Lwów Główny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Dworzec Główny we Lwowie)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lwów Główny
Львівський залізничний вокзал
Widok od strony Placu Dworcowego
Widok od strony Placu Dworcowego
Państwo  Ukraina
Miejscowość Lwów
Dzielnica/osiedle rejon kolejowy
Zarządca Kolej Lwowska
Data otwarcia 1861, 1904
Informacje kolejowe
Liczba peronów 5
Liczba krawędzi
peronowych
9
Kasy link= T
Przejścia nadziemne link= N
Przejścia podziemne 3
Położenie na mapie Lwowa
Mapa lokalizacyjna Lwowa
Lwów Główny
Lwów Główny
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Lwów Główny
Lwów Główny
Ziemia 49°50′23,29″N 23°59′40,26″E/49,839803 23,994517Na mapach: 49°50′23,29″N 23°59′40,26″E/49,839803 23,994517
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Transport szynowy

Lwów Główny (ukr. Львівський залізничний вокзал) – stacja kolejowa we Lwowie przy Placu Dworcowym. Eklektyczny dworzec został wzniesiony w latach 1899–1904 według projektu Władysława Sadłowskiego w dawnej Dzielnicy II, jest jednym z najcenniejszych zabytków polskiej architektury i techniki początków XX wieku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy Dworzec Główny

Kolej dotarła do Lwowa w 1861 (Kolej galicyjska im. Karola Ludwika). Pierwszy budynek dworca, utrzymany w stylu neogotyckim, został otwarty w listopadzie 1861.

W wyniku wzrastającego ruchu, zapadła decyzja o budowie nowego dworca, w miejscu starego. Wielką determinację w doprowadzeniu budowy do końca wykazał Ludwik Wierzbicki, który jako dyrektor lwowskiej Kolei osobiście nadzorował budowę od strony technicznej i dbał o jej najdrobniejsze szczegóły. Nowy dworzec został otwarty 26 marca 1904 r. Fasada budowli utrzymana jest w neorenesansowo-secesyjnej stylistyce, z przeszklonym dachem arkadowym. W niszach po obu stronach wejścia głównego stoją dwa alegoryczne posągi "Handel" i "Przemysł", nad portalem znajdują się rzeźby symbolizujące Lwów i kolej. Hala peronowa, nakryta wielkiej rozpiętości przęsłami, sprawia wrażenie lekkości i elegancji. Przęsła oraz stalowe użebrowanie do budowy hali zostało wykonane w Fabryce Wagonów i Maszyn w Sanoku (obecny Autosan). Jest to najdoskonalsza konstrukcja inżynierska Lwowa epoki secesji. W momencie budowy był to największy dworzec Galicji[1] Przy budowie nowego dworca lwowskiego swój wkład położył również artysta-rzeźbiarz Antoni Popiel, który jest autorem figur alegorycznych umieszczonych po obu stronach wejścia głównego.

20 czerwca 1915 r. stację podpaliły wycofujące się wojska Imperium Rosyjskiego. Następnie budynek został uszkodzony w wyniku wojny polsko-ukraińskiej (1918-1919). Całkowity remont stacji zakończył się dopiero w roku 1930. Stacja została zniszczona ponownie podczas II wojny światowej.

W latach 1946-1951 poczekalnie zostały przebudowane w stylu stalinowskiego socrealizmu.

Dworzec Główny jest obecnie najważniejszym punktem komunikacyjnym miasta. Zapewnia połączenia kolejowe m.in. z Berlinem, Budapesztem, Belgradem, Krakowem, a nawet Władywostokiem.

Nieopodal Dworca Głównego, w miejscu dawnego Dworca Czerniowieckiego z 1895 r., zbudowano w 1997 r. nowy dworzec podmiejski, z którego wyjeżdżają pociągi lokalne obsługujące miejscowości położone na zachodzie Ukrainy.

Linie kolejowe[edytuj | edytuj kod]

Dworcowa hala peronowa

Stacja Lwów Główny znajduje się na 3. paneuropejskim korytarzu transportowym łączącym Drezno z Kijowem przez Wrocław, Katowice i Kraków[2]. Na odcinku Lwów - Kijów kursują koreańskie dalekobieżne elektryczne zespoły trakcyjne Hyundai HRCS2 zakupione przed Mistrzostwami Europy w Piłce Nożnej 2012[3]

Perony[edytuj | edytuj kod]

Na stacji znajduje się 5 peronów, z których pierwszy i ostatni to perony 1-krawędziowe, a pozostałe 2-krawędziowe. Dojście do peronów z dworca zapewniają trzy przejścia podziemne. Do peronu 1. dodatkowo istnieją 2 wejścia wiodące bezpośrednio z Placu Dworcowego. Perony znajdują się w hali peronowej o szerokości 69 m i długości 159 m.

Komunikacja publiczna[edytuj | edytuj kod]

Na Placu Dworcowym znajduje się przystanek tramwajowy (linie 1, 6, 9 i 9a) oraz autobusowy[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Orłowicz M., Ilustrowany przewodnik po Galicyi, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim, Lwów 1919, s. 51.
  2. Modernizacja E30: konieczne palowanie nasypów (pol.). [dostęp 2013-04-27].
  3. Ukraina: nowy rozkład pociągów 2012/2013 od końca maja (pol.). 2012-05-04. [dostęp 2013-04-27].
  4. Map of Lviv with routes. Lviv buses, trams, trolleybuses, route taxis. Lviv public transport (ang.). [dostęp 2013-04-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]