Dysforia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dysforia (stgr. δύσφορος, δυσ- trudność, φέρω- znosić) − jeden z objawów występujących w zaburzeniach psychicznych np. w charakteropatiach, w depresji, w niektórych odmianach padaczki (tzw. napady dystymiczne), jako powikłanie wieloletniej, źle kontrolowanej padaczki z cechami uszkodzenia OUN, w zespołach psychoorganicznych, a niekiedy w psychozach schizofrenicznych. Bywa też obserwowany w zespołach otępiennych, także w otępieniu typu Alzheimera. Jest również częstym objawem odstawienia kokainy u osób uzależnionych. Polega na wyolbrzymianiu pewnych sytuacji oraz innych bodźców, co powoduje reakcje nieadekwatne – gniewne, złość lub wręcz agresję chorego. Ogólna drażliwość, wybuchowość, zrzędliwość, rozdrażnienie[1].

Przykładami może być dysforia płciowa lub dysforia gatunkowa.

Objawy dysforii mogą wystąpić w przypadku konieczności leczenia lekami mającymi niekorzystny wpływ na układ nerwowy np. interferony, niektóre cytostatyki.

W zwalczaniu dysforii dużą rolę odgrywają niektóre leki normotymiczne[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Psychiatria : podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2007, s. 692. ISBN 978-83-200-3740-1.
  2. Medycyna praktyczna. Materiały audiowizualne