Dulcyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fra Dolcino

Dulcyn, Fra Dolcino, Dolcino, (ur. ok. 1250 w Prato Sesia, zm. 1 czerwca 1307 w Vercelli) – nowicjusz w klasztorze franciszkańskim w Trydencie, przywódca grupy religijnej Braci Apostolskich po śmierci jej założyciela, Gerarda Segarelliego[1].

Prawdopodobnie był synem księdza z diecezji Nowary. Wstąpił do grupy religijnej braci apostolskich, w czasie jej prześladowań w 1300 schronił się w Dalmacji, skąd w listach atakował papiestwo, zapowiadając m. in. jego upadek i święty pokój. Szybka śmierć papieża stała się dla chłopstwa i biedoty miejskiej potwierdzeniem trafności jego przepowiedni. W 1303 przybył do Lombardii i kierował chłopskim powstaniem w północnych Włoszech, skierowanym przeciwko władzom kościelnym, oraz feudałom. Broniąc się wraz z kilkuset zwolennikami w górach, w okolicach Parmy Dolcino został ujęty przez uczestników zorganizowanej przez papieża krucjaty. Po postawieniu przed sądem inkwizycyjnym wraz z mniszką Małgorzatą z Trydentu i Longinem z Bergamo po torturach[1] został spalony na stosie w Vercelli.[2]

Jego historia jest jednym z wątków pobocznych książki Imię róży, pierwszej powieści Umberta Eco.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Słownik biograficzny historii powszechnej do XVII stulecia. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1968.