Dunkierka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Panorama Dunkierki
Dunkierka
Dunkerque
Karnawał w Dunkierce
Karnawał w Dunkierce
Herb Flaga
Herb Dunkierki Flaga Dunkierki
Państwo  Francja
Region Nord-Pas-de-Calais
Departament Nord
Mer Michel Delebarre
Powierzchnia 43,89 km²
Wysokość mini. 0 — maxi. 17 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności
• gęstość

92 005[1]
2096 os./km²
Kod pocztowy 59140 - 59240 - 59640
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Dunkierka
Dunkierka
Ziemia 51°02′N 2°22′E/51,033333 2,366667Na mapach: 51°02′N 2°22′E/51,033333 2,366667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło Dunkierka w Wikisłowniku
Strona internetowa
Portal Portal Francja

Dunkierka (franc. Dunkerque) – francuskie miasto położone nad Morzem Północnym, niedaleko granicy z Belgią (w regionie Nord-Pas-de-Calais, w departamencie Nord).

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według danych na rok 2010 miasto liczyło 92 005 mieszkańców[1], a gęstość zaludnienia wynosiła 2096 osób/km².

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dunkierka powstała około 800 r. jako flamandzka osada rybacka.

W 1622 dla osłony portu od strony zachodniej Hiszpanie zbudowali fort Mardyck. W 1646 po 17 dniach oblężenia Kondeusz zdobył Dunkierkę dla Francji. 16 września 1652 miasto znów przechodzi w ręce Hiszpanów. 26 maja 1658 Turenne rozpoczął ponowne oblężenie. Po zwycięstwie koalicji angielsko-francuskiej w bitwie na wydmach (14 czerwca 1658), w której Turenne i Lockhart pobili przybyłą na odsiecz Dunkierce armię don Juana d'Austria i Kondeusza, miasto poddaje się Francuzom 25 czerwca 1658. Wieczorem Ludwik XIV przekazał je Cromwellowi (tzw. "la folle journée", dzień, w którym Dunkierka znajdowała się kolejno pod panowaniem hiszpańskim, francuskim i angielskim)[2].

Po śmierci Cromwella, po ponad czteroletnim panowaniu angielskim, potrzebujący pieniędzy Karol II Stuart zaoferował Dunkierkę Francji za dwanaście milionów liwrów. Negocjacje ze strony francuskiej prowadził Godefroi d'Estrades. Ostatecznie Francja przekazała 5 milionów i otrzymała za tę sumę Dunkierkę i Mardyck. 27 września 1662 Francuzi weszli do miasta, a 2 grudnia odbył się tryumfalny wjazd Ludwika XIV[3].

W XIX w. szybki rozwój miasta dzięki wybudowaniu połączenia kolejowego łączącego region hutniczo-górniczy północnej Francji z portem w Dunkierce.

Podczas II wojny światowej miejsce ewakuacji brytyjskiego korpusu ekspedycyjnego i wojsk francuskich między 26 maja i 3 czerwca 1940 roku, znanej pod kryptonimem "Dynamo". Do ewakuacji wykorzystano wszystkie dostępne w porcie rodzaje statków i łodzi, pozostawiając na francuskim brzegu ogromne ilości sprzętu wojskowego (2 tys. dział, 500 tys. ton wyposażenia) oraz około 40 tysięcy francuskich żołnierzy. Ewakuowano 338 226 brytyjskich i francuskich żołnierzy. Brytyjska i francuska flota straciły około 300 statków różnego typu. Ewakuacja była możliwa dzięki temu, że niemieckie wojska lądowe otrzymały rozkaz zatrzymania natarcia. Dunkierka została wyzwolona spod okupacji niemieckiej dopiero w maju 1945 przez wojska francuskie i Czechosłowacką Samodzielną Brygadę Pancerną.

4 marca 1947 r. Wielka Brytania i Francja podpisały tutaj traktat z Dunkierki.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Przemysł hutniczy, metalurgiczny i stoczniowy.

Transport i komunikacja[edytuj | edytuj kod]

W mieście znajduje się duży port pasażerski i rybacki, także stacja kolejowa Gare de Dunkerque. Połączenie autostradą A 25 z Lille. Port w Dunkierce jest trzecim co do wielkości we Francji. Ze względu na swoje strategiczne położenie odgrywa dużą rolę w transporcie pasażerskim i frachtowym między Europą i Wielką Brytanią. Promy pasażerskie wypływają co godzinę do angielskiego portu w Dover. Dunkierka stała się popularnym portem promowym wśród polskich emigrantów, przemieszczających się między Polską a Wielką Brytanią i Irlandią. Z Dunkierki mogą się przeprawić tylko zmotoryzowani pasażerowie.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Znajduje się tam Muzeum Sztuk Pięknych oraz Muzeum Portowe z 6 statkami muzealnymi oraz Statua Jana Barta.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 INSEE: Populations légales 2010 de la commune (fr.). [dostęp 29 sierpnia 2013].
  2. Pierre Gaxotte: Ludwik XIV. Warszawa: PIW, 1984, s. 38. ISBN 83-06-01050-7.
  3. Pierre Gaxotte: Ludwik XIV. Warszawa: PIW, 1984, s. 79. ISBN 83-06-01050-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]