Dwójnóg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rkm Chauchat ustawiony na dwójnogu

Dwójnóg – rodzaj podstawy broni strzeleckiej mającej postać dwóch nóżek. Dwójnóg jest mocowany do lufy, jej osłony lub łoża lub może być wkomponowany w dodatkowy uchwyt broni. Długość nóżek może być regulowana, lub jest stała, a na ich końcu mogą znajdować się ostrogi i lemiesze ułatwiające stabilne zakotwiczenie w gruncie. Dwójnogi początkowo stanowiły wyposażenie ręcznych i lekkich karabinów maszynowych, a ich podstawowym zadaniem była stabilizacja broni przy strzelaniu seriami. Obecnie dwójnogi stanowią wyposażenie karabinów wyborowych i automatycznych.

W moździerzach lekkich i średnich jest podzespołem podstawy i służy do utrzymania lufy w położeniu bojowym. Składa się z rozstawnych nóg, które w górnej części połączone są widełkami mechanizmu podniesieniowego, a w dolnej części zakończone stopami z ostrogami i zabezpieczone łańcuchem ze sprężyną przed rozsuwaniem. Pierścień zaciskowy mechanizmu poziomowania dźwigara jest zamocowany do jednej z nóg[1].

Przypisy

  1. Andrzej Ciepliński i Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej str. 61

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński: Encyklopedia współczesnej broni palnej : (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WIS, 1994, s. 61. ISBN 83-86028-01-7.
  • Stanisław Torecki: 1000 słów o broni i balistyce. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982, s. 70. ISBN 83-11-06699-X.