Dyfraktometr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dyfraktometr rentgenowski

Dyfraktometr – przyrząd pomiarowy służący do analizy struktury substancji krystalicznych na podstawie ich obrazów dyfrakcyjnych.

Dyfraktometr rejestruje kierunki (kąty odbłysku) oraz natężenia ugiętych wiązek promieniowania. W zależności od rodzaju użytego promieniowania dyfraktometry dzieli się na rentgenowskie (stosowane najczęściej), neutronowe i elektronowe.

Rozróżnia się dwa podstawowe rodzaje dyfraktometrów rentgenowskich:

Współczesne dyfraktometry wyposaża się w komputer sterujący jego pracą oraz zbierający i przetwarzający uzyskane dane.

Budowa dyfraktometru[edytuj | edytuj kod]

Typowy dyfraktometr zbudowany jest z[1][2]:

  1. lampy rentgenowskiej
  2. układu szczelin kolimujących promieniowanie i szczelin tzw. sollera
  3. optyki rentgenowskiej
  4. stolika pomiarowego z próbką (ruchomego lub stacjonarnego)
  5. detektora (punktowego, liniowego lub paskowego).

Przypisy