Dydelf północny
| Dydelf północny | |
| Didelphis marsupialis | |
| Linnaeus, 1758 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | ssaki niższe |
| Nadrząd | torbacze |
| Rząd | dydelfokształtne |
| Rodzina | dydelfowate |
| Rodzaj | Didelphis |
| Gatunek | dydelf północny |
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[1] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
.PNG&filetimestamp=20080425180933) Zasięg występowania |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Dydelf północny, opos, opos północny, oposum (Didelphis marsupialis) – gatunek torbacza z rodziny dydelfowatych.
Spis treści |
[edytuj] Występowanie
Od Argentyny, poprzez Boliwię, Meksyk aż do Wielkich Jezior na południu Kanady[potrzebne źródło].
[edytuj] Wygląd
Głowa wraz z tułowiem o długości 40—45 cm, ogon osiąga 30—35 cm. Masa ciała 2—5,5 kg. Swym kształtem przypomina szczura. Pysk jego wydłużony, ogon długi i chwytny, nie owłosiony. Barwa futra zmienna, od szarej do prawie czarnej bądź rudawej. Wzdłuż głowy biegną 3 ciemniejsze linie.
[edytuj] Tryb życia
Prowadzi głównie naziemny i nocny tryb życia, dzień spędza w szczelinach skalnych lub pustych pniach drzew. Sprawnie się wspina po drzewach, zamieszkuje tereny leśne lub gęsto pokryte krzewami. Jest spotykany w pobliżu siedzib ludzkich.
Dydelf północny żyje samotnie z wyjątkiem okresu rozmnażania. Gniazda buduje z liści i łodyg. Ciąża krótka, trwająca 12-13 dni, w miocie 8-18 sztuk o wielkości ziaren fasoli. Młode przebywają przytwierdzone do sutków w torbie lęgowej matki przez 60-70 dni. Po tym okresie powoli wchodzą w samodzielne życie, by po miesiącu "dokarmiania" w formie przyczepienia do sierści matki opuścić gniazdo. Dojrzałość płciową osiągają już w pierwszym roku życia, a na swobodzie żyją do kilku lat.
[edytuj] Znaczenie gospodarcze
Skórka dydelfa jest mało atrakcyjna jako materiał futrzarski, mimo tego jest odławiany dla futra jak również dla mięsa. W skali roku dochodzi do kilku milionów sztuk rocznie[2]
[edytuj] Podgatunki
- D. m. caucae
- D. m. marsupialis
Dawniej zaliczano jako podgatunek dydelfa północnego D. m. virginiana - obecnie klasyfikowany jako dydelf wirginijski.
Przypisy
- ↑ Didelphis marsupialis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Mały słownik zoologiczny: ssaki
[edytuj] Bibliografia
- Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
- Mały słownik zoologiczny: ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1978.
- Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 69. ISBN 83-01-14344-4.
