Dur-Kurigalzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dur-Kurigalzu
Akarkuf
ruiny ziguratu w Akarkuf
ruiny ziguratu w Akarkuf
Państwo  Irak
Położenie na mapie Iraku
Mapa lokalizacyjna Iraku
Dur-Kurigalzu
Dur-Kurigalzu
Ziemia 33°21′13″N 44°12′08″E/33,353611 44,202222Na mapach: 33°21′13″N 44°12′08″E/33,353611 44,202222
Mapa Babilonii za panowania Kasytów z zaznaczonym położeniem miasta Dur-Kurigalzu

Dur-Kurigalzu – starożytne miasto w południowej Mezopotamii; obecnie stanowisko archeologiczne Akarkuf[1] w prowincji Al-Anbar w Iraku, ok. 30 kilometrów na zachód od Bagdadu[2].

Dur-Kurigalzu założone zostało w XV wieku p.n.e. przez kasyckiego króla Kurigalzu I, który przeniósł tu stolicę swego państwa[3]. Siedzibą władców kasyckich pozostawało ono aż do upadku dynastii kasyckiej w XII wieku p.n.e., kiedy to zostało w dużej mierze porzucone[2]. Ponownie, choć tylko na krótki czas, zasiedlone zostało dopiero w okresie nowobabilońskim (626-539 p.n.e.)[2]. W szczytowym okresie rozwoju Dur-Kurigalzu miało powierzchnię 225 hektarów i otoczone było ufortyfikowanym murem[2].

Do naszych czasów zachowały się ruiny ziguratu i pałacu królewskiego. Zigurat, mający u podstawy wymiary 69 z 67,6 metra, poświęcony był bogu Enlilowi i uległ częściowemu zniszczeniu gdy wojska elamickie zdobyły miasto[2]. Do dziś zachowała się tylko wewnętrzna część ceglanego masywu wysoka na 57 metrów[2]. W latach siedemdziesiątych XX wieku najniższy taras ziguratu został "zrekonstruowany" na rozkaz Saddama Husejna[2]. Przy ziguracie znajdowała się świątynia założona na tradycyjnym planie.

Zachowany tylko częściowo pałac królewski w Dur-Kurigalzu nie miał z góry określonego planu, lecz stopniowo rozrastał się poprzez dobudowywanie do systemu dziedzińców małych pomieszczeń charakteryzujących się ceglanymi sklepieniami beczkowymi. Najlepiej zachowaną część stanowi wielki kwadratowy dziedziniec o boku 64 m i trzy skrzydła wokół niego, które mają tylko po jednym wejściu pośrodku każdej fasady.

Malowidła ścienne z pałacu w Dur-Kurigalzu są najlepiej zachowanymi zabytkami malarstwa kasyckiego. Przypominają freski z czasów starobabilońskich; technika jest ta sama i te same barwy: czarna, biała i czerwona, na grubym glinianym lub gipsowym podłożu.

Przypisy

  1. brzmienie nazwy według ustaleń Komisji standaryzacji nazw geograficznych poza granicami Polski, w: Nazewnictwo Geograficzne Świata, zeszyt 2 (Bliski Wschód), Warszawa 2004, s. 44.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 informacje o stanowisku na stronie Cultural Property Training Resource (strona Depatamentu Obrony Stanów Zjednoczonych dla personelu wojskowego służącego w Iraku)
  3. Saggs H. W. F., Wielkość i upadek Babilonii, Warszawa 1973, s. 79.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Joachima Śliwy, 2005, Wielka Historia Świata Tom 2 Stary i Nowy Świat od "rewolucji" neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 278, ISBN 83-85719-83-0.