Dwanaście krzeseł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
W powieści jest wątek kiedy celem wyłudzenia pieniędzy Ostap Bender, podając się na arcymistrza, zapowiada przeprowadzenie w drobnej mieścinie Wasiuki międzynarodowego turnieju szachowego, co ma przekształcić Wasiuki w nowoczesne miasto New Wasiuki i pociągnie przeniesienie tu stolicy państwa. W stolicy Kałmucji zbudowano miasteczko szachowe i przeprowadzono Olimpiadę szachową 1998, bo ówczesny prezydent Kałmucji Kirsan Ilumżynow pełnił też posadę prezydenta FIDE. Miasteczko szachowe nosi nieoficjalną nazwę "New Wasiuki", do niego prowadzi Aleja Ostapa Bendera gdzie na skrzyżowaniu z ulicą Chruszczowa wzniesiono pomnik Ostapa Bendera w otoczeniu dwunastu krzeseł, stoliki przed każdym z krzeseł przypominają symultankę rozegraną przez Bendera w Wasiukach.
Dwanaście krzeseł
Двенадцать стульев
Autor Ilja Ilf, Jewgienij Pietrow
Miejsce wydania ZSRR
Język rosyjski
Data wydania 1928

Dwanaście krzeseł (ros. Двенадцать стульев) – rosyjska powieść satyryczna napisana w 1928 przez Ilję Ilfa i Eugeniusza Pietrowa.

Główny bohater Ostap Bender powraca w kontynuacji tej książki z 1931 pt. Złote cielę (ros.: Золотой телёнок).

Pierwsze wydanie w języku polskim (tłum. Haliny Pilichowskiej pt. 12 krzeseł) ukazało się w 1929 roku w 128 odcinkach na łamach "Robotnika", a wydanie książkowe w 1931 nakładem wydawnictwa "Rój"[1]. Pierwsze wydanie powojenne (przekład Jana Brzechwy i Tadeusza Żeromskiego pt. Dwanaście krzeseł) było nakładem "Expressu Wieczornego" w 1956, a już w 1957 było jego wydanie książkowe (Iskry). Najczęściej wydawanym w Polsce był ten drugi przekład.

Zarys fabuły[edytuj | edytuj kod]

Akcja powieści dzieje się w Związku Radzieckim w 1927 roku, w okresie NEP-u.

Ostap Bender, kanciarz i oszust, a według własnego określenia "wielki kombinator", prowadzi wraz z partnerem Hipolitem Matwiejewiczem Worobianinowem poszukiwania diamentowego skarbu, ukrytego w jednym z dwunastu krzeseł.

W końcówce powieści Bender zostaje zabity, ponieważ jego partner w poszukiwaniach nie chciał podzielić się skarbem, który wydawał się być w ich zasięgu.

Ekranizacje[edytuj | edytuj kod]

Andrej Mironow w roli Ostapa Bendera (rosyjski znaczek pocztowy z 2001).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]