończeniu wojny domowej w Hiszpanii. Otrzymała nagrody: Premio de Poesía Ciudad de Irún (za Contra el desprestigio de la altura), XXIV Premio Azorín (za Cielos de barro) oraz Premio Libro del Año 2002 (za Uśpiony głos).

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Querrán ponerle nombre (1992)
  • Las palabras de la piedra (1993)
  • Contra el desprestigio de la altura (1995)
  • Algún amor que no mate (1996)
  • Blanca vuela mañana
  • Háblame, musa, de aquel varón (1998)
  • Algún amor que no mate
  • Segunda mano 1998
  • Matar al ángel (1999)
  • Cielos de barro (2000)
  • Uśpiony głos (La voz dormida, 2002, wyd. pol. 2014)
  • Cuatro gotas (2003)
  • Te querré hasta la muerte (2003).