Dyskordianizm
| Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
|
|
Ten artykuł może zawierać twórczość własną lub niezweryfikowane dane. Pomóż Wikipedii poprawić artykuł na postawie weryfikowalnych źródeł. |
Dyskordianizm – współczesna quasi-religia założona około roku 1958 przez Kerry'ego Thornleya i Gregory'ego Hilla, często opisywana jako „dowcip przebrany za religię” lub „religia udająca dowcip”. Nazwa „dyskordianizm” pochodzi od rzymskiej bogini Dyskordii (grecka Eris). Dyskordianizm jest nurtem filozoficznym mającym na celu podważenie samej istoty religijności poprzez pozorowanie jednej z nich. Dyskordianie uznają naśmiewanie się ze wszelkich założeń religijnych (łącznie z ich własnymi założeniami) za podstawową metodę osiągnięcia iluminacji. Kult ten sprzeciwia się autorytetom, regułom i tradycji.
Zasady dyskordianizmu są wyłożone w Principii Discordii, autorstwa Malaklipsy Młodszego (Gregory'ego Hilla).
Ruch dyskordiański jest również opisany w powieści Trylogia Illuminatus! Roberta Shea i Roberta Wilsona.
Spis treści |
[edytuj] Religia
Dyskordianizm stara się parodiować inne religie. Składa się ze swoistej mitologii, obrządku i pozornej hierarchii. Parodiuje zarówno religie monoteistyczne, jak i buddyzm, czy hinduizm.
[edytuj] Bogini
Bogini Eris (Eryda, Dyskordia) w dyskordianizmie spełnia funkcję symbolicznej towarzyszki i przyjaciółki, będąc przeciwieństwem Boga w religiach monoteistycznych. Objawia się Malaklipsie Młodszemu i Omarowi Ravenhurstowi, by oznajmić, że ludzkość jest wolna. Jej atrybutem jest jabłko niezgody, a symbolem liczba 23.
[edytuj] Pentachłam
Pięć przykazań dyskordianizmu, podstawa wiary. Są sprzeczne ze sobą w zamierzeniu, będąc przez to parodią innych religii:
| „ |
|
” |
[edytuj] Filozofia
Dyskordianizm parodiuje zarówno filozofię zachodnią jak i filozofię buddyzmu zen (koany), taoizmu (Święte Chao). Z tego powodu nazywany jest "zenem dla okrągłookich"[potrzebne źródło]. Humor i drwina mają odzwierciedlać dystans wobec rzeczywistości, który przekłada się na agnostycyzm filozoficzny. Dyskordianie podają w wątpliwość wszystko, twierdząc że:
| „ |
Wszystkie twierdzenia są w pewnym sensie prawdziwe, w pewnym sensie fałszywe, w pewnym sensie bez sensu, w pewnym sensie prawdziwe i fałszywe, w pewnym sensie prawdziwe i bez sensu, w pewnym sensie fałszywe i bez sensu oraz w pewnym sensie prawdziwe, fałszywe i bez sensu. |
” |
| — Malaklipsa Młodszy, Principia Discordia | ||
(porównaj: buddyjskie pojęcie catushkotika – cztery wartości logiczne: to jest A, to nie jest A, zarówno A jak i nie-A, ani A ani nie-A)
Tym samym dla wyznawców Eris nie istnieją rzeczy święte, ponieważ wszystko może zostać podane w wątpliwość i wyśmiane. Śmiech jest także drogą do szczęścia.
Ponadto dyskordianizm postrzega chaos jako pozytywną siłę twórczą. Przeciwny jest podziałowi na konstruktywny porządek i destruktywny nieład.
[edytuj] Społeczność
Niekiedy dyskordianie zrzeszają się w koteriach, które mogą być zorganizowane hierarchicznie, choć według Principii Discordii każdy człowiek na świecie jest prawdziwym papieżem, a hierarchia i podziały są tylko złudzeniem.
[edytuj] Bibliografia
- Malaklipsa Młodszy (Gregory Hill), Principia Discordia, tłum. Dariusz Misiuna, Wydawnictwo Fox, Wrocław 2000.