Dworzec Shinagawa
| 品川 Shinagawa | |
Zachodnie wejście na dworzec |
|
| Państwo | |
| Miejscowość | Tokio |
| Data otwarcia | 1872; późniejsze rozbudowy i przebudowy: ostatnia 2003 |
| Informacje kolejowe | |
| Liczba peronów | JR: 9; Keikyū: 2 |
| Liczba krawędzi peronowych |
JR: 18; Keikyū: 3 |
| Kasy | czynne |
| Przejścia nadziemne | duży kompleks recepcyjno-usługowy nad peronami |
| Linie kolejowe | |
|
|
| Portal |
|
Dworzec Shinagawa (jap. 品川駅 Shinagawa-eki?) - główny węzeł kolejowy JR東日本 JR Higashi Nihon i JR東海 JR Tōkai napołożony w południowej części Tokio. Stanowi punkt przesiadkowy między ekspresowymi pociągami sieci Shinkansen, liniami miejskimi i aglomeracyjnymi JR oraz kolei prywatnej 京浜急行 Keihin Kyūkō (w skrócie 京急 Keikyū). Jest też ośrodkiem rozwijającej się dzielnicy biurowo-mieszkaniowej, stanowiącej element zagospodarowania nabrzeża Zatoki Tokijskiej.
Położenie: 東京都 Tōkyō-to, 港区 Minato-ku
Spis treści |
Układ przestrzenny [edytuj]
Dworzec JR ma układ przelotowy, tory znajdują się na poziomie terenu, ponad nimi zbudowano ogólnodostępną galerię, stanowiącą szerokie strukturalne połączenie obu części miasta rozdzielonych koleją. Z galerii tej prowadzą wejścia (przez rogatki) do strefy płatnej dworca, którą tworzy zespół usługowy nadbudowany nad zachodnimi peronami JR oraz dwie kładki równoległe do galerii. Układ peronów (od wschodu):
- 2 perony wyspowe (4 krawędzie peronowe) dla pociągów Shinkansen;
- 7 peronów wyspowych (14 krawędzi peronowych) dla pociągów wąskotorowych.
Dworzec kolei Keihin Kyūkō znajduje się bezpośrednio na zachód od kompleksu JR. Perony znajdują się na poziomie +1 (dwa tory przelotowe, jeden tor ślepy).
Integracja z transportem lokalnym [edytuj]
Rolę transportu lokalnego spełniają niektóre linie JR: Yamanote-sen i Keihin-Tōhoku-sen oraz kolej prywatna Keikyū, która jest podłączona do linii metra 都営浅草 Toei-Asakusa. Na dworcu Keikyū, oprócz pociągów własnych, zatrzymują się także pociągi metra oraz wszystkich kolei współpracujących z linią Asakusa. Mimo to, w porównaniu z innymi dworcami tokijskimi, Shinagawa jest stosunkowo słabo powiązana z siecią kolei miejskich. Wynika to z faktu stosunkowo późnego nadania dworcowi charakteru stacji kolei dalekobieżnych.
Rys historyczny [edytuj]
Dworzec Shinagawa jest najnowszym dużym dworcem dalekobieżnym na terenie Tokio. W pierwotnej formie powstał on jednak już w 1872 r. na pierwszej linii kolejowej w Japonii łączącej Shimbashi w Tokio z Jokohamą (Kolej Rządowa). W 1885, po ukończeniu linii obwodowej Yamanote na dworzec zaczęły wjeżdżać pociągi prywatnej 日本鉄道 Nippon Tetsudō, łączącej dworzec Ueno z północą kraju. W 1914 r. ruch podmiejski na linii Tōkaidō zelektryfikowano. Kolej Tōkaidō Shinkansen, otwarta w 1964, nie miała przystanku w Shinagawa. Otwarto go dopiero po przebudowie trasy w 2003 r., kiedy to ukończono też przebudowę dworca. Położona na wschód od peronów grupa torów stacji towarowej została rozebrana w końcu ubiegłego wieku. Teren został przeznaczony pod zabudowę wysoką.
W 1933 kolej dojazdowa 京浜電気鉄道 Keihin Denki Tetsudō, poprzedniczka Keikyū, urządziła stację końcową na obecnym miejscu. W 1968 stację przebudowano na przelotową i podłączono do linii metra Asakusa.
Charakterystyka ruchu [edytuj]
Średnio w ciągu dnia kompleks dworców obsługuje ok. 880 tys. osób, z czego Keikyū ok. 240 tys.
W godzinie szczytu (8:00 - 8:59) dworzec odprawia:
- z kompleksu JR - 143 pociągi wąskotorowe i 22 normalnotorowe; podział wg linii:
-
- 東海道新幹線 Tōkaidō Shinkansen - 22 pociągi;
- JR東海道本線 JR Tōkaidō-Honsen - 26 pociągów;
- JR山手・京浜東北線 JR Yamanote-sen i JR Keihin-Tōhoku-sen - 100 pociągów;
- JR横須賀線 JR Yokosuka-sen - 17 pociągów;
- z kompleksu Keihin kyūkō - 32 pociągi.
Zobacz też [edytuj]
- dworzec kolejowy
- Tokio
- koleje japońskie
- koleje aglomeracyjne w Tokio
- inne dworce w Tokio:
Linki zewnętrzne [edytuj]
- mapa na witrynie Mapion
- 品川駅 Shinagawa-eki na witrynie JR Higashi Nihon
- 京急品川駅 Keikyū-Shinagawa-eki na witrynie Keikyu web
- Opening of Tokaido Shinkansen Shinagawa Station - "photostory", 'Japan Railway & Transport Review', East Japan Railway Cultural Foundation, Tōkyō, 2004