Dwie staruchy jedzące zupę
 |
| Dwie staruchy jedzące zupę |
| Francisco Goya, 1819–1823 |
| malowidło ścienne przeniesione na płótno |
| 49,3 × 83,4 cm |
| Muzeum Prado |
Dwie staruchy jedzące zupę lub Starucha i Śmierć[1] (hiszp. Dos viejos comiendo sopa) – malowidło ścienne hiszpańskiego malarza Francisco Goi[2].
Spis treści |
Okoliczności powstania [edytuj]
To dzieło należy do cyklu 14 czarnych obrazów – malowideł wykonanych przez Goyę na ścianach jego domu Quinta del Sordo w latach 1819-23. Zostały one sfotografowane przez Jeana Laurenta, a następnie przeniesione na płótna w latach 1874-78 przez malarza Salvadora Martíneza Cubellsa. Obecnie znajdują się w zbiorach Muzeum Prado. Goya wykonał ten szczególny cykl obrazów na kilka lat przed śmiercią. Wyrażają one jego lęk przed starością i samotnością, są również satyrą rodzaju ludzkiego i państwa hiszpańskiego[3].
Analiza [edytuj]
Jest to jedno z mniejszych dzieł z cyklu, prawdopodobnie znajdowało się nad drzwiami jadalni artysty. Obraz przedstawia dwie starsze osoby; trudno jest określić, czy są to mężczyźni, czy kobiety. Postać w białej chuście po lewej stronie wykrzywia twarz w grymasie sugerującym brak zębów. Druga postać ma fizjonomię zmarłego – oczy to ciemne plamy, a głowa przypomina czaszkę. Palce u rąk są zniekształcone przez reumatyzm. Widoczne są zdecydowane i szybkie pociągnięcia pędzlem nanoszące dużą ilość farby (dłonie, łyżka), a także technika malowania szpachelką. Tak jak w pozostałych czarnych obrazach dominuje kolor czarny, szary, brązowy i ochra. To dzieło, podobnie jak cała seria, zawiera elementy właściwe dla XX-wiecznego ekspresjonizmu.
Przypisy
- ↑ Alfonso Pérez Sánchez: Goya. Warszawa: Składnica Księgarska, 2009, s. 141. ISBN 978-83-60334-71-3.
- ↑ Fabienne Gambrelle. Francisco Goya. „Wielcy malarze, ich życie, inspiracje i dzieło”. 77, 1998-2005. Warszawa: Eaglemoss Polska. ISSN 1505-9464.
- ↑ Kazimierz Zawanowski: Francisco Goya y Lucientes. Warszawa: Arkady (W Kręgu Sztuki), 1975, s. 12.
