Dygowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dygowo
Plac Wolności z pomnikiem łososia
Plac Wolności z pomnikiem łososia
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat kołobrzeski
Gmina Dygowo
Liczba ludności (2011) 1615
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-113
Tablice rejestracyjne ZKL
SIMC 0306012
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Dygowo
Dygowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dygowo
Dygowo
Ziemia 54°07′59″N 15°43′16″E/54,133056 15,721111Na mapach: 54°07′59″N 15°43′16″E/54,133056 15,721111
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa miejscowości

Dygowo (tuż po wojnie Degów[1], niem. Degow) – duża wieś gminna w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Dygowo.

Według danych z 1 stycznia 2011 r. wieś miała 1615 mieszkańców[2].

W miejscowości ma siedzibę jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej włączona do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego[3].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Dygowo leży na trasie linii kolejowej nr 404 (Szczecinek–Białogard–Kołobrzeg) i przy drodze wojewódzkiej nr 163 (Kołobrzeg-Białogard-Wałcz). Przez Dygowo przepływa potok Olszynka. Około 1 kilometra na północ-północny wschód od centrum wsi znajduje się stacja kolejowa Dygowo.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość po raz pierwszy wzmiankowana była w roku 1276[4] w dokumencie informującym o nadaniu wsi kapitule kolegiackiej w Kołobrzegu przez biskupa kamieńskiego Hermanna von Gleichena[5]. W 1334 Dygowo stało się własnością biskupa kamieńskiego, który w dwa lata później sprzedał wieś kapitule kolegiackiej w Kołobrzegu. Od 1945 r. w granicach Polski.

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

We wsi zabytki[6]: ceglany kościół neoromański z 1880, wewnątrz organy oraz nieczynny cmentarz przykościelny (nr. rej. A-310 z 24.04.2007)[6], oraz dom rzemiosła, obecnie dom mieszkalny nr 11/12 z przełomu XVIII i XIX wieku (nr. rej. 381 z 13.04.1964)[6].

Edukacja i kultura[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajduje się Zespół Szkół im. Adama Mickiewicza – do której uczęszcza około 350 uczniów. Jest także mini-muzeum PRL-u połączone z biblioteką, które znajdują się obok siedziby poczty.

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2010 r. plac Wolności w Dygowie wyróżniony został w Konkursie na Najlepiej Zagospodarowaną Przestrzeń Publiczną w Polsce. Konkurs organizowany jest corocznie przez Towarzystwo Urbanistów Polskich, a wyróżnienie przyznane zostało za odkrycie potencjału miejsca i prawidłowe jego zagospodarowanie dla potrzeb społeczności lokalnych, nadając tym samym nowy charakter miejscowości[7].

Przypisy

  1. Pierwsza powojenna mapa Polski wydana przez WIG Sztabu Generalnego w roku 1945
  2. Rozwój ludności wg wsi w gminie. W: Biuletyn Informacji Publicznej [on-line]. Urząd Gminy Dygowo, 2011-02-28. [dostęp 2012-06-21].
  3. Wykaz OSP w KSRG w wojewódzktwie zachodniopomorskim w lutym 2011 r.. Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w Szczecinie, 2011-03-02. [dostęp 2011-08-14].
  4. Historia Dygowa. [dostęp 2010-08-27].
  5. ks. Dominik Kubicki: Gotyckie świątynie powiatów koszalińskiego i kołobrzeskiego. Pelplin: Wydawnictwo Diecezji Pelplińskiej "Bernardinum", 2001, s. 134-135. ISBN 8388935011.
  6. 6,0 6,1 6,2 Rejestr zabytków nieruchomych - województwo zachodniopomorskie
  7. ima: Urbaniści chwalą Plac Wolności w Dygowie. Głos Koszaliński, 12 listopada 2010. [dostęp 2010-11-13].