Lwów Główny
| Lwów Główny Львівський залізничний вокзал |
|
Widok od strony Placu Dworcowego |
|
| Państwo | |
| Miejscowość | Lwów |
| Dzielnica/osiedle | rejon kolejowy |
| Zarządca | Kolej Lwowska |
| Data otwarcia | 1861, 1904 |
| Informacje kolejowe | |
| Liczba peronów | 5 |
| Liczba krawędzi peronowych |
9 |
| Kasy | czynne |
| Przejścia nadziemne | |
| Przejścia podziemne | 3 |
| Portal |
|
Lwów Główny (ukr. Львівський залізничний вокзал) – stacja kolejowa we Lwowie przy Placu Dworcowym. Eklektyczny dworzec został wzniesiony w latach 1899–1904 według projektu Władysława Sadłowskiego w dawnej Dzielnicy II, jest jednym z najcenniejszych zabytków polskiej architektury i techniki początków XX wieku.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Kolej dotarła do Lwowa w 1861 (Kolej galicyjska im. Karola Ludwika). Pierwszy budynek dworca, utrzymany w stylu neogotyckim, został otwarty w listopadzie 1861.
W wyniku wzrastającego ruchu, zapadła decyzja o budowie nowego dworca, w miejscu starego. Wielką determinację w doprowadzeniu budowy do końca wykazał Ludwik Wierzbicki, który jako dyrektor lwowskiej Kolei osobiście nadzorował budowę od strony technicznej i dbał o jej najdrobniejsze szczegóły. Nowy dworzec został otwarty 26 marca 1904. Fasada budowli utrzymana jest w neorenesansowo-secesyjnej stylistyce, z przeszklonym dachem arkadowym. W niszach po obu stronach wejścia głównego stoją dwa alegoryczne posągi "Handel" i "Przemysł", nad portalem znajdują się rzeźby symbolizujące Lwów i kolej. Hala peronowa, nakryta wielkiej rozpiętości przęsłami, sprawia wrażenie lekkości i elegancji. Przęsła oraz stalowe użebrowanie do budowy hali zostało wykonane w Fabryce Wagonów i Maszyn w Sanoku (obecny Autosan). Jest to najdoskonalsza konstrukcja inżynierska Lwowa epoki secesji. W momencie budowy był to największy dworzec Galicji[1] Przy budowie nowego dworca lwowskiego swój wkład położył również artysta-rzeźbiarz Antoni Popiel, który jest autorem figur alegorycznych umieszczonych po obu stronach wejścia głównego.
20 czerwca 1915 stację podpaliły wycofujące się wojska Imperium Rosyjskiego. Następnie budynek został uszkodzony w wyniku wojny polsko-ukraińskiej (1918-1919). Całkowity remont stacji zakończył się dopiero w 1930. Stacja została zniszczona ponownie podczas II wojny światowej.
W latach 1946-1951 poczekalnie zostały przebudowane na styl stalinowskiego socrealizmu.
Dworzec Główny jest najważniejszym punktem komunikacyjnym miasta, posiada połączenia m.in. z Berlinem, Budapesztem, Belgradem, Krakowem, a nawet Władywostokiem.
Nieopodal Dworca Głównego, w miejscu dawnego Dworca Czerniowieckiego z 1895, zbudowano w 1997 nowy dworzec podmiejski, z którego wyjeżdżają pociągi lokalne obsługujące miejscowości położone na zachodzie Ukrainy.
Linie kolejowe [edytuj]
Stacja Lwów Główny znajduje się na 3. paneuropejskim korytarzu transportowym łączącym Drezno z Kijowem przez Wrocław, Katowice i Kraków[2]. Na odcinku Lwów - Kijów kursują koreańskie dalekobieżne elektryczne zespoły trakcyjne Hyundai HRCS2 zakupione przed Mistrzostwami Europy w Piłce Nożnej 2012[3]
Perony [edytuj]
Na stacji znajduje się 5 peronów, z których pierwszy i ostatnio to perony 1-krawędziowe, a pozostałe 2-krawędziowe. Dojście do peronów z dworca zapewniają trzy przejścia podziemne. Do peronu 1. dodatkowo istnieją 2 wejścia prowadzące bezpośrednio na Plac Dworcowy. Perony znajdują się w hali peronowej o szerokości 69 m i długości 159 m.
Komunikacja publiczna [edytuj]
Na Placu Dworcowym znajduje się przystanek tramwajowy (linie 1, 6, 9 i 9a) oraz autobusowy[4].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Orłowicz M., Ilustrowany przewodnik po Galicyi, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim, Lwów 1919, s. 51.
- ↑ Modernizacja E30: konieczne palowanie nasypów (pol.). [dostęp 2013-04-27].
- ↑ Ukraina: nowy rozkład pociągów 2012/2013 od końca maja (pol.). 2012-05-04. [dostęp 2013-04-27].
- ↑ Map of Lviv with routes. Lviv buses, trams, trolleybuses, route taxis. Lviv public transport (ang.). [dostęp 2013-04-27].